เฮ้อ..สาบานกับตัวเองต่อไปเลยว่า ชีวิตต่อจากนี้ไปจะไม่ทำร้านอาหารในอเมริกาอีกเด็ดขาด..
มันก็เป็นความเบื่อหน่ายในเรื่องคนงาน..เบื่อซ้ำซ้อน เบื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดสิบๆปีที่ผ่านมา และนี่มันเป็นเหตุหนึ่งกระมังที่ทำให้ฉัน"เบื่อ"มนุษย์
รอบตัวทั้งหลาย(จนกระทั่งหันมาเจ๊าะแจ๊ะกับหน้าจอเน็ตแทน..)
เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนรักของฉันคนหนึ่ง..สามารถเอาหลานสาวกำพร้าจากภาคอิสานมาที่นี่ได้อย่างถูกกฏหมาย..และเอามาฝากทำงานกับฉันเนี่ย ประมาณว่าเอามาฝึกฝนให้รู้จักการคล่องตัวในชั้นแรก
ก่อนออกสู่โลกกว้าง..
เธอจบครู อายุอยู่ในวัยเบญจเพศ ท่าทางแข็งแรง และแข็งขัน จริงใจ
อารมณ์ดี ทำงานเก่ง เรียนรู้เร็ว..
ฉันจึงรักเธอหนักหนา ขณะทำงานด้วยกันไม่ว่าเธอจะเปิดเพลงของ ศิริพร อำไพวงค์ดังแสบแก้วหูอย่างไร ฉันก็ยอมทน หรือแม้จะเป็นเพลงเดียวที่เธอสู้อุตส่าห์อัดมาจนเต็มแผ่นซีดี เปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันก็ยังไม่เคยปริปาก เพราะ เห็นว่านั่นคือสิ่งเดียวที่เป็นสายใยสื่อกลับไปถึงอิสานได้..
จากคุณ :
WIWANDA
- [
30 ส.ค. 46 12:39:21
]