Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com


    [หงสาฉบับทั้งชุดนอน] กระจ่างในความลักลั่นย้อนแย้ง

    “ว่ากันว่าชีวิตคนเรายากจะดำรงเพียบพร้อมทั้งความภักดีและความกตัญญู
    คนเราดำรงชีพภายใต้ความลักลั่นย้อนแย้งเช่นนี้เอง”
    ===========================================

    ตอนที่ผมได้อ่านประโยคนี้ในหงสาจอมราชันย์เล่ม 32 ผมนั่งคิดอยู่พักใหญ่ๆว่า “ถ้าชีวิตมันเป็นซะแบบนี้ แล้วพวกเราควรจะยึดถืออะไรดี” คำตอบแรกที่ผมคิดออกคือ บางทีเราน่าจะเชื่อผู้ใหญ่เอาไว้ก่อน เพราะพวกท่านอยู่มาก่อนน่าจะช่วยให้คำแนะนำหรือเป็นแบบอย่างอะไรได้บ้าง

    แล้วผมก็มาค้นพบเจอว่าตัวเองคิดผิด...
    เพราะบ่อยครั้งไปที่คำสอนของผู้หลักผู้ใหญ่ก็ยังลักลั่นย้อนแย้งเข้าเสียเอง

    โดยผมมาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดก็ตอนที่ได้ไปเปิดอ่านนิตยสาร a day เล่ม 102 คอลัมน์ life in a day ของคุณวินทร์ เลียววาริณ ในบทความหน้านั้นจับเอาสำนวนหรือวาทะแบบไทยๆที่มีความหมายแตกต่างกันมาไว้คู่กัน ให้คนอ่านได้ลองอ่านแล้วขบคิดว่า ตกลงแล้วสำนวนของคนโบราณเหล่านี้ สำนวนไหนถูกสำนวนไหนผิด เราควรจะยึดสำนวนไหนไปปฏิบัติดี ...หรือแท้จริงแล้วชีวิตจะลักลั่นย่อนแย้งมาตั้งแต่ก่อนที่พวกเราจะเกิดเนิ่นนานแล้ว ข้างล่างนี้เป็นบางส่วนของสำนวนที่ถูกหยิบยกมาครับ

    น้ำขึ้นให้รีบตัก – ช้าๆได้พร้าเล่มงาม (นี่ถ้ากำลังเล่นหุ้นอยู่นี่ มีหวังได้ยิงตัวตายแน่ๆ)

    หวานเป็นลมขมเป็นยา – อดเปรี้ยวไว้กินหวาน (อ้าว ตกลงเราควรจะกินขมแต่ไม่กินเปรี้ยวใช่ไหม?)

    อย่าข่มเขาวัวขืนให้กินหญ้า – รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี (ถ้ายังไม่แน่ใจใดๆกับ 2 คำนี้ ก็อย่าเพิ่งริไปมีลูกหรือเลี้ยงวัวนะครับ)

    อย่ายืมจมูกคนอื่นหายใจ – น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า (เอาล่ะสิงานนี้ เอ้า พวกเราตกลงอย่าไปยืมจมูกเสือหายใจนะ!?)

    พูดไปสองไพเบี้ยนิ่งเสียตำลึงทอง – พูดชักแม่น้ำทั้งห้า (ตกลงเราควรอยู่เงียบๆหรือพูดให้เยอะๆกันดีครับ)

    บ้านเมืองมีขือมีแป – น้ำเชี่ยวอย่างเอาเรือขวาง (ตกลงให้เรายึดกฎหมายหรือกฎหมู่ดีล่ะทีนี้)

    ไล่ยาวไปจนถึง
    อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง – เดินตามผู้ใหญหมาไม่กัด (แล้วไอ้ผู้ใหญ่ที่เดินนำหน้าเรานี่จะไว้ใจได้ไหมเนี่ย!!)





    และล่าสุดกับหงสาจอมราชันย์ในเล่ม 32 ที่ยิงคำถามกับถ้อยคำของคนโบราณอีกครั้ง
    ทั้ง ผู้จงรักไม่พึงเป็นบ่าวสองนาย - นกดีย่อมเลือกกิ่งไม้เกาะ
    และอะไรคือเส้นแบ่งกั้นระหว่าง การภักดีจนตัวตาย - ความการอยู่รอดเพื่อสนองความกตัญญู

    กับการภักดีจนตัวตายนั้น เราก็ได้พบเห็นอยู่บ่อยครั้งในสามก๊ก ล่าสุดก็กับ “กอสุ้น” ที่สละชีพเพื่อแสดงจุดยืนของตนที่มีต่อลิโป้ กอสุ้นยอมตายไม่ยอมจำนน ซ้ำยังยอมขว้างอาวุธทิ้งเพื่อช่วยผู้เป็นนาย จนตัวเองต้องมือเปล่าท่ามกลางวงล้อมของศัตรู จวบจนถูกสังหารอย่างวีรชน...นี่ใช่ไหมคือ ปลายทางของวิถีแห่งนักรบ

    แล้วความกตัญญูในสนามรบล่ะ การอยู่รอดกลับมาเพื่อดูแลบุพการีและลูกหลานไม่สำคัญหรือ? การไปทำสงครามไม่ได้หมายถึงการคาดหวังในชีวิตที่ดีกว่าเมื่อกลับมาหรอกหรือ ถ้าใช่แล้วใยยังมีผู้คนที่คิดยอมสละชีพ ในหงสาตอนที่ 258 ทำเอาผมสะเทือนใจมาก เมื่อนายทหารพ่ายศึกคนนึงด่าทอสาปแช่งสหายเก่าที่ยอมสวามิภักดิ์ว่า “พวกเจ้าต้องไม่ได้ตายดีแน่ ของสาปแช่งให้ตายไร้ที่ฝัง ขาดสิ้นผู้สืบสกุล...ขาดผู้สืบ...” ทันใดนั้นนายทหารคนนั้นเหลือบไปเห็นมารดาและน้องสาวของตนมายืนอยู่ดูการประหารอยู่ด้วย... ตอนนั้นเองที่ทำให้ผมปวดใจแทนนายทหารผู้นั้น เพราะแท้จริงแล้วตัวเขาเองนั่นแหละที่กำลังจะไม่ได้ตายดีและทำให้ครอบครัวขาดผู้สืบสกุล

    แต่ในขณะที่ผมยังสับสนกับสำนวนที่ขัดแย้ง ทันใดนั้นก็มีคนก้าวขึ้นมาปัดเป่าความสับสน
    จนหลักการที่เคยลักหลั่นย้อนแย้งพลันกระจ่างแก่ใจ คนผู้นั้นคือตันก๋ง






    ตันก๋งได้แสดงให้เราได้เห็นถึงจุดยืนที่ว่า “วาทะที่แท้นั้นเข้าได้กับทุกสถานการณ์
    และเป็นจริงในตัวมันเองเสมอ แม้จะแลดูขัดแย้งกับคำพูดอื่นๆ” ดังนั้นสำหรับตันก๋งแล้ว...

    ผู้จงรักไม่พึงเป็นบ่าวสองนาย
    คือการเลือกอยู่กับลิโป้จนตัวตาย ไม่ขอสวามิภักดิ์แก่โจโฉให้ผู้คนได้ครหา

    นกดีย่อมเลือกกิ่งไม้เกาะ
    โดยตันก๋งให้เหตุผลที่เลือกลิโป้แต่แรกว่า แท้จริงแล้วทั้งลิโป้และโจโฉต่างแย่พอๆกัน แต่ที่ผ่านมาการอยู่กับลิโป้นั้น ทำให้เขาได้ใช้ฝีมืออย่างเต็มกำลัง ไม่ต้องประจบใดๆ อย่างตอนตันก๋งมาหาลิโป้วันแรกก็จวกลิโป้แบบเปิดใจกันเลย (ว่าตกลงลิโป้ฆ่าตั๊งโต๊ะจริงๆ สินะ)

    ในขณะที่ “ความภักดี” ของตันก๋งนั้นแท้จริงแล้วราวกับมีให้แก่ฮั่นอยู่เสมอมา
    ตันก๋งกล่าวว่า สำหรับโจโฉที่เป็น “ขุนนางผู้สร้างชาติและทรราชในยามกลียุค” แล้ว ยามที่ยังอยู่ในกลียุคเช่นนี้ ขุนนางแห่งฮั่นเช่นเขาใยจะควรมารับใช้ทรราชอย่างโจโฉ ในขณะเดียวกันลิโป้คือคนที่ฆ่าโจรกบฏตั๊งโต๊ะ เป็นขุนพลฝั่งซ้ายคนโปรดของฮ่องเต้ รวมถึงยังตั้งตัวเป็นศัตรูกับกังฉินอย่างโจโฉ ดังนั้นลิโป้จึงถือเป็นตัวหมากที่เหมาะสำหรับตันก๋งในการรับใช้เพื่อแสดงความภักดีต่อฮั่น...ตามแบบฉบับของเขาเอง...

    ส่วน “ความกตัญญู” ตันก๋งก็ฝากมารดาและลูกหลานต่อไปยังมือของศัตรูผู้มีเกียรติได้อย่างอบอุ่น

    จวบจนก้าวสุดท้ายของตันก๋ง เขาก็ได้ฝากอนาคตของต้าฮั่นไว้กับคนรุ่นหลัง
    พร้อมทั้งฝากคำสอนสุดท้ายไว้ โดยเมื่อทุกสิ่งบรรลุ...ก็จากไปอย่างสมเกียรติ

    โดยเหตุผลที่ตันก๋งตัดสินใจสละชีพก็เพราะ “เขาชราแล้ว หมดความอยากที่จะชักนำคนไปตายอีกแล้ว”
    การสละชีพเพื่อหยุดและหลุดพ้นวิถีแห่งการฆ่าฟัน...แลดูเป็นการตายที่ควรค่าแก่การตายเพื่อมัน

    หน้าหอไป่เหมินวันนั้น ซุกฮกหนีหน้าหายไป ด้วยไม่อยากเป็นประจักพยานต่อการจากไปของจอมปราชญ์
    หน้าหอไป่เหมินวันนั้น โจโฉและเหล่าขุนศึกได้แต่ร่ำไห้ยอมจำนนต่อการตัดสินที่จะสละชีพ
    หน้าหอไป่เหมินวันนั้น กุยแกถึงกับชกเสาต่อยกำแพง ด้วยแค้นใจที่ไร้ความสามารถในการที่จะรั้งตันก๋งไว้

    หน้าจอคอมพ์วันนี้ ผมทุบเคาะคียบอร์ดจนดึกดื่นด้วยความอาลัย
    อาลัยแด่ตันก๋ง...ผู้หลักผู้ใหญ่ที่ได้มอบความกระจ่างให้แก่ความลั่กลั่นย้อนแย้ง
    หน้าจอคอมพ์วันนี้ ผมเศร้าเสียใจต่อการสละชีพโดยไร้ข้อโต้แย้งของตันก๋ง
    ด้วยหากชีวิตจำต้องเผชิญหับความลักลั่นย้อนแย้งจริงๆ เราก็ควรจะมีผู้ใหญ่เช่นตันก๋งไว้ให้ได้ขอคำแนะนำ
    บนหน้ากระทู้วันนี้ ผมเสียดายที่ตัวเองโง่เขลาไม่รู้เท่าทันดังเช่นซุนฮก
    ไม่อย่างนั้น ผมอาจจะไม่ขออยู่อ่านหงสาเพื่อเป็นสักขีพยานในการจากไปของจอมปราชญ์

     
     

    จากคุณ : ขอรบกวนทั้งชุดนอน - [ 3 เม.ย. 52 02:16:02 ]

 
 


ข้อความหรือรูปภาพที่ปรากฏในกระทู้ที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการตั้งกระทู้และถูกส่งขึ้นกระดานข่าวโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่ง PANTIP.COM มิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านพบเห็นข้อความ หรือรูปภาพในกระทู้ที่ไม่เหมาะสม กรุณาแจ้งทีมงานทราบ เพื่อดำเนินการต่อไป



Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com