ความคิดเห็นที่ 1 PF เป็นที่นิยมมากสำหรับนักวาดรูปการ์ตูนมือสมัครเล่นครับ... ซึ่งผมจะขอเล่าตรงนี้ก็แล้วกัน เพราะเป็นประสบการณ์จริงของผม หากท่านที่เคยเขียน PF ท่านก็จะได้เสพบรรยากาศเก่า ๆ ไปในตัว แต่หากคนที่ไม่เคยเป็น PF ท่านก็จะได้รับรู้ความ " ขลัง " ของมัน PF เป็นการติดต่อสื่อสารการจดหมาย ซึ่งได้ผลดีกับพื้นที่ทุรกันดาร เมื่อก่อนนั้นผมอาศัยอยู่นอกตัวเมืองเชียงใหม่ ไปแค่ประมาณ 18 กม. แต่เชื่อหรือไม่ครับว่านั่น นั่นเป็นปีแรกที่หมู่บ้านผมมีโทรศัพท์เข้าไป เรียกได้ว่าทุรกันดารมาก ๆ ถ้ามากกว่านั้น ก็คือไม่มีไฟกิ่งถนนเลย แล้วเด็กไทยหัวใจใฝ่การ์ตูนญี่ปุ่นจะทำยังไงหน่ะหรือ ?? ในเมื่ออยากมีเพื่อนคุยใจจะขาด การเป็น PF ก็คือทางเลือกหนึ่ง PF จะเริ่มได้ คุณต้องหานิตยสารมาก่อน เพื่อลงชื่อและที่อยู่ไว้ ซึ่งนิตยสารที่ผมเลือกก็คือ TV Magazine และ C.KIDS ครับ อันที่จริงไม่ได้จำกัดแค่นิตยสารพวกนี้เท่านั้น แต่รวมไปถึงอื่น ๆ เช่น นิตยสารวัยรุ่น และนิตยสารเรื่องต่าง ๆ อีกหลายแขนงด้วยกัน แต่ผมต้องการหาเพื่อนคุยที่เป็นคนการ์ตูนเหมือนกัน คุยเรื่องการ์ตูน ผมก็ต้องไปลงประกาศไว้ในหนังสือที่เกี่ยวกับการ์ตูนสิครับ... ทางเลือกมีสองทางครับ หากคุณอายที่จะลงชื่อตัวเอง ก็สามารถที่ จะเป็นฝ่าย Sent (ส่ง) ก็ได้ โดยดูจากที่อยู่ในนิตยสารเอาเองครับ แต่หากต้องการเพื่อนในปริมาณมาก ๆ อย่างผมก็ต้องเป็น Received การจะเป็นฝ่ายรับ เราต้องส่งจดหมายแนะนำตัวไปลงหนังสือครับ... ซึ่งตรงนี้แหละที่ผมพะวงหน้าพะวงหลัง หมด A4 เป็นปึ้งเลยหล่ะ... จากคุณ : ภูภู่ภู้ภู๊ภู๋ - [ 25 ต.ค. 48 05:45:35 ]

ความคิดเห็นที่ 2 หลักการของการส่งจดหมายไปลงหนังสือนั้น ส่วนประกอบก็จะมี - ชื่อและที่อยู่ของผู้รับ เพื่อให้ผู้ส่งสามารถส่ง จม. ไปหาได้ - เรื่องที่ต้องการจะคุยด้วย ความชอบ ความถนัด [Comment] แต่ถ้าหากบางคนที่มีฝีมือในการวาดรูปหน่อย จะวาดไปด้วยก็ได้ ข้อดีของการวาดรูปแนบ จ.ม.ขอเป็น Received ก็คือ "การดึงดูด" มันก็เหมือนกับการโฆษณาประชาสัมพันธ์นั่นแหละครับ หากสื่อเชิญชวนที่มีแต่อักษร กับสื่อที่มีภาพประกอบร่วมด้วยนั้น คุณคิดว่าอย่างไหนจะน่าจะสนใจมากกว่ากันหล่ะครับ ลองคิดดู... การขอเป็น Received ของผมในครั้งแรกจึงเป็นอะไรที่ทรมานพอดู เพราะการแนบรูปไปด้วยนั้น แสดงว่าทางเจ้าของคอลัมน์ก็จะต้อง- หาที่ว่างเพื่อลงรูปของเราไงครับ ซึ่งนั่นจะกินเวลานานกว่าแบบอักษร แต่ก็คุ้มค่าครับ...เพราะได้ลงทีนึงนี่ ก็เด่นกว่าชาวบ้านเลยนะ เหอ ๆ ซึ่ง จ.ม.ของผมฉบับแรก ใช้เวลากว่าจะได้ลงนิตยสารก็ 2 เดือนครับ... จากคุณ : ภูภู่ภู้ภู๊ภู๋ - [ 25 ต.ค. 48 05:47:02 ]

ความคิดเห็นที่ 3 หลังจากที่ลงไปแล้วก็รอการตอบกลับจากผู้ที่สนใจจะคุยกับเราครับ ซึ่งปกติจะกินระยะเวลาหลังจากหนังสือวางแผงประมาณ 1-3 สัปดาห์ ในที่สุดจดหมายฉบับแรกก็มาถึง ซึ่งที่มาเร็วก็เพราะเป็นคนเชียงใหม่เหมือนกัน และก็ตามมาอีกหลายฉบับ ทั้งจากลำปาง ชัยภูมิ กรุงเทพ หรือแม้แต่สงขลา เพราะฉะนั้นตอนนั้น ผมสามารถพูดได้ทุกภาษาท้องถิ่นทั่วประเทศไทยเลยครับ ทุกคนน่ารักมาก ส่วนมากคนเป็น PF จะเป็นเด็กผู้หญิง เพื่อน ๆ ของผมนั้น จะเป็นเด็กผู้หญิง อายุตั้งแต่ 12-17 ปีครับ ต่ำสุดที่เจอก็ไม่ถึง 10 ขวบ (จริงๆ) ทุกคนเป็นคนชอบอ่านการ์ตูน บางคนก็ชอบวาดเหมือนกับผม สรุปว่าคนการ์ตูน หลังจากนั้นก็จะมี จ.ม. เข้าเรื่อย ๆ ครับ เท่าที่ผมนับดูในกล่องจดหมายเก่าของผม ที่ผมเก็บไว้จนถึงวันนี้ ( 25 ตุลาคม 2548 ) ผมมีเพื่อนทั่วประเทศเกือบ 50 คน นี่ยังน้อยนะครับ...เพื่อนผมบางคนนี่เป็น 100 คนเลย พวกเธอขยันเขียน จ.ม. มากๆ เด็กผู้หญิงนี่ชอบบันทึก ชอบเขียน ชอบจดมาก ๆ เลย ส่วนผมนี่เน้นวาดรูปหน่อย เพราะขี้เกียจเขียนตัวหนังสือเยอะ ๆ หน่ะ...ลายมือผมไม่ค่อยดี เน้นภาพดีกว่า จากคุณ : ภูภู่ภู้ภู๊ภู๋ - [ 25 ต.ค. 48 05:49:01 ]

ความคิดเห็นที่ 4 หลังจากที่เพื่อนคนแรก ก็จะมีคนที่สอง และสาม ตามมาเรื่อย ๆ ครับ... เพื่อสื่อประเภทหนังสือจะยืนยงคงกระพัน นอกจากเสียว่าเราจะเผาทิ้งนะครับ ไม่เหมือนกับสื่ออินเทอร์เนต หรือการตั้งกระทู้ในปัจจุบัน ที่ไม่ถึงเดือนก็หายแล้ว เพราะฉะนั้นชื่อและที่อยู่เรา จะอยู่ในหนังสือไปนานนับสิบปี หรืออาจจะถึงร้อยปีเลย ในตอนนั้น การเป็น PF ทำให้เป็นการฝึกการวาดรูปของผมและฝึกมุขไปในตัวเลย จะว่าไป พวกมุกควาย ๆ ต๊อง ๆ ก็คงจะเริ่มเกิดแนวคิดในตอนนั้นหล่ะนะครับ การเขียนจดหมายไม่เหมือนกับการตั้งกระทู้ เพราะจดหมายคือ Private Massege เป็นเรื่องส่วนตัว เรื่องที่คุยกันเฉพาะ 2 คนเท่านั้น นั้นก็คือความ " ขลัง " อย่างนึง... จดหมาย PF อีกลักษณะหนึ่งที่เป็นที่นิยมของนักวาดรูปก็คือ " จดหมายภาพเวียน " ในสมัยนี้ ถ้าจะให้พูดก็คงหมายถึง " การวาดรูปร่วมกัน ผ่านทางเครือข่ายออนไลน์ " หากท่านเข้าไปดูตามบอร์ดวาดภาพต่าง ๆ เราจะเห็นกิจกรรมลักษณะนี้อยู่นะครับ ไม่วาดกันผ่านโปรแกรม ก็จะเป็นการโพสภาพ เพื่อให้คนอื่นมีส่วนร่วมในการวาดด้วย การทำจดหมายภาพเวียน คือการวาดภาพขึ้นมา แต่ยังไม่เสร็จดีครับ เป็นภาพของเรา อาจจะวาดตัวละครมา 1 ตัว แล้วเว้นพื้นที่ให้ คนที่รับจดหมายวาดตัวละครเพิ่มไปก็ได้ แต่ถ้าจะให้มีชั้นเชิงกว่านั้นก็คือการวาด Master ลายเส้นขึ้นมา 1 แผ่นแล้วถ่ายเอกสาร เพื่อส่งต่อไปให้เพื่อน ๆ ทางจดหมาย ได้ลงสี หรือติดสกรีนโทน หรือแรเงาภาพนั้นครับ ทางฝ่ายผู้รับจดหมาย ก็จะถ่ายเอกสารเก็บไว้ดู หรือวาดตอบกลับมาให้เราลงสี ลงเงามั่ง... จากคุณ : ภูภู่ภู้ภู๊ภู๋ - [ 25 ต.ค. 48 05:49:55 ]

ความคิดเห็นที่ 5 และแล้วเรื่องที่น่าเศร้าอย่างที่ผมกล่าวไว้ในตอนแรกก็มาถึง...นั่นก็คือ " การยกเลิก PF " ครับ...ตรงนี้เป็นอะไรที่ตอนนั้นผมซึมไปเลย เนื่องจากภาระที่ต้องอ่านหนังสือเพื่อสอบเรียนต่อ จึงต้องตัดขาดไป จะมานั่งเขียนจดหมายเยอะ ๆ ไม่ได้อีกแล้ว ไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น... ทุกตัวอักษรที่ผมบรรจงเขียนลงไปนั้นจะ ไม่ได้รับการถ่ายเอกสารเลย เพราะทุกฉบับที่จะส่งไปยกเลิก ผมจะบรรจงเขียนเป็นฉบับเฉพาะบุคคล การถ่ายเอกสาร ถือเป็นการไม่ให้เกียรติต่อเพื่อนที่ติดต่อกันมานานนับปี เพราะฉะนั้นการบรรจงเขียนความรู้สึกลงไปนั้น จึงไม่ควรทำการ Copy ครับ หลังจากจดหมายทุกฉบับถูกเขียนขึ้นมา ผมก็จัดการส่งรวดเดียวหมดเลย ซึ่งรับรองได้ว่าบุรุษไปรษนีย์ต้องอุทานแน่นอน " มันจะส่งอะไรเยอะว่ะ ?? " ขอโทษบุรุษไปรษนีย์ด้วยนะครับ พอดีผมเพื่อนเยอะหน่ะ ขอโทษจริง ๆ ตอนที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ตอนส่งครับ แต่เป็นตอนที่ได้รับจดหมายตอบกลับต่างหาก ทุกจดหมายที่ส่งตอบกลับมา จะลงท้ายด้วยคำซึ้ง หรือบทกลอน ซึ่งแสดงความคิดถึง ความคำนึง ความเสียดาย ความเสียใจ ฯลฯ คนที่ได้รับจดหมายก็เจ็บปวดไม่แพ้คนส่งจดหมายเช่นกัน... อ่านไปบางฉบับแล้วจะร้องไห้ เพราะกิจกรรมที่ทำร่วมกัน มันมากมายเหลือเกิน เมื่อรอจดหมายตอบกลับมาทั้งหมดแล้ว...ผมก็จัดการเก็บใส่กล่องไว้อย่างดี จากคุณ : ภูภู่ภู้ภู๊ภู๋ - [ 25 ต.ค. 48 05:51:27 ]

ความคิดเห็นที่ 6 และแล้ววันนี้ก็มาถึง..." วันแห่งการเปิดผนึก " ผมกลับมานั่งอ่านจดหมายทุกฉบับ ในกล่องจดหมาย ผมพบว่าผมได้เรียงไว้เป็นอย่างดี ตามตัวอักษรผู้รับจดหมาย เรียงตามวันที่ ๆ จดหมายเข้ามาที่บ้านผม และยังพบแสตมป์ที่ไม่ได้ใช้อีกจำนวนหนึ่ง วันคืนเก่า ๆ เหมือนจะผ่านเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง เหมือนฤดูกาลที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ผมทึ่งในความระเบียบของตนเองในวัยเด็กมาก ซึ่งในปัจจุบันนี้แทบไม่มีแล้ว... ในปัจจุบัน ผมพึ่งพา E-Mail , MSN Messenger , โทรศัพท์มือ , WAP , GPRS Wireless , อินเตอร์เนตความเร็วสูง , Weblog [Blog] , Webboard , BBS ฯลฯ แต่ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะมี " มนต์เสน่ห์ " ของความทรงจำได้มากมายเท่าจดหมาย... จดหมาย 1 ซอง กระดาษหนึ่งแผ่น ไม่สามารถที่จะถูก Format ได้ ข้อมูลจึงไม่หาย E-Mail ที่คุณได้รับ คุณเคยอ่านมันเกิน 3 ครั้งไหม ? คุณเคยมีความรู้สึกในการรอคอย รอคอยให้เพื่อนคุณตอบจดหมายมาอย่างบรรจง พร้อมวาดภาพพิเศษสำหรับคุณไหม ? จดหมายไม่สามารถ Forward ได้เป็น 10 เป็น 100 ฉบับ ในคราวเดียวแบบที่ E-mail ทำได้ แต่ทุกตัวอักษร ทุกคำพูด จะเป็นแค่ของตัวคุณ...ของตัวคุณคนเดียวเท่านั้น ตลอดไป จนกว่าไฟจะไหม้บ้าน หรือน้ำท่วมมิดหลังคา ...ก็เท่านั้นเองครับ... จากคุณ : ภูภู่ภู้ภู๊ภู๋ - [ 25 ต.ค. 48 05:54:13 ]

ความคิดเห็นที่ 7 เข้ามาแสดงความเห็นด้วยครับ จากคุณ : Bluejade - [ 25 ต.ค. 48 06:17:33 ]

ความคิดเห็นที่ 8 น่ารักมากค่ะ เห็นภาพตามเลยว่า เวลาคุณเปิดจดหมาย ความสุขต่างๆ ก็คงหลั่งไหลมาตามจดหมายมาด้วย จากคุณ : grappa - [ 25 ต.ค. 48 06:22:27 ]

ความคิดเห็นที่ 9 เคยตอนม.ต้นค่ะ ม.3ประมาณนั้น ได้จดหมายจากเด็ก ญ ชาวอังกฤษด้วย >.< จากคุณ : winterlady - [ 25 ต.ค. 48 06:39:49 ]

ความคิดเห็นที่ 10 ก็มีนิดหน่อยนะ แต่คงไม่เยอะขนาดเก็บเข้าเซฟได้เหมือนคุณภู.. และเราคงไม่ขยันพอ.. เขียนได้แค่คนละ 1-2ฉบับก็..ขาดการติดต่อกันค่ะ T-T จากคุณ : altimate - [ 25 ต.ค. 48 06:59:15 ]

ความคิดเห็นที่ 11 เคยเล่นเมื่อราว ๆ 6-7ปีก่อนได้ เล่นอยู่กันกลุ่มคนการ์ตูนนี่แหละ  ติดต่อกันนานสุดก็ดูจะมีอยู่คนสองคน 4ปีได้มั้ง  คิดถึงตอนนั้นเหมือนกัน เวลาจะส่ง จม. แต่ละฉบับ นั่งร่างคำพูดนั่งร่างองค์ประกอบ  คิดมุกว่าจะส่งไงให้ไม่แป้ก ^^' (ยิ่งส่งให้กับคนสนิทขึ้นมาแล้ว นี่ จม ผมมันก็คือการ์ตูนเลย กลายเป็นเหมือนวาดการ์ตูนเป็นช่อง ๆ ซะงั้น ) กว่าจะเสร็จ หนึ่งฉบับ หมดไปหนึ่งวัน แล้ว จม บางฉบับ ไปส่งทีก็อาย ก็จะมีพวกงานที่ถ่ายเอกสารส่งไปด้วย ยัดลงไปในซองเล็ก ๆ ซึ่งมันพองมาก 555 ถือว่าเป็นช่วงเวลาดี ๆ อีกช่วง  จม ทุกฉบับก็อยู่ครบกันหมดเหมือนกัน : D เวลาเอากลับมาดูทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที   ปล. อยากเห็น จม ที่ตัวเองเขียนส่งเมื่อก่อนเหมือนกันนะเนี้ย ^^ อยากเห็นสำนวน กับรูปที่พยายามวาดในช่วงนั้นจริง ๆ ปล. สารภาพว่า เมื่อก่อนจะวาดการ์ดส่งให้เพื่อน ๆ เมื่อถึงเวลาวันเกิดอยู่บ่อย ๆ แต่มันก็อดใจไม่ได้ เมื่อบางทีรูปที่กะวาดให้เพื่อน มันดันเป็นรูปที่ผมชอบซะเอง เลยต้องเอารูปที่ชอบเก็บแล้ววาดอีกรูปไปให้แทน T v T ขอโต๊ดนะก๊าบ จากคุณ : สโลวโมชั่น - [ 25 ต.ค. 48 07:02:01 ]

ความคิดเห็นที่ 12 เคยเหมือนกันเป็นเพื่อนๆจาก C-Kids แต่เขียนได้ไม่นานก็ไม่ได้ติดต่อแล้วเพราะว่าตอนนั้นยุ่งๆ และบางคนก็ไม่ได้ตอบกลับมามั้ง  แต่จำได้ว่าตอนได้รับจดหมายรู้สึกดีใจมาก ยังเก็บจดหมายไว้อยู่เหมือนกัน (แต่ไม่ถึงขนาดตู้เซฟอย่างดี 555) จากคุณ : แกะน้อยในทุ่งหญ้า - [ 25 ต.ค. 48 07:27:13 ]

ความคิดเห็นที่ 13 เคยเขียนแต่ไม่เคยได้รับกลับน่ะครับ จากคุณ : นักสืบเอกชน - [ 25 ต.ค. 48 07:34:26 ]

ความคิดเห็นที่ 14 โฮะๆๆ เปิดกรุคนแก่ :) จากคุณ : อาจารย์โกย - [ 25 ต.ค. 48 07:45:52 ]

ความคิดเห็นที่ 15 แหม่.. กระทู้ย้อนอดีตสุดๆ... ว่าแล้วก็ขอแชร์ประสบการณ์ร่วมมั่งนะคะ ^^; จดหมายสมัครหา P.F. ครั้งแรกของเราลงในนิตยสาร Anime ( ปัจจุบันเจ๊งไปแล้ว ) ไม่กล้าใช้ชื่อตัวเองสมัคร เพราะกลัวคนรู้จักมาเห็นเข้า เลยใช้ชื่อน้องสาวแทน ( โบ้ยความผิดกันซึ่งๆ หน้าซะงั้น..) ผลตอบรับที่ได้มานั้นดีมากๆ ( เกินไป... ) จนทำให้ตัวเองหลวมตัวเข้ากลุ่มการ์ตูน ( ใครพอจะจำชื่อ X- Jack กับ Genesis ได้มั่งเคอะ.. ) ทำกิจกรรมในวงการการ์ตูน ( ทั้งที่วาดรูปไม่เป็น.. ) และอีก ฯลฯ เรียกว่าถ้าไม่มีจดหมายในวันนั้น ก็ไม่มีเราในวันนี้เลยล่ะ... ซึ่งจริงๆ แล้วมันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ - -" ต้องขอขอบคุณกระทู้คุณภู่ด้วยเน่อ ทำให้ได้รำลึกความหลังเก่าๆ เลย  (-/\-) จากคุณ : Draconia - [ 25 ต.ค. 48 08:37:20 ]

ความคิดเห็นที่ 16 ช่วงที่ C-Kids กำลังบูม เราก็เล่นเหมือนกันจ้า แลกรูปวาดกับคนที่มีความสนใจคล้ายกันหนุกดี แต่ตอนนี้ไม่ได้ติดต่อแล้วแฮะ ^^' จากคุณ : thingummy - [ 25 ต.ค. 48 08:46:37 ]

ความคิดเห็นที่ 17 สมัยก่อนเคยส่งเหมือนกันแต่ตอนนี้เลิกแล้วเพราะเริ่มขี้เกียจครับ =3= จากคุณ : End of Love - [ 25 ต.ค. 48 10:06:46 ]

ความคิดเห็นที่ 18 อุอุ ผมก็ชอบนะครับ  แต่ไม่เคยทำเลย จากคุณ : BIZZARE - [ 25 ต.ค. 48 10:14:47 ]

ความคิดเห็นที่ 19 คิดถึงจังเลย   แต่จำไม่ได้แล้วว่าเพ็นเฟรนด์เราชื่ออะไร   นานมาแล้ว จากคุณ : Nerdanel - [ 25 ต.ค. 48 11:06:41 ]

ความคิดเห็นที่ 20 ไม่เคยมี P.F. อ่ะฮะ เข้ามาดูการ์ตูนคุณภู (ขำ คหห.4 อ่ะ) จากคุณ : Pop_L'Arc-en-Ciel - [ 25 ต.ค. 48 13:00:51 ]

ความคิดเห็นที่ 21 รำลึกความหลังได้เป็นฉากๆ ป่านนี้ PF เราเป็นยังไงกันมั่งหนอ ขอบคุณคุณภูที่เอาเรื่องดีๆแบบนี้มาแบ่งปันค่ะ ^ ^ จากคุณ : coolancelot - [ 25 ต.ค. 48 13:37:36 ]

ความคิดเห็นที่ 22 ฮือ ตอนนั้นก็เล่นเหมือนกันค่ะ ม.3 C.Kids คิดถึงมาก ติดต่อกันพักหนึ่ง ส่งจดหมายไปแล้วไม่ได้ตอบกลับมาเลยขาดการติดต่อไปเลย มีทั้งเพื่อนผู้ชาย(พี่ชายที่อายุมากกว่ามากๆ) แล้วก็เพื่อนอายุเท่ากัน มันมีความสุขนะคะที่ได้วาดรูป จนมาถึงทุกวันนี้ยังอยากเจอ อยากคุยมากๆ คิดถึงจัง ยังจำชื่อได้เลยนะเนี่ย จดหมายก็เก็บไว้ จากคุณ : shakri - [ 25 ต.ค. 48 14:34:09 ]

ความคิดเห็นที่ 23 เคยครับ แต่เป็นเพื่อนต่างประเทศอ้ะครับ ค่าส่งค่าแสตมป์อ่วมเลย จากคุณ : อยากเขียนอีกจังเยย (*+ขอนลอย คอยรัก+*) - [ 25 ต.ค. 48 17:33:04 ]

ความคิดเห็นที่ 24 มี penfriend คนแรกสมัยประถม ตอนนั้นครูบังคับให้นักเรียนเขียนจดหมายไปหาคนที่เลขที่เดียวกันกับตัวเองที่อยู่ต่างโรงเรียน(คนละจังหวัด) ถ้าใครได้รับจดหมายตอบกลับมาคนนั้นถึงจะได้คะแนน เราก็เขียนไปตามหน้าที่ คนที่ตอบกลับมาเป็นผู้ชาย ไม่รู้นะตอนนั้นรู้สึกไม่อยากมีเพื่อนผู้ชายอ่ะเลยไม่เขียนตอบเค้าไป ตอน ป.6 เพื่อนในห้องไปเจอนักเรียนต่างโรงเรียนแล้วไปปิ๊งในความน่ารักของเค้า (ผู้หญิงทั้งคู่) เลยหาทางเขียนจดหมายไปหา พอฝ่ายนั้นตอบมาเพื่อนเราเลยชักชวนเพื่อนๆ ในห้องให้เขียนจดหมายติดต่อกับเพื่อนของเพื่อนทางจดหมายของเค้า ส่วนใหญ่ก็จะเลือกเอาคนน่ารักๆ กัน ของเราเขียนโต้ตอบกับคนหนึ่งได้ไม่นานเท่าไหร่เค้าก็ให้พ่อแวะมาหาเราที่โรงเรียนตอนพักเที่ยง ซื้อขนมมาฝาก ตอนวันเกิดก็ชวนไปงานเลี้ยง พอขึ้นมัธยมก็ยังคงเห็นหน้าของหลายๆ คนแต่ไม่ได้เขียนหากันเหมือนก่อน บางคนก็ได้มาอยู่ห้องเดียวกัน   จะว่าไปก็เป็นความทรงจำที่ดีๆ สมัยเด็กอ่ะนะ จากคุณ : No.12 - [ 25 ต.ค. 48 21:25:56 ]

ความคิดเห็นที่ 25 ยังมีชีวิตอยู่อีกเรอะ... จากคุณ : Caramelman#21 - [ 25 ต.ค. 48 21:53:30 ]

ความคิดเห็นที่ 26 เฮ้อ... เข้ามาอ่านแล้วก็คิดถึงสมัย ม. ต้น จัง ตอนนั้นมี PF คนนึงที่ติดต่อกันนานที่สุดเลย ประมาณปีกว่าได้ แต่หลังจากเค้าเข้ามหาลัยแล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก คิดถึงจังเลยน้า ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นไงมั่ง ผมเองก็ย้ายบ้านถึงสองครั้งในปีเดียวอีก จะว่าไปแล้ว คิดถึงกลุ่ม Genesis จังเลย... จำได้ว่าตอนนั้นทำวารสารกลุ่มกันออกมา จัดมีทติ้งกัน สนุกมากๆ เป็นความทรงจำที่ดีจริงๆ จากคุณ : TRipLE (TRipLE) - [ 25 ต.ค. 48 23:02:38 ]

ความคิดเห็นที่ 27 เคยมี PF เป็นคนฟิลิปปินส์ แต่ติดต่อกันไม่นานแฮะ ^^" ตาม TV Magazine เราไม่เคยเป็นฝ่ายลงชื่อในนิตยสาร ติดต่อไม่นานเหมือนกัน แฮะๆ ^^" แต่ชอบช่วงเวลารอจดหมายนี่แหละ เวลาบุรุษไปรษณีย์มาที รีบไปดูก่อนเลยว่ามีจดหมายของเราบ้างรึป่าว ^_^ จากคุณ : Reinz (Xiii) - [ 26 ต.ค. 48 14:36:05 ]

ความคิดเห็นที่ 28 ไม่เคยทำเลยครับ..... -_-" แต่คิดตามแล้วเข้าใจครับ... ลึกซึ้งทีเดียว... จากคุณ : โก๋สิจ๊ะ - [ 26 ต.ค. 48 23:35:26 ]

ความคิดเห็นที่ 29 เคยมี PF เป็นคนสวิสกะอเมริกาอ่ะ ติดต่อกันเป็นปีอ่ะ มีช่วงนึงตอนเอนท์ขาดหายไปประมาณปีนึงเต็มๆ พอเขียนไปอีกทีคราวนี้เขาไม่ตอบอ่ะ ไม่รู้ไม่ได้รับหรือว่าจำเราไม่ได้ แอบเศร้าเล็กน้อยง่า ฮือๆๆๆ จากคุณ : Noochy Of Troy - [ 27 ต.ค. 48 18:18:59 ]

ความคิดเห็นที่ 30 เคยเล่น P.F. ครั้งแรก เขียนที่อยู่ลงในนิตยสาร RINA คะ... ช่วงนั้นบางวันได้จดหมาย 20 ฉบับ พ่อแม่พี่ตกใจกันโม้ดดด..... บางทีเกิดอาการ "ดอง" จดหมาย ขออภัยทุกท่านด้วยนะก๊าบบบ...... แต่บอกตามตรงคะ ว่าทุกวันนี้ยังรู้สึกรักและผูกพันกับเพื่อนๆ PF อยู่เลย คิดถึงนะคะทุกท่าน..... ว่าแล้วก็อยากให้มีกระทู้ โพสชื่อเก่าๆ สมัยยังเล่น P.F. จังแฮ.... เผื่อคนที่มาเล่นโลกไซเบอร์อาจจะเปลี่ยนฉายานามก็ได้นา............ ^^ จากคุณ : สิงห์ใต้เงาจันทร์ (ise...) - [ 28 ต.ค. 48 12:47:38 ]

ความคิดเห็นที่ 31 ผมเคยมี penpal เป็นเด็กฝรั่งเศสล่ะครับ เขียนถึงกันเป็นปี แล้วจู่ๆ ก็จางหาย เฟดกันไป ประมาณชีวิตวุ่นวาย กิจกรรมมากมาย เสียดายมากๆ คิดถึงเขาจังเลย ป่านนี้เป็นไงมั่งแล้วไม่รู้เนี่ย T_T จากคุณ : bickboon (bickboon) - [ 28 ต.ค. 48 22:31:36 ]