ความคิดเห็นที่ 1 Why Do "They" Hate Us? -- By Stephen R. Shalom ทำไมพวกเขาจึงเกลียดเรา? -- แปลและเรียบเรียงโดย สมเกียรติ ตั้งนโม รายการที่ระบุปีข้างล่างนี้ เป็นการนำเสนอเหตุการณ์เฉพาะบางอย่างเกี่ยวกับนโยบายสหรัฐอเมริกาในตะวันออกกลาง. รายการที่ระบุปีดังกล่าว ได้พยายามลดความไม่พอใจที่มีต่อสหรัฐฯในภูมิภาคนี้ลงให้มากที่สุด เพราะได้มีการกันเอานโยบายต่างๆในระยะยาวที่มีลักษณะคลุมๆออกไป อย่างเช่น การที่สหรัฐฯได้หนุนหลังระบอบอำนาจเผด็จการต่างๆ (เช่น การติดอาวุธให้ซาอุดิ อาราเบีย, การฝึกฝนตำรวจลับในอิหร่านภายใต้การปกครองของชาห์, จัดหาอาวุธต่างๆและให้ความช่วยเหลือตุรกีโจมตีหมู่บ้านต่างๆของเคอร์ดิชอย่างไร้ความปรานี เป็นต้น). นอกจากนี้ รายการที่ระบุปีข้างล่างยังแยกการปฏิบัติการต่างๆของอิสราเอล ซึ่งสหรัฐได้ถูกนำเข้าไปเกี่ยวพันโดยทางอ้อมออกไปด้วย เนื่องจากกำลังทหาร, การหนุนหลังทางการฑูต และเศรษฐกิจที่ให้กับอิสราเอล ความไม่พอใจเหล่านี้ มันได้ไปกระตุ้นคนเหล่านั้นที่ได้โจมตีอย่างน่ากลัวและไม่ถูกต้องในวันที่ 11 กันยายน 2001 หรือไม่, จริงๆแล้ว อันนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจรู้ได้. แต่ความไม่พอใจดังกล่าว แน่นอน ได้ช่วยสร้างบรรยากาศและสิ่งแวดล้อมที่ไปช่วยแพร่ขยายลัทธิการก่อการร้ายที่ต่อต้านอเมริกันขึ้นมา จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:11:21 ]

ความคิดเห็นที่ 2 1947-48: สหรัฐอเมริกาให้การหนุนหลังแผนการแบ่งแยกปาเลสไตน์. อิสราเอลทำให้สหรัฐฯยินยอมที่จะไม่กดดันอิสราเอลให้ยอมรับปาเลสติเนียนที่ถูกขับไล่ออกไป ได้ห้หวนคืนกลับมา 1949: CIA ให้การหนุนหลังการรัฐประหารทางทหารเพื่อขับไล่รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งของซีเรียออกไป (Douglas Little, "Cold War and Covert Action: The United States and Syria, 1945-1958," Middle East Journal, vol. 44, no. 1, Winter 1990, pp. 55-57) 1953: CIA ช่วยโค่นล้มรัฐบาล Mossadeg ที่มาจากการเลือกตั้งโดยระบอบประชาธิปไตยในอิหร่าน (ซึ่งได้ทำให้บริษัทน้ำมันอังกฤษ(the British oil company)เป็นของชาติ) อันนี้ได้น้อมนำไปสู่การปกครองแบบเผด็จการและการกดขี่ยาวนานถึง 25 ปี(quarter century)โดยกษัตริย์ Shah, Mohammed Reza Pahlevi แห่งอิหร่าน 1956: สหรัฐฯได้ตัดเงินช่วยเหลือที่ให้สัญญาไว้แก่เขื่อน Aswan ของอิยิปต์ หลังจากที่อิยิปต์ได้รับอาวุธยุทธภัณฑ์จากกลุ่มสมาชิกตะวันออก 1956: อิสราเอล, อังกฤษ, และฝรั่งเศส รุกรานอิยิปต์. สหรัฐอเมริกาไม่ได้ให้การสนับสนุนการรุกราน แต่ความเกี่ยวพันกับพันธมิตร NATO ได้ไปลดความมีชื่อเสียงของวอชิงตันลงอย่างรุนแรงในภูมิภาคแถบนี้ 1958: ทหารสหรัฐได้ตั้งมั่นในเลบานอนเพื่อรักษา"ความมั่นคง" 1960s: ช่วงต้นทศวรรษที่ 1960 สหรัฐฯ ประสบกับความล้มเหลวในการพยายามที่จะลอบฆ่าผู้นำอิรัก Abdul Karim Qassim (Thomas Powers, The Man Who Kept the Secrets: Richard Helms and the CIA, New York: Knopf, 1979, p. 130) จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:15:09 ]

ความคิดเห็นที่ 3 1963: สหรัฐฯให้การสนับสนุนพรรค Ba'ath ของอิรักในการทำรัฐประหาร (ในไม่ช้า ผู้ที่มารั้งตำแหน่งหัวหน้าพรรคก็คือ Saddam Hussein) (Andrew Cockburn and Patrick Cockburn, Out of the Ashes: The Resurrection of Saddam Hussein, New York: Harperperennial. 1999, p. 74; Edith and E. F. Penrose, Iraq: International Relations and National Development, Boulder: Westview, 1978, p. 288; Hanna Batatu, The Old Social Classes and the Revolutionary Movements of Iraq, Princeton: Princeton UP, 1978, pp. 985-86) 1967-: สหรัฐได้กีดกันความพยายามทั้งหมดของสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่จะบังคับใช้มติ 242(SC Resolution 242) ที่เรียกร้องให้อิสราเอลถอนตัวจากดินแดนที่ได้เข้าไปยึดครองในช่วงสงครามปี 1967 1970: เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นระหว่างจอร์แดนและองค์กร PLO(Palestine Liberation Organization). อิสราเอลและสหรัฐอเมริกาได้พูดคุยกันเพื่อเข้าแทรกแซงในฝ่ายของจอร์แดน ถ้าเผื่อว่าซีเรียให้การหนุนหลัง PLO 1972: สหรัฐฯได้กีดกันผู้นำอิยิปต์ ในความพยายามของประธานาธิบดี Anwar Sadat ที่จะบรรลุถึงข้อตกลงสันติภาพกับอิสราเอล 1973: มีการขนส่งกำลังทหารสหรัฐฯทางอากาศ เพื่อเข้าไปช่วยเหลืออิสราเอลให้สามารถพลิกผันวิกฤตการณ์กลับมา ในสงครามอิสราเอลกับซีเรียและอิยิปต์ 1973-75: สหรัฐฯได้ให้การสนับสนุนชาวเคอร์ดิชก่อกบฎในอิรัก. เมื่ออิหร่านได้บรรลุข้อตกลงกับอิรักในปี ค.ศ.1975 และทำการปิดกั้นพรมแดน, อิรักได้เข่นฆ่าเคอร์ดอย่างทารุณ และสหรัฐฯปฏิเสธที่จะให้สถานที่หลบภัยให้กับบรรดาผู้หนีตายเหล่านี้. คิสซิงเจอร์อธิบายอย่างลับๆว่า "ปฏิบัติการในลักษณะที่แอบแฝงไม่ควรถูกปฏิเสธ โดยการทำงานของมิสชั่นนารี" (U.S. House of Representatives, Select Committee on Intelligence, 19 Jan. 1976 (Pike Report) in Village Voice, 16 Feb. 1976. The Pike Report attributes the quote only to a "senior official"; William Safire (Safire's Washington, New York: Times Books, 1980, p. 333) identifies the official as Kissinger) จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:19:58 ]

ความคิดเห็นที่ 4 1975: สหรัฐอเมริกาวีโต้หรือยับยั้งมติของสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในการประณามอิสราเอล ซึ่งโจมตีต่อค่ายผู้อพยพชาวปาเลสไตน์ในเลบานอน (UN Doc. # S/11898, session # 1862. For a full list of U.S. vetoes in the Security Council on Middle East issues, along with full text of the draft resolutions, see the compilation by David Paul at http://www.salam.org/policy/veto.html) 1978-79: ชาวอิหร่านเริ่มเดินขบวนประท้วงพระเจ้าชาห์. สหรัฐฯบอกกับชาห์ว่า ตนให้การสนับสนุนชาห์"โดยไม่มีเงื่อนไข" และกระตุ้นผลักดันชาห์กระทำการอย่างเด็ดเดี่ยว. จนกระทั่งนาทีสุดท้าย สหรัฐฯพยายามที่จะให้มีการรัฐประหารโดยกำลังทหาร ทั้งนี้เพื่อปกป้องชาห์เอาไว้ แต่ไม่มีประโยชน์ใดๆ (Zbigniew Brzezinski, Power and Principle: Memoirs of the National Security Adviser, 1977-1981 (New York: Farrar Straus Giroux, 1983), pp. 364-64, 375, 378-79; Gary Sick, All Fall Down: America's Tragic Encounter with Iran (New York: Penguin, 1986), pp. 147-48, 167, 179) 1979-88: สหรัฐอเมริกาเริ่มให้ความช่วยเหลืออย่างลับๆ แก่"ขบวนการมูจาฮีดีน"(Mujahideen)ในอัฟกานิสถาน 6 เดือน ก่อนการรุกรานของรัสเซียในเดือนธันวาคม ค.ศ.1979. จนถึงทศวรรษต่อมา สหรัฐฯได้เป็นธุระจัดหาและฝึกฝนทางด้านอาวุธให้กับขบวนการนี้ พร้อมทั้งให้ความช่วยเหลือในวงเงินมากกว่า 3 พันล้านเหรียญ (Interview with Zbigniew Brzezinski, Le Nouvel Observateur (France), Jan 15-21, 1998, p. 76) 1980-88: สงครามระหว่างอิรักและอิหร่าน. เมื่ออิรักบุกเข้าไปในอิหร่าน สหรัฐฯคัดค้านและไม่เห็นด้วยต่อการกระทำใดๆของสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่จะประณามการรุกรานครั้งนี้. ในไม่ช้า สหรัฐฯก็ได้ถอนรายชื่อของอิรักออกจากรายชื่อประเทศต่างๆที่ใหการสนับสนุนต่อลัทธิการก่อการร้ายของตน และยินยอมให้อาวุธยุทธภัณฑ์ของสหรัฐถูกเคลื่อนย้ายไปสู่อิรัก. ในเวลาเดียวกัน สหรัฐก็ยอมให้อิสราเอลจัดหาอาวุธต่างๆให้กับอิหร่าน และในปี 1985 สหรัฐอเมริกาได้จัดหาอาวุธให้กับอิหร่านโดยตรง(แม้ว่าจะกระทำไปอย่างเป็นความลับ). สหรัฐฯจัดหาข้อมูลทางทหารของฝ่ายศัตรูให้กับอิรัก. อิรักได้ใช้อาวุธเคมีต่างๆในปี ค.ศ.1984; สหรัฐฯฟื้นฟูความสัมพันธ์ทางการฑูตกับอิรัก. ในปี 1987 สหรัฐอเมริกาได้ส่งนาวิกโยธินของตนเข้าสู่อ่าวเปอร์เซีย และอยู่ฝ่ายของอิรัก; ความก้าวร้าวรุนแรงครั้งหนึ่งที่เกิดขึ้นคือ เรือรบสหรัฐฯได้ยิงสายการบินพลเรือนของอิหร่านตก ซึ่งครั้งนั้นทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 290 คน จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:21:48 ]

ความคิดเห็นที่ 5 1981, 1986: ทหารของสหรัฐฯได้ทำการซ้อมรบนอกชายฝั่งประเทศลิเบียในน่านน้ำต่างๆ อันนี้ได้รับการอ้างโดยลิเบีย ด้วยมีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนที่จะทำการยุแหย่กัดดาฟี(Qaddafi). ในปี 1981 เครื่องบินลำหนึ่งของลิเบียได้ยิงขีปนาวุธ และสหรัฐได้ยิงเครื่องบินของลิเบียตกไปสองลำ. ในปี 1986 ลิเบียได้ยิงขีปนาวุธหลายลูกลงไปยังพื้นที่ที่ห่างไกลจากเป้าหมายใดๆ และสหรัฐฯได้โจมตีเรือลาดตระเวณของลิเบียไปหลายลำ รวมทั้งกองบัญชาการชายฝั่ง การโจมตีครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 72 คน. เมื่อระเบิดลูกหนึ่งได้ระเบิดขึ้นในไนท์คลับแห่งหนึ่งในกรุงเบอร์ลิน ซึ่งทำให้คนตายไป 3 คน สหรัฐฯได้กล่าวหาว่ากัดดาฟีอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้(เป็นไปได้ว่าข้อมูลนี้เป็นความจริง) และได้ปฏิบัติการทิ้งระเบิดระลอกใหญ่ทันทีในประเทศลิเบีย ซึ่งได้ฆ่าพลเรือนไปหลายโหล รวมถึงลูกสาวบุญธรรมของกัดดาฟีด้วย (See the sources in Stephen R. Shalom, Imperial Alibis (Boston: South End Press, 1993, chapter 7) 1982: สหรัฐอเมริกาได้ให้ไฟเขียวกับอิสราเอลในการบุกเข้าไปในเลบานอน เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ชีวิตพลเรือนถูกสังเวยราว 17,000 คน. สหรัฐฯเลือกที่จะไม่ปลุกเอากฎหมายต่างๆขึ้นมา ในการห้ามอิสราเอลใช้อาวุธต่างๆของสหรัฐ เว้นแต่เพื่อป้องกันตนเอง. สหรัฐฯทำการวีโต้มติต่างๆของสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในการประณามการรุกรานครั้งนี้ (Robert Fisk, "The Awesome Cruelty of a Doomed Poeple," Independent, 12 Sept. 2001, p. 6. Fisk is one of the most knowledgeable Westerners reporting on Lebanon) 1983: กองกำลังทหารสหรัฐฯถูกส่งไปยังเลบานอน ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังรักษาสันติภาพนานาชาติ(a multinational peacekeeping force); ในการนี้ได้เข้าแทรกแซงอยู่ฝ่ายข้างหนึ่งของสงครามกลางเมือง, รวมถึงการทิ้งลูกระเบิดโดย USS New Jersey. กองกำลังทหารสหรัฐได้มีการถอนตัวภายหลังจากเกิดเหตุการณ์ระเบิดพลีชีพในค่ายทหารต่างๆของนาวิกโยธิน 1984: สหรัฐฯให้การหนุนหลังกบฎต่างๆในอัฟกานิสถานที่ได้ยิงสายการบินพลเรือน (UPI, "Afghan Airliner Lands After Rebel Fire Hits It," NYT, 26 Sept. 1984, p. A9) 1987-92: อาวุธยุทธภัณฑ์ต่างๆของสหรัฐฯถูกใช้โดยอิสราเอลในการปราบปรามขบวนการอินติฟาดา(Intifada)ของปาเลสติเนียนครั้งแรก. สหรัฐฯวีโต้มติของสภาความมั่นคงแห่งสหประชาติในการประณามการปราบปรามและบดขยี้ของอิสราเอล 1988: Saddam Hussein ได้คร่าชีวิตประชากรเคอร์ดิชของตนหลายพันคนลง และมีการใช้อาวุธเคมีต่างๆกับผู้คนเหล่านี้ ในขณะที่สหรัฐอเมริกาได้เพิ่มเติมความผูกพันทางเศรษฐกิจมากขึ้นกับอิรัก 1988: สหรัฐฯวีโต้มติของสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ 3 ฉบับ เกี่ยวกับการประณามการที่อิสราเอลได้เข้าครอบครองและปราบปรามผู้คนในเลบานอน จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:24:18 ]

ความคิดเห็นที่ 6 1990-91: สหรัฐฯปฏิเสธการแก้ปัญหาใดๆทางการฑูตเกี่ยวกับการรุกรานของอิรักเข้าไปในคูเวต (ยกตัวอย่างเช่น การบอกปัดความพยายามใดๆที่จะเชื่อมโยงการครอบครองในภูมิภาคทั้งสอง เกี่ยวกับคูเวตและเกี่ยวกับปาเลสไตน์). สหรัฐฯเป็นผู้นำเกี่ยวกับความร่วมมือนานาชาติในการทำสงครามกับอิรัก. โครงสร้างพื้นฐานทางพลเรือนคือเป้าหมาย. ( See, for example, Barton Gellman, "Allied Air War Struck Broadly in Iraq; Officials Acknowledge Strategy Went Beyond Purely Military Targets," Washington Post, 23 June 1991, p. A1. See also Thomas J. Nagy, "The Secret Behind the Sanctions," Progressive, Sept. 2001). เพื่อส่งเสริม"ความมั่นคงและมีเสถียรภาพ" สหรัฐฯปฏิเสธการช่วยเหลือการจลาจลต่างๆหลังสงครามโดยชาวมุสลิมชีอะ(Shiites)ทางตอนใต้ และเคอร์ดทางตอนเหนือ ปฏิเสธการกบฎต่างๆที่เข้าไปยึดอาวุธยุทธภัณฑ์ต่างๆของอิรัก และปฏิเสธที่จะห้ามปรามเฮลิคอปเตอร์ของอิรักขึ้นบิน 1991-: การแซงชั่นหรือการลงโทษทางเศรษฐกิจในลักษณะล้างผลาญได้ถูกกำหนดต่ออิรัก. สหรัฐฯและอังกฤษได้กีดกันความพยายามทั้งหมดที่จะเพิกถอนเรื่องนี้แก่พวกเขา. มีผู้คนล้มตายนับแสนคน. แม้ว่าสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติจะแถลงว่า การแซงชั่นต่างๆดังกล่าวได้ไปช่วยสนับสนุนโครงการต่างๆของประธานาธิบดี Saddam Hussein เกี่ยวกับการพัฒนาอาวุธทำลายล้างสูงให้สิ้นสุดลงก็ตาม, แต่วอชิงตันรู้ดีว่า การลงโทษทางเศรษฐกิจนั้นจะยังคงทำให้ประธานาธิบดีซัดดัมคงอยู่ในอำนาจอีกนานเท่านาน. โดยข้อเท็จจริง การแซงชั่นต่างๆ ทำให้ฐานะตำแหน่งของซัดดัมเข้มแข็งขึ้น. ข้อซักถามเกี่ยวกับผลที่ตามมา ซึ่งมีผลต่อประชาชนอย่างน่ากลัวเกี่ยวกับการลงโทษทางเศรษฐกิจอันนี้ นางแมดเดอลิน อัลไบร์ท(Madeleine Albright) ฑูตของสหรัฐประจำองค์การสหประชาชาติและต่อมาภายหลังเป็นรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ)ประกาศว่า "สิ่งที่ทำลงไปนั้น คุ้มกับราคาแล้ว" (Cockburn and Cockburn, Out of the Ashes: The Resurrection of Saddam Hussein, chap. 5. Albright quote is from CBS News, 60 Minutes, 12 May 1996) 1991-: กองกำลังของสหรัฐฯได้ตั้งฐานอย่างถาวรในซาอุดิ อาราเบีย 1993-: สหรัฐฯได้ยิงขีปนาวุธโจมตีอิรัก, โดยอ้างว่าเพื่อเป็นการป้องกันตนเองต่อข้ออ้างที่ว่ามีความพยายามลอบสังหารประธานาธิบดีบุชผู้พ่อก่อนหน้านั้นสองเดือน (On the dubious nature of the evidence, see Seymour Hersh, New Yorker, Nov. 1, 1993) 1998: สหรัฐอเมริกาและอังกฤษได้ทิ้งระเบิดใส่อิรัก บนประเด็นเกี่ยวกับการตรวจสอบเรื่องอาวุธ ถึงแม้ว่าสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเพิ่งจะมีการพบปะเพื่อเจรจากันเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ตาม 1998: สหรัฐฯได้ทำลายโรงงานทางด้านเภสัชกรรมประมาณครึ่งหนึ่งของประเทศซูดาน โดยข้ออ้างที่ว่าเพื่อเป็นการตอบโต้สำหรับการโจมตีสถานฑูตต่างๆของสหรัฐฯในแทนซาเนียและเคนย่า และโรงงานเหล่านั้นได้ถูกนำไปพัวพันกับสงครามเคมี. พยานหลักฐานสำหรับสงครามเคมีได้เป็นเงื่อนไขที่มีการถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง (See Seymour Hersh, New Yorker, Oct. 12, 1998) 2000-: อิสราเอลได้ใช้อาวุธต่างๆของสหรัฐฯในการพยายามที่จะบดขยี้การกบฎของปาเลสติเนียน ในการนี้ได้ฆ่าพลเรือนไปนับร้อย จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:26:40 ]

ความคิดเห็นที่ 7 สงครามไร้ที่สิ้นสุด : กรณี ๑๑ กันยายน ๒๐๐๑ วอลเดน เบลโล : เขียน ศาสตราจารย์ทางสังคมวิทยาและบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยฟิลิปปินส มะนิ ภัควดี วีระภาสพงษ์ : แปล นักแปลและนักวิชาการอิสระ บทความชิ้นนี้ กองบรรณาธิการได้รับมาจากผู้แปล เนื่องจากใกล้ครบรอบปีที่ 5 วันเกิดเหตุการณ์ ๑๑ กันยา ๒๐๐๑ สหรัฐอเมริกายังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายต่างประเทศของตนในตะวันออกกลาง ทั้งในกรณีเกี่ยวกับนโยบายด้านพลังงานและการสนับสนุนอิสราเอล ด้วยเหตุนี้สงครามระหว่างผู้ก่อการร้ายกับสหรัฐฯ จึงไม่มีวันสิ้นสุด จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:28:56 ]

ความคิดเห็นที่ 8 ความนำ การโจมตีตึกเวิร์ลเทรดเซ็นเตอร์เป็นการก่อการร้ายที่น่าสยดสยอง สมควรถูกประณามและอภัยให้ไม่ได้ แต่สิ่งที่สำคัญเช่นกันคือ เราอย่าละเลยการทำความเข้าใจ โดยเฉพาะในทางประวัติศาสตร์ ส่วนปฏิกิริยาตอบโต้ที่หน้ามืดตามัวไปด้วยความโกรธแค้น อย่างที่นักการเมืองอเมริกันบางคนแสดงออกมานั้น แม้จะเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ แต่อย่างมากก็เป็นเพียงตัวอย่างอีกอันหนึ่งที่ยืนยันวาทะของซันตายานาที่ว่า "ใครที่ไม่จดจำประวัติศาสตร์ย่อมทำซ้ำรอยเสมอ" สมการทางศีลธรรม ความรุนแรงและผลกระทบของการโจมตีตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ นับเป็นการก่อการร้ายครั้งใหญ่ แต่นี่ไม่ใช่การก่อการร้ายต่อประชาชนครั้งร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ อย่างที่สื่อมวลชนอเมริกันบางสื่อพยายามนำเสนอ ชีวิตที่สูญเสียไปในนิวยอร์คกว่า 5,000 ชีวิตเป็นสิ่งที่ทดแทนไม่ได้ แต่เราต้องไม่ลืมการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ ซึ่งฆ่าคนไปถึง 210,000 คน ส่วนใหญ่เป็นพลเรือน ส่วนใหญ่เสียชีวิตในทันที แต่อาจมีคนคัดค้านว่า อย่าเอาการวินาศกรรมตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ไปเปรียบเทียบกับการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ เพราะฮิโรชิมากับนางาซากิเป็นเป้าหมายในการทำสงคราม แต่ทำไมจะเปรียบเทียบไม่ได้ล่ะ ในเมื่อเป้าหมายของการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำลายเป้าหมายทางการทหารหรือโครงสร้างพื้นฐานเท่านั้น แต่ต้องการขู่ขวัญและทำลายประชากรที่เป็นพลเรือนด้วย? อันที่จริง การโจมตีทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรที่กระทำต่อเยอรมันและญี่ปุ่นในช่วงปี 1944-45 ซึ่งก่อให้เกิดระเบิดเพลิงครั้งใหญ่ในเดรสเดน ฮัมบูร์ก และโตเกียว ฆ่าคนไปหลายหมื่นคน ก็มีเป้าหมายหลักที่ต้องการฆ่าและทำร้ายพลเรือนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในทำนองเดียวกัน ระหว่างสงครามเกาหลี การทิ้งระเบิดใส่เป้าหมายพลเรือน เป็นนโยบายของกองบัญชาการภาคตะวันออกไกลของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ซึ่งมีคำสั่งให้บดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคลื่อนไหวได้ในอาณาเขตของศัตรู นโยบายนี้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งจนในฤดูร้อนของปี 1951 ผู้บังคับบัญชาสามารถรายงานได้ว่า "ไม่มีโครงสร้างใด ๆ เหลืออยู่ให้เป็นเป้าหมายอีกแล้ว" ระหว่างสงครามเย็น การทำลายประชาชนพลเรือนจำนวนมาก พร้อมๆ กับการทำลายกองทัพหรืออุตสาหกรรมของศัตรู เป็นยุทธวิธีที่กำหนดไว้ในยุทธศาสตร์การตอบโต้ด้วยนิวเคลียร์ที่ถือเป็นหัวใจของสงครามเย็น. ในเวียดนาม เมื่อสหรัฐฯ อึดอัดกับข้อเท็จจริงที่ว่า ไม่สามารถหาความแตกต่างระหว่างนักรบเวียดกงกับพลเรือนได้ การฆ่าพลเรือนโดยไม่มีการแยกแยะกลายเป็นหัวใจสำคัญของ "สงครามปราบจลาจล" ที่มีพลเรือน 20,000 คนถูกสังหารหมู่อย่างเป็นระบบ ภายใต้ปฏิบัติการฟินิกซ์ของซีไอเอในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง หรือเราต้องมองว่า ปฏิบัติการต่อพลเรือนเช่นนั้นถือเป็นส่วนหนึ่งในบริบทของเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ ที่ต้องการบ่อนทำลายกำลังใจในการสู้รบของศัตรูเพื่อเผด็จศึกให้เร็วขึ้น? ถ้าเช่นนั้น มันแตกต่างอะไรจากเป้าหมายของผู้ก่อการร้ายที่ต้องการเปลี่ยนนโยบายต่างประเทศของรัฐบาลสหรัฐฯ ด้วยการบ่อนทำลายเสียงสนับสนุนของประชากรพลเรือนในประเทศสหรัฐเองล่ะ? การที่ผมยกประเด็นเหล่านี้ขึ้นมา ผมไม่ได้ต้องการที่จะมานั่ง "คำนวณหาหน่วยความชั่วร้าย" ว่าใครชั่วกว่าใคร แบบนักปรัชญาอย่างเจอเรมี เบนแธม แต่ผมต้องการชี้ให้เห็นว่า รัฐบาลสหรัฐไม่ได้อยู่ในสถานะที่เหนือกว่าเมื่อวัดจากสมการทางศีลธรรม. อันที่จริง เราพูดได้ด้วยซ้ำไปว่า ผู้ก่อการร้ายอย่างโอซามา บิน ลาเดน ซึ่งเป็นอดีตสานุศิษย์ของซีไอเอ พวกเขาเรียนรู้บทเรียนเกี่ยวกับการถือเอาประชากรพลเรือนเป็นเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ มาจากยุทธศาสตร์การทำสงครามที่ผ่านมาทั้งหมดของวอชิงตัน ซึ่งถือว่าการทำลายประชากรพลเรือน ไม่เพียงเป็นความสูญเสียทั้งสองฝ่าย แต่เป็นหัวใจสำคัญในการเอาชนะสงครามด้วย จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:30:55 ]

ความคิดเห็นที่ 9 การคำนวณแบบเคลาส์วิตซ์ (นักพิชัยสงครามชาวปรัสเซียที่มีอิทธิพลสูงสุดในตะวันตก) หลังจากการโจมตีตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ ผู้ก่อการร้ายถูกกล่าวหาว่าเป็นพวก "ไร้เหตุผล" หรือ "เสียสติ" หรือคนที่เป็นร่างทรงของความชั่วร้าย เราเข้าใจได้ว่านี่เป็นปฏิกิริยาที่คุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ร้อนแรง แต่มันอันตรายมากถ้าถือเอามาเป็นพื้นฐานของการวางนโยบาย ความจริงก็คือ ผู้ก่อการร้ายครั้งนี้กระทำการอย่างมีเหตุผลมาก หากพวกเขาเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโอซามา บิน ลาเดน จริงแล้วไซร้ เป้าหมายของพวกเขา น่าจะเป็นการส่งสารให้สหรัฐอเมริการู้ว่า การรักษานโยบายของสหรัฐในตะวันออกกลางจะมีต้นทุนที่สูงขึ้น ซึ่งพวกเขาเห็นว่าเป็นนโยบายที่ไม่เป็นธรรมและไม่เท่าเทียม และนี่คือวิธีที่พวกเขาจะใช้ต่อต้าน พวกเขาเลือกเป้าหมายและอาวุธอย่างมีเหตุผลมาก ให้ความสนใจไม่เพียงแต่การสร้างความเสียหายสูงสุด แต่รวมไปถึงการสำแดงสัญลักษณ์สูงสุดด้วย การเลือกตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์และเพนตากอนเป็นเป้าหมาย และใช้เครื่องบินของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์กับยูไนเต็ดแอร์ไลน์เป็นทั้งพาหนะควบคู่กับหัวรบ ต้องถือเป็นการคิดและการวางแผนที่เลือดเย็นมาก การยอมพลีชีพเป็นตัวแปรหนึ่งที่ใส่ไว้ในการคำนวณแล้ว สิ่งที่เราได้เห็นคือ การคำนวณอย่างมีเหตุผลเพื่อหาวิธีการบรรลุถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ ในทัศนะของคนเหล่านี้ การก่อการร้ายก็เหมือนสงคราม มันเป็นการขยายขอบเขตของการเมืองด้วยมรรควิธีต่าง ๆ นี่คือวิธีคิดแบบเคลาส์วิตซ์ และความผิดพลาดที่สุดที่คนเราจะผิดพลาดกันได้ คือการไปมองว่าผู้ก่อการร้ายพวกนี้เป็นคนบ้า จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:33:40 ]

ความคิดเห็นที่ 10 เพิร์ลฮาร์เบอร์หรือเท็ท ? (เท็ทคือวันปีใหม่ของชาวเวียดนาม) การเปรียบเทียบที่วอชิงตันใช้เพื่อให้ความหมายแก่เหตุการณ์ครั้งล่าสุดคือ วินาศกรรมครั้งนี้เปรียบเสมือนเพิร์ลฮาร์เบอร์ครั้งที่สอง โดยมีนัยว่า เช่นเดียวกับครั้งแรก โศกนาฏกรรม 11 กันยายนจะปลุกเร้าประชาชนชาวอเมริกันให้เกิดความสามัคคีสูงสุด เพื่อเอาชนะสงครามกับศัตรูที่ยังระบุไม่ได้ว่าเป็นใคร ส่วนในฝ่ายปรปักษ์ของสหรัฐอเมริกานั้น เราอาจตั้งข้อสังเกตได้ว่า พวกเขาอาจปฏิบัติการด้วยข้อเปรียบเทียบที่แตกต่างออกไป นั่นคือ การรุกในวันเท็ทเมื่อปี 1968 เป้าหมายของชาวเวียดนามคือปลุกให้ประชาชนลุกฮือขึ้นมาพร้อมกันเป็นจำนวนมาก ซึ่งต่อให้ถูกตีพ่ายไปบางส่วน แต่ก็ยังถือเป็นชัยชนะทางยุทธศาสตร์ กล่าวคือทำให้ฝ่ายตรงข้าม โดยเฉพาะฐานทางด้านพลเรือน (หมายถึงพลเรือนชาวอเมริกัน) ปักใจเชื่อว่าสงครามครั้งนี้ไม่มีทางเอาชนะ เป้าหมายคือทำให้สหรัฐอเมริกาหมดกำลังใจที่จะเอาชนะสงคราม และในครั้งนั้นชาวเวียดนามประสบความสำเร็จ ผู้ก่อการร้ายที่วินาศกรรมตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ อาจกำลังปฏิบัติการโดยคิดคำนวณในทำนองนี้ แม้ว่าจะมีคำคุยเขื่องในวอชิงตันมากมายก็ตาม ก็ไม่แน่นักหรอกว่าผู้ก่อการร้ายจะคำนวณผิด ชาวอเมริกันจะยอมทนแบกรับและจ่ายราคาในการต่อสู้ที่อาจยืดเยื้อไปในอนาคต โดยไม่มีหลักประกันว่าจะได้ชัยชนะ แถมยังไม่รู้ชัดเจนว่าใครคือศัตรูและ "ชัยชนะ" ที่ว่านั้นคืออะไร? สื่อมวลชนเต็มไปด้วยข่าวเกี่ยวกับการสร้างพันธมิตรเพื่อต่อต้านการก่อการร้าย สร้างภาพให้รู้สึกว่าการร่วมมือกันในหมู่ประเทศที่เป็นกุญแจสำคัญ บวกกับความขุ่นเคืองของประชาชนทั่วโลก จะช่วยให้กลุ่มพันธมิตรที่มีวอชิงตันเป็นแกนนำอยู่ในฐานะที่ไม่มีทางแพ้ อาจเป็นไปได้ในระยะสั้น ซึ่งยังไม่แน่ด้วยซ้ำไป เพราะปัญหาก็คือ เช่นเดียวกับสงครามกองโจรทุกครั้งที่ผ่านมา นี่ไม่ใช่สงครามที่จะเอาชนะได้แน่นอนด้วยวิธีการทางทหารเป็นหลัก จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:36:08 ]

ความคิดเห็นที่ 11 ปัญหาที่ฝังอยู่ข้างใต้ หากเครือข่ายของบิน ลาเดนเป็นตัวการในการโจมตีตึกเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์จริง ถ้าเช่นนั้น ปัญหาที่ฝังตัวอยู่ข้างใต้คือเสาสองต้นที่เป็นนโยบายของสหรัฐอเมริกาในตะวันออกกลาง เสาหนึ่งคือการที่สหรัฐฯ สนับสนุนอาณาจักรน้ำมันในตะวันออกกลาง เพื่อเป็นหลักประกันว่าตนเองจะไม่มีอุปสรรคในด้านพลังงาน โดยไม่แยแสหรือสนใจผลประโยชน์ของประชาชนในภูมิภาคนั้นเลย เพื่อเป้าหมายนี้ สหรัฐฯ ล้มรัฐบาลชาตินิยมของ Mossadegh ในอิหร่านเมื่อปี 1953 และแต่งตั้งรัฐบาลชาห์แห่งอิหร่านที่กดขี่ขึ้นเป็นตำรวจประจำอ่าวเปอร์เซีย สนับสนุนการปกครองแบบศักดินาที่ต่อต้านประชาธิปไตยในคาบสมุทรอาหรับ และตั้งฐานทัพถาวรขนาดใหญ่ไว้ในซาอุดิอาระเบีย ซึ่งเป็นดินแดนของเมืองและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในศาสนาอิสลาม สงครามที่ทำต่อซัดดัม ฮุสเซนแห่งอิรัก มีข้ออ้างว่าเป็นสงครามเพื่อต่อต้านการรุกราน แต่ทุกคนรู้ดีว่า แรงจูงใจหลักของวอชิงตันคือ การสร้างหลักประกันว่า แหล่งน้ำมันขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ จะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของชนชั้นปกครองที่นิยมตะวันตก เสาอีกต้นหนึ่งคือการสนับสนุนอิสราเอลสุดตัว ความรู้สึกที่อาหรับมีต่ออิสราเอลเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ยาก คงเถียงไม่ได้ว่า ประเทศอิสราเอลเกิดมาจากการแย่งประเทศและที่ดินไปจากชาวปาเลสไตน์ ปฏิเสธไม่ได้ว่าอิสราเอลเป็นรัฐที่เกิดจากการอพยพย้ายถิ่นของชาวยุโรป เป็นประเทศที่เกิดมาจากการย้ายเอาความขัดแย้งทางด้านเชื้อชาติ-วัฒนธรรมในสังคมยุโรป ออกมาจากดินแดนในทวีปยุโรป การสังหารหมู่ชาวยิวเป็นอาชญากรรมต่อมนุษยชาติที่สุดจะบรรยายได้ แต่เป็นสิ่งที่ผิดอย่างสิ้นเชิงที่ยัดเยียดผลพวงทางการเมืองอันนี้ให้แก่ประชาชน (ชาวปาเลสไตน์) ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ โดยสร้างประเทศอิสราเอลขึ้นมา ไม่มีทางปฏิเสธข้อกล่าวหาของชาวอาหรับที่ว่า เป็นเพราะการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกานี่เองที่ทำให้เกิดประเทศอิสราเอลขึ้นมา เป็นเพราะการช่วยเหลือทางทหารอย่างมโหฬารของสหรัฐฯ ที่ทำให้อิสราเอลยืนหยัดมาได้ในช่วงครึ่งศตวรรษหลัง และเป็นเพราะความเชื่อมั่นในการสนับสนุนทางทหารและการเมืองของสหรัฐฯ นี่เอง ที่ทำให้อิสราเอลขัดขวางการก่อตั้งรัฐปาเลสไตน์มาตลอด นอกเสียจากสหรัฐยกเลิกนโยบายสองเสาหลักนี้ มิฉะนั้น จะมีผู้ก่อการร้ายอาสาสมัครอีกหลายพันคนยินดีก่อวินาศกรรมอย่างที่เกิดขึ้นครั้งล่าสุด แม้ว่าเราขอประณามการก่อการร้าย ซึ่งเราต้องประณามอย่างแข็งขัน แต่มันเป็นคนละเรื่องกันที่คิดว่าคนที่สิ้นหวังจะไม่ใช้วิธีการนี้ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาสามารถชี้ให้เห็นข้อเท็จจริงว่า วิธีการที่มุ่งเป้าพลเรือนเท่า ๆ กับทหารแบบนี้ บวกกับการลุกฮือของชาวปาเลสไตน์ ที่บีบให้อิสราเอลจำต้องยอมรับข้อตกลงออสโลในปี 1993 ที่นำไปสู่การรับรองสถานภาพของชาวปาเลสไตน์ จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:39:05 ]

ความคิดเห็นที่ 12 ยังมีเหตุผลอีกประการหนึ่ง ที่สมการทางยุทธศาสตร์อาจไม่เป็นผลดีต่อสหรัฐอเมริกามากนัก นั่นคือ มีประชาชนจำนวนมากในโลก ที่รู้สึกสองจิตสองใจเกี่ยวกับการก่อการร้าย ตรงกันข้ามกับยุโรป ซีกโลกใต้มีปฏิกิริยาที่ค่อนข้างเงียบงันต่อเหตุการณ์ที่เวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ การสำรวจความคิดเห็นอาจแสดงให้เห็นว่า ในขณะที่ประชาชนส่วนใหญ่ในโลกที่สาม ตื่นตระหนกกับวิธีการของผู้ร้ายจี้เครื่องบิน พวกเขากลับไม่ค่อยเห็นอกเห็นใจเป้าโจมตีสักเท่าไรนัก ดังที่ผู้ประกอบการชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายจีนคนหนึ่งพูดว่า "น่าขนลุก แต่จะว่าไป สหรัฐก็สมควรโดนอยู่หรอก" หากปฏิกิริยาเช่นนี้มีร่วมกันในหมู่ชนชั้นกลาง ก็ไม่น่าแปลกใจที่ความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดการก่อการร้ายครั้งนี้ จะแพร่สะพัดในหมู่ประชากร 80% ของโลก ที่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในระบบการเมืองและเศรษฐกิจโลกในปัจจุบัน มีความหวาดระแวง ความไม่พอใจ ไปจนถึงความเกลียดชังต่อประเทศที่แสวงหาอำนาจทางเศรษฐกิจอย่างไร้น้ำใจ หยิ่งจองหองในความสัมพันธ์ทางการเมืองและการทหารกับประเทศอื่น ๆ ในโลก และไม่มียางอายแม้แต่น้อย ในการประกาศความเหนือกว่าทางวัฒนธรรมต่อพวกเรา ในสมการของสงครามกองโจร ความรู้สึกสองจิตสองใจของพลเรือนบนเวทีการต่อสู้ ในทางยุทธศาสตร์ถือว่า มันมีความหมายเป็นลบต่อฝ่ายที่ครองอำนาจอยู่ และเป็นบวกต่อฝ่ายผู้ก่อการร้าย กล่าวโดยสรุป ถ้าจะมีอะไรสักอย่างที่เราแน่ใจได้ก็คือ การตอบโต้ของสหรัฐฯ ไม่มีทางยุติการก่อการร้ายได้ มันรังแต่จะขยายความรุนแรงให้บานปลายออกไป เพราะอีกฝ่ายจะยิ่งใช้วิธีการที่ดุเดือดยิ่งขึ้น โดยมีอาสาสมัครหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดยั้ง โศกนาฏกรรม 11 กันยายนคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดของความล้มเหลวในนโยบายที่ใช้มานานถึง 30 ปี นโยบายที่ใช้กำปั้น ใช้การตอบโต้อย่างรุนแรงต่อการก่อการร้าย นโยบายนี้มีแต่จะส่งผลให้การก่อการร้ายมีความเป็นมืออาชีพขึ้นมาอย่างที่สุด การตอบโต้เพียงอย่างเดียวที่จะช่วยให้โลกมีความมั่นคงและสันติภาพ ก็คือวอชิงตันต้องไม่วินิจฉัยแค่อาการ แต่ลงไปให้ถึงรากของการก่อการร้าย สหรัฐอเมริกาสมควรทบทวนและเปลี่ยนแปลงนโยบายในตะวันออกกลางและโลกที่สาม สนับสนุนการปรับเปลี่ยนระบบที่จะไม่ขัดขวางหนทางไปสู่ความเสมอภาค ความยุติธรรม และอำนาจปกครองตัวเองอย่างแท้จริงของประชาชนผู้เสียเปรียบในปัจจุบัน หนทางอื่นมีแต่จะนำไปสู่สงครามไร้ที่สิ้นสุด จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:41:46 ]

ความคิดเห็นที่ 13 ### 20 คำถาม กับการรุกรานอธิปไตย ### 1. ประเทศใดมีน้ำมันสำรองมากที่สุดในโลก ? -- ซาอุดีอาระเบีย 2. ประเทศใดมีน้ำมันสำรองเป็นอันดับสองของโลก ? -- อิรัค 3. อิรัค มีอาวุธเคมีและชีวภาพตั้งแต่เมื่อไหร่ ? -- 20 ปีที่แล้ว 4. อิรัคพัฒนาอาวุธเคมีและชีวภาพ ด้วยตัวเองใช่ไหม ? -- เปล่า วัตถุดิบและเทคโนโลยี่ ล้วนมาจากรัฐบาลสหรัฐ - อังกฤษ และ บริษัทเอกชน 5. สหรัฐเคยประนามอิรัคหรือไม่ เมื่อได้ใช้แก๊ซพิษกับอิหร่านเมื่อ 20 กว่าปีก่อน ? -- ไม่เคย 6. ชาวเคิร์ด ที่ตายเพราะซัดดัมใช้แก๊ซพิษในเมืองฮาลับจา ในปี 2531 มีจำนวนกี่คน ? -- ประมาณ 5,000 คน 7. ชาติตะวันตกกี่ประเทศที่ประนามการกระทำดังกล่าวนี้ ? -- ไม่มีเลย 8. สหรัฐ ใช้สารพิษที่เรียกว่า " ฝนเหลือง " ในเวียดนาม มากน้อยเพียงใด ? -- 17 ล้านแกลลอน 9. มีหลักฐานพิสูจน์หรือไม่ว่า อิรัคเกี่ยวข้องกับการโจมตีในเหตุการณ์ 911 ? -- ไม่มี 10. มีสารยูเรเนียมใช้แล้วถูกทิ้งในอิรัคและคูเวต หลังสงครามอ่าวครั้งนั้น ? -- 40 ตัน จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:43:32 ]

ความคิดเห็นที่ 14 11. จากการคาดการณ์ของ สหประชาชาติ ผู้ป่วยเป็นมะเร็ง เพิ่มขึ้นมากน้อยเพียงใด ระหว่างปี 2534 - 37 ? -- 700 เปอร์เซนต์ 12. มีหลักฐานหรือไม่ว่า อิรัคมีแผนที่จะใช้อาวุธของตน นอกเหนือจากการป้องกันตนเอง ? -- ไม่มี 13. อิรัค เป็นภัยต่อโลกมากกว่าเมื่อ 10 ปีก่อนหรือไม่ ? -- ไม่ ( ไม่มีจะกินค่อนประเทศ ) 14. จากการคาดการณ์ของกระทรวงกลาโหม สหรัฐ พลเรือนที่จะต้องตายจากสงครามในอิรัคครั้งใหม่นี้ มีจำนวนเท่าใด ? -- 10,000 คน 15. ในจำนวนนี้ เป็นเด็กกี่เปอร์เซนต์ ? -- มากกว่า 50 เปอร์เซนต์ 16. ชาวอิรัคที่ตายไปแล้วจนถึงเดือน ตุลาคม 2542 จากการปิดล้อมของสหประชาชาติ คาดว่ามีจำนวนเท่าใด ? -- 1.5 ล้านคน 17. เด็กอิรัคกี่คน ที่คาดว่าตายไปแล้ว เนื่องจากถูกปิดล้อมโดย สหประชาชาติตั้งแต่ปี 2540 ? -- 750,000 คน 18. อิรัคมีหัวรบนิวเคลียร์กี่ลูก ? -- ไม่มีเลย 19. สหรัฐ มีหัวรบนิวเคลียร์กี่ลูก ? -- กว่า 10,000 ลูก 20. มีประเทศเดียวในโลก ที่เคยใช้อาวุธนิวเคลียร์ ได้แก่ ประเทศอะไร ? -- สหรัฐอเมริกา มหาอำนาจผู้ยิ่งใหญ่ ! ! 20 คำถาม กับการรุกรานอธิปไตย เป็นส่วนหนึ่งจากบทความของ คอนราด เดอ คิโรซ นสพ. อินไดวเรอร์ ประจำวันที่ 18 มีนาคม 2546 จากคุณ : เศษเคเบิล - [ 10 ก.ย. 49 21:45:20 ]

ความคิดเห็นที่ 15 :) Bin's family friend. จากคุณ : บุรุษไปรษณีย์ในชุดไปรษณีย์ - [ 10 ก.ย. 49 23:28:52 ]

ความคิดเห็นที่ 16 ยังไงผมก็เชียร์อเมริกา ผมไม่ชอบโจรแยกดินแดนภาคใต้ จากคุณ : dacia - [ 10 ก.ย. 49 23:47:18 ]

ความคิดเห็นที่ 17 บทความเขียนได้น่าสนใจมากค่ะ จากคุณ : Uki no Kimono - [ 11 ก.ย. 49 00:23:40 ]

ความคิดเห็นที่ 18 บทความน่าอ่าน แต่รูปน่ากลัว ครับ จากคุณ : หนุ่ยนะครับ - [ 11 ก.ย. 49 01:25:42 ]

ความคิดเห็นที่ 19 รักเมกา แต่เกลียดบุชและพวก จากคุณ : Daysie - [ 11 ก.ย. 49 01:34:50 ]

ความคิดเห็นที่ 20 ---------------------------- Quote of the moment. ---------------------------- "CNN said that after the war, there is a plan to divide Iraq into three parts: regular, premium and unleaded." - Jay Leno จากคุณ : - May Peace Prevail On Earth - [ 11 ก.ย. 49 04:29:08 A:58.64.44.182 X: TicketID:072648 ]

ความคิดเห็นที่ 21 ไม่ชอบรัฐบาลอเมริกัน ที่ส่งเสริมลัทธิวัตถุนิยม เสียจนต้องไปเบียดเบียนทรัพยากรของประเทศอื่น สงสารประชาชนธรรมดา (ที่โง่ๆ)อย่างอเมกันบางจำพวกที่โดนสื่อและรัฐบาลปิดหูปิดตา สงสาร คนในประเทศโลกที่สามที่ต้องล้มตายโดนไม่มีทางสู้ แต่เราอยู่ในโลกที่ สัตว์เข้มแข็งกว่า จะมีชีวิตที่ยืนยาวกว่านี่นา กฎของธรรมชาติในการคัดเลือกเผ่าพันธ์ให้คงอยู่ ผลักดันให้ทุกกลุ่มพยายามทำให้ตัวเข้มแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งด้วยอำนาจเงิน และ อาวุธ สัตว์โลกเป็นไปตามกรรม จากคุณ : เกือกซ่าสีชมพู - [ 11 ก.ย. 49 05:47:32 ]

ความคิดเห็นที่ 22 อยากให้มีคนแปลเป็นภาษาอังกฤษ  แล้วส่งไปให้ที่ New York Times หรีอว่า CBS คงจะได้ มีคนฮีอกันบ้าง จากคุณ : เลิศพิสิฐ - [ 11 ก.ย. 49 10:18:16 ]

ความคิดเห็นที่ 23 ครบรอบ 5 ปี จากเหตุการณ์  911 ขอไว้อาลัย ต่อผู้เสียชีวิต ทั้งหลาย พวกท่านได้ไปสู่สุขคติเนิ่นนานแล้ว ขอวิงวอน  ให้ท่านได้โปรดดลบันดาล และเตือนสติผู้ยังอยู่  ได้รับรู้และเข้าใจว่า... " สงคราม มิใช่คำตอบ - War  Is Not The Answer " จากคุณ : ทวนกระแส - [ 11 ก.ย. 49 16:40:45 ]