รีไทร์ตัวเอง ตอนอายุเท่าไหร่กันครับ
|
|
เริ่มเล่นบาสตอนอยู่ ม.1 เหตุก็เพราะการ์ตูนเรื่องแสลมดั๊งค์แหละครับ ช่วงนั้นรู้สึกเล่นแล้วสนุกมาก เล่นดีไม่ดียังไง ก็ขอให้ได้เล่นเถอะ นิ้วซ่นทุกวัน เหอๆ
เล่นมาเรื่อยๆ ทุกวันทุกเย็น คู่ปรับที่คอยรบรามาตลอดก็นักฟุตซอล+วอลเล่ย์บอล (ไม่มาม่านะครับ) เล่นห่วงเดียว ก็ต้องคอยหลบลูกตบลูกตี แต่คนมันอยากเล่น ห้ามใจกันได้ที่ไหนเล่า
ช่วง ม.ปลาย เป็นช่วงที่สนุกขึ้นมาอีก ได้ลงแข่งรายการต่างๆมากขึ้น ทั้งระดับโรงเรียน อำเภอ จังหวัด ระดับภูมิภาคเคยไปแข่งเพียงรายการเดียว คือ ทรอส 3 on 3 ที่เชียงใหม่
เข้า มหา'ลัย ได้เปิดหูเปิดตา เจอผู้เล่นระดับที่ว่าเก่งมากๆ ทำให้ไฟแห่งความฟิตความบ้าพลังของวัยหนุ่มลุกโชน เลยไปลงสมัครคัดตัวเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของมหา'ลัย ซ้อมทุกวัน ฟิตมาก
แต่ก็เกิดเหตุไม่คาดคิด รายการแข่งขันหนึ่ง ทีมผมแพ้แบบน่าเจ็บใจ ช่วงนาทีสุดท้าย รุ่นพี่อารมณ์เสียมาก เลยเตะกล่องสปอนเซอร์ที่อยู่หน้าผม ขวดแตก เศษแก้วกระเด็นมาโดนหลังมือผม ผลคือ เอ็นนิ้วนางหวิดขาด เลยเย็บและใส่ที่ดามนิ้วไปหลายเดือน แน่นอน เรื่องคัดนักกีฬามหา'ลัย ต้องยุติตรงนี้ไว้ก่อน
ผ่านไปหลายเดือน ผมถอดที่ดามนิ้ว มั่นใจว่าหายดีแล้วแน่นอน จึงกลับไปซ้อมอีกครั้ง วันนั้นผมรับลูกพลาด ทำให้มือซ่น มาดูที่นิ้วปรากฏว่า นิ้วนางข้อแรกมันงอเป็นมุม 90 องศาเลยครับ
สุดท้ายก็กลับไปดามอีกครั้ง ประกอบกับช่วงนั้นเรียนหนักมาก กิจกรรมอื่นๆทำให้ผมเริ่มห่างบาสเกตบอล ห่างออกไป......................ห่างออกไป.......................
กลับมาดูตัวเองอีกครั้ง ก็ฉุซะแล้วครับ แป้นที่เคยโดดถึง มาวันนี้ยังไงก็โดดไม่ถึง รู้สึกสงสารลูกบาส สงสารรองเท้า มันคงเหงาน่าดู ขับรถผ่านสนามบาสทีไรก็จะจอดดูคนอื่นเค้าเล่นกัน
ปัจจุบันอายุ 26 ปี ไม่ได้เล่นบาสเกตบอลแบบจริงจังเหมือนเมื่อก่อนแล้วครับ ร่างกายไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ แต่ก็ยังติดตามข่าวสารบาสเกตบอลในห้องนี้อยู่เรื่อยๆ และยังคิดอยู่เสมอครับ
"บาสเกตบอล เป็นกีฬาที่สนุกที่สุดในโลกเลยครับ"
จากคุณ |
:
Reverse_TH
|
เขียนเมื่อ |
:
21 พ.ย. 55 14:48:52
|
|
|
|