 |
ความคิดเห็นที่ 15 |
สาย ๆ วันต่อมา ผมหยิบเสื้อแฟนคลับหาดใหญ่มาใส่เพื่อเป็นชุดเดินทางกลับกรุงเทพฯ วินาทีนั้น มีความคิดบางอย่างแล่นวูบเข้ามา
กี่ปีแล้วนะ ที่ผมมาต่างจังหวัดทีไรก็ต้องตื่นแต่เช้าออกไปทำงาน อาจจะมีสังสรรค์ตอนเย็นได้บ้าง แต่พอเสร็จงานก็ต้องรีบเดินทางกลับ ไม่ได้เปิดหูเปิดตาในจังหวัดนั้น ๆ เลย แต่มาทริปนี้ ผมตื่นนอนตามที่หัวใจสั่ง ผมไปไหนต่อไหนแบบชิว ๆ ด้วยอารมณ์พาไป แม้ที่ผมเขียนมามันจะมีแต่เรื่องฟุตบอล (และผู้หญิง) แต่ความประทับใจกับทริปนี้มันมีมากกว่านั้น
ที่สนามบิน ผมโทรหาสาวสะเดาตาโตคนนั้นเพื่อบอกคำลา...ทว่าเธอไม่รับสาย
ผมหยิบโน้ตบุ๊คมาพิมพ์ Review เกมหาดใหญ่-นครศรีธรรมราช แล้วก็นั่งพิมพ์ต่อบนเครื่อง...นี่เป็นครั้งแรกที่ผมนั่งพิมพ์งานบนเครื่องบิน ส่วนบนรถไฟนั้น ผมเคยลองมาแล้วเมื่อครั้งที่ไปเยอรมันเมื่อ 4 ก่อนในฐานะผู้ชนะเลิศการประกวด TOT World Cup Reporter ซึ่งมีภารกิจต้องเขียนคอลัมน์ลงหนังสือพิมพ์สยามกีฬารายวันตลอด 11 วันที่อยู่เมืองเบียร์
ภาพความหลังยังฝังซึ้งใจไม่เลือน เมฆคอยเป็นเพื่อนใจในท้องนภา เสียงรถไฟ (เครื่องบิน) สายใต้ มันคล้ายคำบัญชา อีกไม่นานแล้วหนาฉันต้องกลับไป...
ผมไม่รู้ว่าจะได้ไปหาดใหญ่อีกเมื่อไหร่ แต่คำว่า กลับไป ในที่นี้ ผมหมายถึงการกลับไปเก็บความประทับใจในจังหวัดอื่น ๆ อีก...ฟุตบอล, ท่องเที่ยว, ช็อปปิง และแม้จะเขียนเรื่องราวมาในแนวนี้ แต่ถึงยังไงผมก็ยังอยากยืนยันว่า การหม้อหญิง เอ้ย! การ หลงเสน่ห์หญิง เป็นของหวานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละทริปเท่านั้นเอง
เชียงราย, ขอนแก่น, นราธิวาส รวมทั้งที่ใกล้ ๆ อย่างจันทบุรี, ปราจีนบุรี, สุพรรณบุรี, นครปฐมเป็นไฟท์บังคับที่รอผมอยู่
จากคุณ |
:
baevi
|
เขียนเมื่อ |
:
วันเนา 53 03:14:53
|
|
|
|
 |