 |
****กระทู้อยากบอกความในใจ****
สวัสดีค่ะ....
คุณที่แวะเข้ามาในกระทู้นี้ นาน ๆ ที นึกครึ้มอกครึ้มใจอยากตั้งกระทู้ เลยคิดว่าจะตั้งกระทู้อะไรดีนะ
คิดไปคิดมา ก็คิดขึ้นมาได้ว่า ตอบสนองความต้องการของตัวเองดีกป็นว่า อิอิ อยากเป็นที่ระลึกให้กับความคิดถึงที่มีต่อเขาคนนั้น (ก็ไม่ได้เจอกันนานเป็นเดือน ๆ บ่อยเข้า ๆ นานวัน ก็คิดถึงนี่ค่ะ อิอิ)
และ...อีกประการ
อยากให้กระทู้นี้เป็นกระทู้...สื่อสารค่ะ (ปีศาจตัวอักษรอยากอ่านตัวอักษรที่ออกมาจากอารมณ์ของเพื่อน ๆ อีกแล้ว )
เพราะฉะนั้นคุณคนไหนเข้ามาในกระทู้นี้ คุณคิดอะไร อยากบอกอะไรใคร มีความในใจอยากระบายให้ใครรับรู้ มากบอก ณ ที่นี่ได้นะคะ ถือว่าได้ระบาย ได้แสดงออก และร่วมสนุกกันค่ะ
ขอบคุณนะคะ ที่แวะเข้ามาร่วมชม และร่วมเขียนค่ะ
ขอบคุณจากใจ
intimacy.
.................................................
งั้นก่อนอื่น จขกท. ขอเริ่มเปิดก่อนเลยนะคะ
ถึงนี่นี๊ค่ะ....
อยากบอกว่า ทั้งหมดนี่คือ ข้อความที่เขียนถึงคุณค่ะ คุณอาจจะยังไม่เคยได้อ่าน หรืออาจเคยได้อ่านแล้ว และครั้งนี้คุณก็อาจได้อ่าน หรือไม่อาจได้อ่านก็ได้ แต่ทั้งหมดทั้งปวง นู๋เขียนขึ้นมาจากใจนะคะ รักคุณนะคะ คนดีของฉัน
ข้อความที่ 1.
เขียนขึ้นเมื่อ
คิดถึงคุณ
16 ก.ค. 2551, 1:39 น.
ฉันเพิ่งรู้ว่าอนุภาพแห่งความคิดถึงมันมากมายเพียงนี้
เคยคิดเหมือนกันว่า ตัวเองเป็นคนไม่ค่อยมีความคิดถึงมากมาย ให้ใครสักเท่าไหร่
แต่มาวันนี้ มันไม่ใช่เลย อาจเป็นเพราะฉันยังไม่เคยมีใครสักคนที่ทำให้ความคิดถึงมันมากมายขนาดนี้
ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ ที่ ณ วันนี้ ที่ได้รู้เสียทีว่าตัวเองก็เป็นคนมีความห่วงหา...อาลัย
เพิ่งจะรู้จัก คำว่า....คิดถึงจนนอนไม่หลับมันเป็นเช่นนี้นี่เอง
เจ้าชายขี้เซาของฉัน อาจเป็นเพียงเจ้าชายในความฝัน แต่ในความคิดถึงที่มีนั้น เป็นความจริง เพราะฉันคิดถึงคุณจริง ๆ
รัก และคิดถึง คุณมากมายนะคะ
คุณคนที่ชอบแหย่ให้ฉันหัวเราะด้วยการทำหน้าตาประหลาด ๆ แล้วฉันหัวเราะบอกว่ากลัวเดีียวฝันร้ายคุณก็งอน
คุณ คนที่ปากบอกว่าไม่รักไม่คิดถึงฉันเลย แต่สายตาการกระทำไม่เคยเป็นอย่างปากพูด เจอหน้ากันไม่ได้ตัวติดกันเป็นตังเม แม้จะเจอกันทุกวันก็ตามที
คุณคนที่คอยส่งฉันก่อนเข้านอน คนที่บอกว่าฝันดีนะคะ ก่อนฉันหลับตาทุกคืน หากคุณมีเวลาและพอทำได้ ส่งจูบเสียงดังไม่เคยอายใคร
คุณ คนที่ชอบเล่นเกมยันเช้า แล้วกลางวันก็สลบ โทรไปทีไรก็ขอเค้านอนก่อนนะคะตะเองที่รักพูดแบบนี้ทุกที พอตกกลางคืนตาใส วิ่งไปป่วนกระทู้ชาวบ้าน
คุณ คนที่ขี้หึง ขี้หวงมากมายแต่ไม่ยอมรับ ปากทำเป็นพูดว่าไปไหนก็ไปเถอะสิทธิของเธอ แต่จริง ๆ แล้ว พอทำทีไรโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงทุกที แถมไม่ชอบเสื้อผ้าฉันสักตัวหาว่าโป๊ไปหมด ไม่อยากให้ใส่เพราะชอบเก็บฉันไว้ดูคนเดียว 555 คนอะไรลามก จริงๆ
คุณ คนที่ไม่ชอบให้ใครมาขัดจังหวะการนอน ไม่ชอบตื่นเช้า อาจมีด่า หากใครมากวนใจยามนั้น แต่ยอมให้ฉันทุกครั้งไป ไม่ว่าเมื่อไหร่ จะปลุก จะกวนใจ ไม่เคยปฏิเสธ ไม่เคยบ่น ลุกขึ้นมางัวเงีย ทำให้ทุกครั้ง บอกเสมอว่าอยากทำอะไรบอกเค้านะคะ ปลุกเค้าก็ได้ค่ะ โทรไปแม้หลับไปแล้ว คุณก็พยายามรับสาย แต่พูดไม่รู้เรื่องเพราะง่วงแล้ว
คุณ คนที่ชอบกินชานม ข้าวปลาอาหารไม่กิน สูบบุหรี่จัด แต่พยายามไม่สูบต่อหน้าฉัน เพราะกลัวฉันสำลักควัน เพราะคุณรู้ว่าฉันแพ้ควันบุหรี่ แต่ฉันก็ชอบเข้าใกล้คุณเวลาคุณสูบทุกที จนโดนคุณดุ
..............และอีกมากมายความทรงจำที่มีเกี่ยวกับคุณ คนพิเศษของฉัน
เจ้าชายขี้เซา ของ เจ้าหญิงตี 2 ระหว่างเรา คือ เทพนิยายที่ฉันเขียนด้วยหัวใจ
ฉันคิดถึงคุณจริงจริง คิดถึงคุณ คิดถึงคุณ
.................................................
ข้อความที่ 2.
เขียนขึ้นเมื่อ
17 พ.ค. 51
29 ก.ค. 2551, 1:19 น.
คุณเชื่อเรื่องวาระแห่งกรรมไหม ?
เป็นเวลานานนับปีทีเดียว ที่ได้เห็นความเคลื่อนไหวของใครบางคนผ่านตัวอักษร ผ่านไปแล้วก็ผ่านมา ผ่านสายตาครั้งแล้วครั้งเล่า
ทั้งที่ดูแล้วก็ไม่ได้มีอะไรน่าสะดุดใจ แต่ก็รับรู้ได้เสมอว่ามีอะไรบางอย่างในนั้น ที่ทำให้ไม่อาจละสายตาได้ผ่านเลย
ผ่านไปนานนับเดือน นับปี ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวในใจฉัน มีแต่ความมั่นใจว่าสามารถเป็นเพื่อนเจ้าของตัวอักษรนั้นได้อย่างแน่นอน
เวลา ทำหน้าที่ของมันได้อย่างรู้หน้าที่ ผ่านวันเป็นเดือน ผ่านเดือนเป็นปี จนวันหนึ่ง ด้วยเหตุเกิดเพราะความเหงา ทำให้ได้เปิดประตูสัมผัสให้ใครบางคน
ค่ำ คืนที่ไม่มีใครเลย ตัดสินใจขอเมล์ใครบางคน ทั้งที่ไม่เคยขอใครมาก่อน เพียงเพราะอยากมีเพื่อนพูดคุยให้ผ่านคืนนั้น คืนที่เหงา ๆ อย่างไม่รู้สาเหตุ
จากความเหงา เดินทางมาถึงธุระต้องพบปะด้วยสาเหตุของงานเป็นหลัก ทำให้ได้พบเจอเจ้าของตัวอักษรที่ผ่านเลย
17 พ.ค. 2551
ไม่ มีอะไรพิเศษ ไม่มีอะไรเลยที่น่าจดจำ มีแต่ความน่าแปลก ที่ได้กินข้าว ดูหนัง และทำอะไรร่วมกันทั้งที่ไม่ได้วางแผน หรือคิดจะให้มันเป็นไป
จาก นั้นก็ติดต่อกันเรื่อยมาในฐานะเพื่อนที่คุ้นความรู้สึกก็เท่านั้น และก็ห่างหายกันไปไม่มีอะไรเลยในความรู้จัก เพราะไม่ได้ิคิดอะไรมากไปกว่านั้นที่ต้องใส่ใจ
วัน หนึ่งก็มาได้รับรู้ ถึงความทุกข์ในใจเขา ความรู้สึกอยากดูแล ความรู้สึกเป็นห่วง ดึงดูดตัวเองให้เข้าไปสัมผัส ยิ่งนาน ยิ่งรู้สึกว่า ทำไมนะ ทำไมถึงมีคนที่เหมือนเรา เหมือนกับมองกระจกเงา นิสัย หัวใจ กระบวนการความคิด ถอดกันมาราวกับเป็นพิมพ์เดียวกัน รู้สึกอยากเข้าไปใกล้ชิด อยากเข้าไปทำอะไรก็ได้ ทำอะไรก็ได้ ขอเพียงเขานนั้นลืมความทุกข์ไปเพียงแม้แต่เสี้ยววินาทีก็ยังดี
จาก คนที่รักคนยาก ปิดหัวใจกับคนมากมายที่รายล้อม ก็เปิดกว้างให้เขาเดินเข้ามาในหัวใจแบบรู้เห็นและพร้อมยอมรับกับทุกสิ่ง ทุกอย่าง บอกตัวเองว่า นาทีนี้ไม่ว่าจะดีหรือร้าย อยากรักผู้ชายคนนี้แบบหมดหัวใจ รักแบบไม่มีเงื่อนไขต่อรอง
และ...แล้ว วาระแห่งกรรมก็มาถึง
วาระที่ทำตามหัวใจและความต้องการของตนเอง
ฉันรักเขา รักมากมาย รักแบบให้ไปทั้งใจ ทันทีที่ตัดสินใจว่าจะรักผู้ชายคนนี้ โดยไม่ต้องใช้เวลามากมายในการพิจารณาตัดสินใจ
รัก แบบอยากให้เขามีความสุข รักแบบอยากแค่เห็นรอยยิ้มเขา รักแบบอยากให้ ให้ทุกอย่างที่ฉันมี ร่างกาย จิตใจ อะไรก็ได้ถ้าสามารถให้ได้ ไม่มีเหตุผล ไม่มีคำอธิบาย
เขา...เจ้าชายขี้เซาของฉัน
เจ้าชายในเทพนิยายที่ถือกำเนิดขึ้นจากหัวใจ ในวาระแห่งกรรมที่ไม่อาจกำหนดและหยุดยั้ง
เจ้าชายขี้เซาที่รักค่ะ ในอนาคต ไม่ว่าฉันจะคิด หรือจะตัดสินใจทำการใดใดลงไป ขอให้คุณรับรู้ไว้นะคะ ว่ารักที่เกิดขึ้นในหัวใจ ณ วาระแห่งกรรมที่ผ่านมาระหว่างฉันกับคุณ นั้นเป็นเรื่องจริง
รักคุณมากมายนะคะ เจ้าชายขี้เซาของฉัน
วินาทีนี้ รักคุณมากที่สุดค่ะ ที่รัก....ฉันรักคุณจากหัวใจค่ะ
.................................................
ข้อความที่ 3.
เขียนขึ้นเมื่อ
รักนี่นี๊ นะคะ
5 ก.ย. 2551, 10:24 น.
นี่นี๊ค่ะ...
ณ วันนี้นี่นี๊อาจจะโกรธนู๋ ที่นู๋ไม่ดีพอสำหรับนี่นี๊ สำหรับเรื่องบางเรื่อง
แต่อยากบอกนี่นี๊เหลือเกินว่า...
นู๋รักนี่นี๊นะคะ อยากทำหลาย ๆ สิ่งให้ ขอเพียงนี่นี๊มีรอยยิ้ม
ชอบเวลานี่นี๊ยิ้ม เวลานี่นี๊หัวเราะ เวลานี่นี๊พูด ๆ พูดไม่หยุด (น่ารักดี)
และในทุกสิ่งที่ทำให้ ที่มีให้ ไม่ใช่ทำไปเพราะอดทน หรือฝืนทน หรือเพราะหลงชั่ววูบ
แต่ทำให้เพราะอยากทำ เพื่อตัวนู๋เองด้วย
นู๋รักนี่นี๊ ก็อยากเห็นคนที่นู๋รัก มีความสุข และหากความสุขนั้น นู๋สามารถสร้างจากตัวนู๋เองได้
นู๋ก็จะพยายามทำให้นะคะ แม้วันนี้มันอาจจะยังไม่ดีพอ แต่อยากให้รู้ไว้ว่า นู๋จะพยายามทำค่ะ
รักที่รักมากมายนะคะ
รักคนเดียวด้วย
เชื่อใจนู๋นะคะ นี่นี๊ ของนู๋ ....
.................................................
ข้อความสุดท้าย
เขียนขึ้น ณ วันนี้ค่ะ
ที่รักค่ะ นับจากวันนี้ไป อาจเป็นการถอยหลังของเวลาที่เราอาจมีร่วมกัน
นับจากนี้ไป คือเวลาที่จะพิสูจน์ว่า ฉันกับคุณจะสามารถฟันฝ่า ช่วงเวลาที่หนักหนาที่สุดของกันและกันผ่านไปได้ไหม
นับจากวันนี้ไป อาจมีเหตุการณ์ทำให้ฉันต้องไปจากคุณ ซึ่งคุณก็รู้ดี ว่าฉันกับคุณ เราไม่มีทางเลือกมากนัก
แต่ ที่รักค่ะ ฉันอยากให้คุณรู้ว่า
ช่วงเวลาที่ผ่านมา คุณทำให้ฉับพบว่า ความรักที่เกิดจากการที่เห็นใครคนหนึ่งยิ้ม ใครคนหนึ่งหัวเราะ มันเป็นเช่นไร
ที่ผ่านมานั้น แม้ฉันจะทุกข์มากแค่ไหน แต่ในใจฉันไม่เคยหมดความสุข
คุณรู้ใช่ไหมค่ะ ว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน
คุณรู้ใช่ไหมค่ะ ว่าหากวันหนึ่งมีอะไรแปรเปลี่ยนไป ทั้งหมดทั้งปวง คุณจะเข้าใจใช่ไหมค่ะ
ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้น ไม่ว่าวันข้างหน้า จะเปลี่ยนแปรผัน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะไม่มีคำว่าเราหรือไม่อย่างไร
ฉันกับคุณก็ไม่อาจหยั่งรู้เพราะโลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เราไม่อาจรู้อนาคต
เมื่อหากวันหนึ่งเราไม่อาจจูงมือกันเช่นวันนี้ ฉันอาจจะเสียใจที่ต้องลาจาก อาจจะเสียใจมากมายที่ไม่อาจมีคำว่าเราได้ต่อไป
แต่อยากบอกคุณไว้
ว่าขอบคุณค่ะ ที่รักฉันได้มากมายขนาดนี้ ขอบคุณค่ะที่มารักกัน
รักคุณนะคะคนดี รักคุณมากค่ะนี่นี๊ของฉัน คุณคือความทรงจำของหัวใจเสมอมา และจะเป็นเสมอไปค่ะ
.............................................................
จากคุณ :
intimacy   
- [
11 ต.ค. 51 20:42:15
]
|
|
|
|
|
|
