 |
แม่บอกว่าเอาเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว แม่ยังไม่เคยเข้าไปด้วย สุดท้ายเราซื้อบัตรอีกคนละใบและรอเวลาเข้าชมรอบต่อไปตามที่ระบุไว้ในตั๋ว (เขาแบ่งเป็นรอบภาษาเกาหลี ภาษาจีน ภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น เราขี้เกียจรอรอบภาษาอังกฤษจึงซื้อตั๋วรอบภาษาจีนเข้าไปแทนแล้วอาศัยอ่านป้ายอธิบายตามจุดต่างๆ เอา)
เที่ยงครึ่งฉันกับแม่ไปรอต่อคิวหน้ารั้วเหล็ก ไกด์สาวในชุดฮันบกยืนรออยู่ด้านในแล้ว ขณะที่พวกฉันกำลังยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่ฉีกนั้นเองก็มีคุณลุงคุณป้าคู่หนึ่งแอบเลื่อนรั้วเหล็กอีกข้างแล้วเดินเข้าไปในเขตฮูวอนเนียนๆ
คุณไกด์รีบเข้าไปบอกคุณลุงคุณป้าว่าเข้าไม่ได้นะคะ ต้องซื้อบัตรก่อน คุณลุงคุณป้าทั้งสองยืนต่อปากต่อคำกับไกด์ ทำหน้าไม่พอใจอยู่สักพักก็เดินหน้ามุ่ยกลับออกมา
เมื่อเห็นผู้ชมรอบนี้ไปยืนออพร้อมกันข้างในแล้วพวกแกก็แอบเลื่อนรั้วเดินเข้ามารวมกลุ่มกับเราอีก ลำบากคุณไกด์และคุณยามต้องเชิญออกอีกหน
ฉันมองว่าเงินแค่ 5,000 วอนไม่น่าทำให้แกเดือดร้อน ถ้าอยากชมก็น่าจะยอมเสียเงินสักหน่อย คิดแล้วก็นึกถึงตัวเองเมื่อสักครู่ขึ้นมา เออเนอะ ทำเป็นไปว่าคนอื่นเขา ตัวเราเองก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไหร่
ถึงตอนนั้นฉันกลับตัวกลับใจทันควัน เงิน 5,000 วอนก็ไม่ทำให้เราเดือดร้อนเหมือนกัน จะงกไปทำไม ให้เขาเอาเป็นบำรุงสถานที่เถอะ
กลับมายังสถานการณ์ล่าสุดกันต่อ
คุณไกด์พาเราเดินเข้าไปในพระราชอุทายานลับซึ่งซ่อนตัวอยู่บนเนินเขา ถึงถนนสายที่เคยเดินเมื่อคราวก่อนแล้ว ฉันจำได้ว่าต้องเลี้ยวขวาเพื่อเดินลงไป แต่ปรากฏว่าคุณไกด์พาไปทางซ้ายแทน
เข้าชมฮูวอนคราวนี้นอกจากจะใช้เส้นทางต่างจากคราวก่อนแล้ว ยังพาเดินลึกเข้าไปในส่วนที่เมื่อก่อนไม่เปิดให้เข้าชมด้วย จากอุทยานลับเล็กๆ กลายร่างเป็นอุทยานกว้างใหญ่ ฉันเข้าใจว่าเขาเก็บเงินเพิ่มทำไมก็ตอนนั้น
พระราชอุทยานลับนั้นร่มรื่นด้วยพันธุ์ไม้ใหญ่ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่สีเขียว นอกจากจะสบายตาสบายใจแล้วยังรู้สึกสบายปอด คงเพราะเราอยู่บนเนินเขาซึ่งปกคลุมด้วยต้นไม้ อากาศจึงทั้งบริสุทธิ์และเย็นสบาย น่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ที่สุด
เราเดินอยู่ในฮูวอน 2 ชั่วโมง เป็น 2 ชั่วโมงที่แทบจะทำให้ลืมว่ากำลังเดินอยู่ในกรุงโซล เมื่อกลับออกมายังทางเข้าด้านหน้า เห็นผู้คนมากมายพากันมาเที่ยวพระราชวังชางด็อกแล้วรู้สึกเหมือนตื่นจากความฝัน จากโลกอันแสนสงบกลับสู่ความวุ่นวายของเมืองใหญ่อีกครั้งหนึ่ง
จากคุณ |
:
จามะริด
|
เขียนเมื่อ |
:
วันสิ่งแวดล้อมโลก 54 21:39:06
|
|
|
|
 |