- - - บ่ายวันฝนตก - - -

    ขอเล่าเรื่องชีวิตคน ๆ หนึ่งให้ฟังหน่อยนะ - - -

    สา เป็นนักสังคมสงเคราะห์ เรียนมาด้านนี้ และทำงานด้านนี้มาตลอดชีวิต
    เราเคยคุยกันเล่น ๆ ว่า การทำงานด้านสังคมสงเคราะห์
    เป็นงานที่หนักหนาสาหัส
    เราจะตายในหน้าที่ได้หรือเปล่า ???
    “ไม่หรอกพี่ - - - อย่างมากก็แค่เหนื่อย” สาว่า

    สาก้มหน้าก้มตาทำงานกับเด็ก ๆ ด้อยโอกาสทั้งหลาย
    พยายามผลักดันชีวิตเล็ก ๆ ที่เปื้อนฝุ่น ให้ก้าวไปสู่ความเป็นดาว
    บางชีวิตพอใจที่จะเป็นแค่ดินอยู่อย่างนั้น
    แต่บางชีวิตก็จรัสแสงเป็นดาวดวงน้อย ๆ ให้เราชื่นใจ

    สาทำงานกับเด็ก ๆ ตลอดเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาทั้ง ๆ ที่ค่อนข้างจะป่วย
    เสียงแหบแห้งเมื่อบอกว่า
    “ไม่เป็นไรหรอก เด็ก ๆ น่ารักดี” - - -
    พี่บอกสาไปว่าระวังเหอะ จะไปต่างจังหวัดต่ออีกนะ
    ไม่พักซะบ้างจะล้มตึง - - - แต่สาหัวเราะ - - - ไม่สนใจ - - -

    สาออกเดินทางจากมูลนิธิไปตอน ตี 4
    ไปตามเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ไม่ยอมไปเรียนหนังสือ
    “แม่เค้าฝากไว้กะสาก่อนตายน่ะพี่ - - - “
    พวกเรานึกขำ เออ - - - ตัวป่วยจะตายแล้วยังไปห่วงคนอื่นอีก - - -

    แล้วรถก็ไปเกิดอุบัติเหตุที่ศรีสะเกษ
    สาจากไปดื้อ ๆ ตอนนั้นเอง - - -

    ขออนุญาตตั้งกระทู้ส่วนตัว ใช้พื้นที่ตรงนี้ระลึกถึงคนเล็ก ๆ คนหนึ่ง ที่ทำงานที่ยิ่งใหญ่
    และจากไปอย่างเงียบ ๆ ในบ่ายวันฝนตกนี้ - - -

     
     

    จากคุณ : ข้าวปุ้นอุ่นอุ่น - [ 12 ม.ค. 47 21:11:05 ]