พระเจ้า"โกเจี้ยน"แห่งเมืองฉู่ แพ้สงครามถูกยึดครองประเทศ
พระองค์ทรงคับแค้นพระทัย ในใจมีมานะ คิดกู้ชาติอยู่ทุกนาที
แต่จำนนด้วยความจริง กำลังของตนยังน้อย จึงคอยทน อดกลั้น
ทุกวันนอนบนกองฟืนที่แข็งกระด้าง เสวยดีขมเพื่อเตือนใจ มิให้ลืม
ทุกยามเช้าให้ทหารปลุกด้วยการตะโกน ข่มขู่ด้วยเสียงดัง
"โกเจี้ยน เจ้าลืมความอัปยศอดสูที่ถูกข้าศึกชิงเมืองไปแล้วหรือ"
และทุกเช้าเช่นกัน ที่พระองค์ทรงตรัสตอบแก่ทหาร ที่ปลุกทุกเช้าว่า
"ยังมิลืมเลย เรายังมิลืมความอัปยศนั้น เรารอเพียงวันเวลาที่เหมาะสม"
พระองค์ใช้เวลานับ สิบปี นอนบนกองฟืน เสวยดีขม ทนฟังเสียทหาร
เมื่อจังหวะ และโอกาสมาถึง พระเจ้าโกเจี้ยนทำการกู้ชาติก็สำเร็จ
ผ่านไปไม่ถึงเดือนบางท่านออกอาการ คิดนำเรือ ออกขวาง ขณะน้ำเชี่ยว
หวังหักเอาด้วยกำลังที่ยังไม่พร้อม คิดสู้เพื่อสะใจ ไม่ได้ดั่งใจก็หงุดหงิด
ท่านว่ากำลังของประชาธิปไตยลดน้อยถอยไป เภกขอบอก ท่านคิดผิด
โจรปล้นทรัพย์ มีพวกหลงผิดเป็นแนวร่วม เขามีกองกำลังและอาวุธ
หวังหักด้วยกำลัง เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน สู้แบบสิ้นความคิด
ทำการใหญ่ ต้องใช้ปัญญา หาจังหวะเวลา และ ความเหมาะสม
แนวร่วมโจรเริ่มถอยห่าง เพราะวิธีการ และความชอบธรรมไม่ถูกต้อง
ผู้หลงผิดเป็นคนไทย เขาเสียใจที่หลงผิด ท่านต้องให้โอกาสเขาคิดกลับใจ
ที่ทำลงไปเพราะใช้เพียงความรู้สึก วันนี้เริ่มสำนึก คิดทำคุณไถ่โทษ
แนวร่วมคือพลัง ไม่ต้องใช้กำลัง ผู้หลงผิดย้ายข้าง เราท่านก็ชนะแล้ว
คิดฆ่าตัวตายเป็นเรื่องง่าย คิดตอนสาย ตกบ่ายก็ตายได้แล้ว
ผู้ชนะ จึงใช้จังหวะเวลา และปัญญา เป็นอาวุธ นับเป็นสุดยอดชัยชนะ
ปล.เป็นตำราพิชัยสงคราม นำมาบอกเล่า ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหลายในโลกนี้
เภกงัย
จากคุณ :
chiangraiplus
- [
10 ต.ค. 49 11:42:52
A:72.144.17.88 X:
]