พอพวกเราชนะ...ก็อดจะเข้ามาช่วยกันโม้ไม่ได้
ถึงวันนี้ ผมก็ยังนั่งนึกถึง เกมส์เมื่อวันอาทิตย์อยู่เลย
เหมือนดูหนังโปรดแล้ว review กลับไป กลับมา ไม่รู้เบื่อ
ช็อตแรก ...ก็หลุมแรกเลย ที่หลุม C7
ผมเสริฟออกไปกลางแฟร์เวย์ คู่แข่งผมเสริฟออกขวาเข้าป่า
" ตรงนี้ ดรอป ได้ไหมครับ " เขาตะโกนมาถามผม เมื่อเห็นว่าลูกอยู่ในพื้นที่คล้ายๆ ทางวิ่งของรถ แต่จะเรียกเป็นถนนก็ไม่ได้ แต่หญ้ามันบางไปนิดเท่านั้น
" ดรอป เลยครับ....เล่นกับผม ไม่ต้องซีเรียสเรื่องกฏนะครับ เอาตามความคิดเลย คิดว่าดรอปได้ก็ดรอปเลย " นั่นคือการเปิดสัมพันธไมตรีเริ่มแรก
ผลที่ตามมาก็คือ .... ได้เพื่อนและก๊วนวันเสาร์เช้าแล้ว
ช็อตที่สอง คือ หลุมสุดท้าย ที่หลุม D5
ผมต้องพัตต์ประมาณ 4 คันธง เพื่อเซฟพาร์ ขณะที่คุณอ่อน จะเก็บพาร์ตรงที่เลยวง give ไปนิดเดียว
ถ้าเก็บไม่ได้ จะเหลือ 1 อัพ ทางโน้นคงไม่ยอมเลิก เพราะยังพอมีเวลา
" ซ้าย วง give พัตต์ลงแล้วขึ้น "
ผมหิวข้าว ผมอยากอาบน้ำ ผมอยากขึ้นคลับเฮ้าส์
ที่สำคัญคือ ผมอยากชนะ ผมอยากชนะ ผมอยากชนะ
ผมปล่อยพัตเตอร์ไปแบบสมบูรณ์ที่สุด ภาพของหน้าพัตเตอร์สัมผัสลูกกอล์ฟยังจำติดตา
ลูกกอล์ฟวิ่งไปตามไลน์ พุ่งไปขอบวง give เลี้ยวเข้าหาหลุม ก่อนพุ่งลงกลางหลุม...พร้อมกับเสียงร้องของทุกคนในก๊วน....
ผมชนะ...สุขใจครับ
ขอโม้หน่อยนะ...นะ นิดเดียวเอง
จากคุณ :
papamint
- [
28 เม.ย. 52 14:11:47
]