วันที่เศร้าที่สุดของเราก็มาถึง.. เมื่อเช้าเวลาประมาณ 08.30น.เรานั่งดูรายการข่าวที่เล่าโดยคุณอัญชะลี ไพรีรัก และ คุณกมลพร.. เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น.. มันทำให้เราสังหรณ์ใจไม่ดีเลย.. ภาวนาว่าขอให้เป็นโทรศัพท์จากลูกค้าหรือเพื่อนก็ได้.. แต่พอดูชื่อที่โชว์หน้าโทรศัพท์แล้ว มันทำให้เราใจแป้ว เพราะมันเป็นเบอร์ที่โทรมาจากโรงพยาบาลที่เราพาป๋าแมวอ้วนเข้า admit เมื่อวันพุธซึ่งก็คือเมื่อวานนี่เอง.. แล้วเสียงตามสายก็โทรมาบอกสิ่งที่เราไม่อยากได้ยินเลย.. คุณไพรินทร์ หรือเปล่าครับ.. คือว่าอ้วนเขาไปแล้วครับ........ พอเขาบอกเสร็จ เรากลั้นสียงสะอื้น แข็งใจถามว่า เขาไป ตอนไหน ผู้ช่วยบอกว่าคงต้องมาถามคุณหมอ.. เราเลยบอกว่า งั้นเดี๋ยวหนูจะไปรับเขาเลยนะคะ.. พอไปถึง เจอหมอ หมอบอกว่า เขาน่าจะไปตอนประมาณตี4 ก็คือเมื่อเช้านี้.. มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูกอ่ะ.. เราไม่รู้ว่าเขาจะไป เขาจะไม่รอเรา ไม่งั้นเราคงเอาเขากลับมาตายที่บ้าน ให้เราได้นอนกอดเขาเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี.....
แก้ไขเมื่อ 18 ธ.ค. 51 14:35:45