สวัสดีทุกคนรอบไร่ค่ะ

วันนี้เข้าไร่มาแบบสะบักสะบอมเลยทีเดียว ไม่น่าลองดีไปท้ายัยนํ้าสู้กันสักตั้งเลยเหอๆๆ

ผลปรากฎว่าแผนการตั้งรับที่คิดว่าเจ๋งสุดๆ รอบคอบสุดๆ
ทําตามทุกอย่างที่มีการเตือนแล้วเป็นอย่างดี สุดท้ายก็ถูกยัยนํ้าตบทั้งซ้ายทั้งขวา ทั้งรุมยําซะอ่วมอรทัยเลย นอนกินนํ้าบัวบกแก้พกชํ้าดําเขียวเป็นอาทิตย์เลย
ดีนะที่เราไม่ประมาทยกของเกือบทั้งหมดที่มีอยู่ชั้นหนึ่งไปเก็บในที่ปลอดภัย เหลือตู้ปลา 5 ตู้ ที่พ่อลูกเค้าเลี้ยงบรรดาปลามังกร ปลาทะเลและปลาทอง
โต๊ะทานข้าวบวกเก้าอี้ 10 ตัว ซื่งยังใช้อยู่เลยยังไม่ย้าย คิดว่าป้องกันดีแล้วยัยนํ้าไม่น่าเข้ามาในตัวบ้านได้ เข้าได้ก็น่าจะแค่จิ๊บๆ...5555...สู้ได้สบายมาก
รอยัยนํ้าถึงวันที่ 31 ต.ค. ซึ่งเป็นวันสุดท้ายที่เค้าบอกว่าเป็น 10 วันที่ให้เฝ้าระวัง ก็ยังไม่มีวี่แวว น้องสาวคนเล็กโทรมาถามว่าเจ้โดนยังตอนสี่ทุ่ม
ยังตอบน้องไปว่านี่่จะหมดวันที่เฝ้าระวังหน้าบ้านเจ้ยังแห้งอยู่เลยย่ะ แต่ตอนกลางวัน สมใจ ( พี่เลี้ยงลูก) บอกว่ามีรถมาประกาศให้เป็นเขตอพยพแล้ว
แต่เจ้จะอพยพทําไม ไม่มีนํ้าซะหยด.555 ที่ไหนได้ตอนตีห้าของวันที่ 1 พ.ย. คุณสมใจเธอวิ่งมาเคาะประตูบอกว่า พี่บี! นํ้าเข้าบ้านแล้ว !
หายง่วงเป็นปลิดทิ้งวิ่งลงไปดู นํ้าเข้ามาในบ้านแต่ยังไม่มาก แต่ถนนหน้าบ้านกลายเป็นคลองไปแล้ว โทรไปบอกน้องสาวมันขํากลิ้งเลย...เราก็หน้าเสียเลยอ่ะ

พ่อลูกเค้าก็เริ่มย้ายตู้ปลาทั้งหมดไปฝากบ้านป้าเด็ก (พี่สาวพ่อ) อยู่รั้วเดียวกันแต่จะปลูกสูงกว่าถนนเป็นเมตร รถ 3คันก็ฝากหมด เอาถุงทรายมาหนุนล้อให้สูงอีก
บ่อปลาคราฟสูงอยู่แล้วเลยหายห่วง สรุปว่าถึงปัจจุบันอาทืตย์หนึ่งพอดี นํ้าในบ้านสูงถึงต้นขาเท่ากันระดับนํ้าที่ถนนหน้าบ้านเลย..เด๊ะๆ
เท่ากับที่ก่อปูนปิดซะมิดไม่ได้ช่วยอะไรเลย เครื่องสูบนํ้าวันแรกๆก็สูบออกไป ตอนหลังพ่อกะลูกบอกว่าแม่ยอมแพ้เถอะ ข้างบ้านเครื่องพังไปแล้ว
เก็บไว้สูบนํ้าออกจากบ้านตอนนํ้าลดดีกว่า ตอนนี้บ้านชั้นล่างไม่มีของอะไรแล้ว เหลือแต่บ้านเปล่าๆกับนํ้าที่เริ่มดําๆแล้วด้วย..เซ็งสุดๆ..เฮ้อ!

กะว่านํ้าลดก็ต้องล้างบ้านล้างผนังทาสีใหม่แน่ๆ เพราะผนังคงจะดูไม่จืดเลยล่ะ นํ้าดําเป็นนิโกรขนาดนั้นอ่ะ..อี๋!
มีญาติเอาเรือมาให้ยืมใช้เวลาไปไหนๆ ลูกสาวคนโตกะพี่เลี้ยงเค้าจะช่วยกันพายไปส่งพ่อออกไปทํางานมั่ง ออกไปซื้อของมั่ง
พายออกไปทีก็จะได้รับข้าวกล่องที่เค้ามาแจกมั่ง ถุงยังชีพมั่ง พี่เลี้ยงติดใจเลยชวนน้องพายออกไปเกือบทุกวัน กลายเป็นสนุกไปเลยโดยมีเจ้าขนมเปี๊ยะไปด้วย
ดีใจเป็นที่สุดที่เข้าไร่มาไม่ผิดหวัง ได้เจอน้องรอนมาส่งคลิปเจ็บแต่จบเหอะให้แฟนคลับด้วย ฟังแล้วมีความสุขยิ้มได้อีก..สู้ได้อีก...5555
ขอบคุณน้องรอนมากนะค่ะ สิ่งเล็กๆน้อยๆที่ทําให้ ก็ทําให้ชาวไร่มันมีความสุขลืมทุกข์ได้แล้ว ขอให้น้องรอนทํางานราบรื่น ห่างไกลยัยนํ้า รักและเป็นกําลังใจเช่นเดิมค่ะ
ขอบคุณทุกคําทักทาย ขอบคุณทุกกําลังใจ ขอบคุณทุกคลิป ทุกรูป ทุกดุ๊กดิ๊ก ทุกการ์ดสวยๆ ทุกคํากลอนซึ้งๆ ทุกเรื่องเล่าดีๆที่นํามาแบ่งปันกันในไร่มันแห่งนี้
รักน้องรอน รักไร่ รักชาวไร่มันทุกคนค่ะ