เป็นนิทานก่อนนอนไว้เล่าให้คนเสื้อแดงฟังกันก่อนนอน
มีคนเสื้อแดงอยากรู้ว่าหลังจากนี้แล้วชาวบ้านจะรู้สึกยังไง จึงใส่เสื้อสีแดงลายสกรีนความจริงวันนี้เดินหราไปตามที่ต่างๆ เพื่อเสาะหาแนวร่วมและสำรวจความนิยมหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายช่วงสงกรานต์
พอออกจากบ้านก็เจอกลุ่มพู้คนวิ่งไล่ บ้างก็โห่ไล่ พ่อหนุ่มเสื้อแดงจึงวิ่งหนีไปพลาง ตะโกนถามไปพลางว่า "พวกเมิงเป็นไอพวกเสื้อเหลืองใช่มั๊ย" ผู้คนเหล่านั้นก็บอกว่า "ไม่ใช่โว้ย"
วิ่งไปได้สักพักพอพ้นจากคนกลุ่มแรก กำลังยืนหอบด้วยความเหนื่อย ก็มีคนอีกกลุ่มชี้หน้าด่าว่า เฮ้ยไอเสื้อแดง แล้วก็ถูกไล่อีก ระหว่างวิ่งหนีก็ตะโกนถามไปอีกว่า "พวกเมิงเป็นไอพวกอมาตใช่มั๊ย" ผู้คนเหล่านั้นก็บอกว่า "ไม่ใช่โว้ย" วิ่งไปจนพ้นถึงจุดที่ไม่ค่อยมีคนก็เผลอสะดุด หกล้ม หัวฟาดพื้น มีคนคนนึงเดินเข้ามาช่วยประคองไปที่ถนนแล้วโบกรถที่ผ่านไปมาให้ พ่อหนุ่มเสื้อแดงจึงถามว่า พี่เป็นเสื้อแดงแน่เลยถึงช่วยผม คนคนนั้นบอกไม่ใช่ผมเสื้อเหลือง พ่อหนุ่มเสื้อแดงได้ยินดังนั้นก็ฮึดฮัดสะบัดมือสะบัดไม้ ไม่รับการช่วยเหลือแถมด่าคนที่มาช่วยเสียๆหายๆ เสร็จแล้วก็ไล่เค้าไปอย่างกะหมูกะหมา แล้วก็โบกรถที่ผ่านไปผ่านมาแถวนั้นด้วยตัวเอง พอมีรถจอดรับ ขึ้นไปได้สักพัก พ่อหนุ่มเสื้อแดงก็ถามคนขับว่า นี่พี่เป็นไอพวกเสื้อเหลือง หรือไอพวกอมาตหรือเปล่าเนี่ย คนขับหันมายิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ใช่โว้ย" แล้วก็พาพ่อหนุ่มไปส่งจุดแรกที่เริ่มออกวิ่ง
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า Elephant die you can't put the little lotus leaf on it.
จากคุณ :
webhero
- [
วันเนา (14) 10:28:41
A:58.9.95.45 X:
]