แหม! ไม่อยากจะบ่นเล๊ย แต่จะบ่น ตัวเราเรอะก็อยากจะให้งานมันน้อยๆ มีเท่าไหร่ก็ทำเท่านั้น แต่ก็มีคนเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาให้ช่วยทำ ไม่ทำก็ไม่ได้เดี๋ยวโดนด่า แล้วแต่ละงานรายละเอียดมันก็เยอะต้องคิดกันหัวแทบแตก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะคิดออก ประชุมทั้งวันบางทีไม่ได้เรื่องอะไรเล๊ย เสียเวลาชะมัด ไม่เห็นเหมือนเมื่อก่อน ทำงาน 4 วัน ตีกอล์ฟ 4 วัน บางทีทำงาน 3 วันตีกอล์ฟ 5 วัน ทำไมยิ่งแก่มันถึงยิ่งยุ่งหว่า?
เบื่อจะอ่านที่บ่นหรือยังแม่คุณ พ่อคุณ? ถ้าเบื่อมาอ่านเรื่องนี้ดีกว่าแก้เซ็ง.......
ณ สนามกอล์ฟแห่งหนึ่งชานเมืองกรุงเทพมหานคร ข้าพเจ้าแลผู้ใหญ่แลผู้น้อยรวม 4 ชีวิตมักจะไปเล่นที่สนามนี้กันอยู่บ่อยๆ เล่นมาถึงหลุมหนึ่งเป็นหลุมพาร์ 3 ระยะประมาณ 160 หลา หลุมนี้เป็นหลุมอาถรรพ์สำหรับผู้ใหญ่ท่านนี้เพราะแกตีทีไรจะตกน้ำจ๋อมแจ๋มทุกที เจ้าบ่อน้ำเจ้ากรรมจะอยู่หน้าแท่นที พอตีเสร็จเราต้องเดินอ้อมนิดๆ ไปทางขวาเพื่อเดินลงจากแท่นทีไปที่หลุม
วันนี้ไม่ใช่วันนั้น ผู้ใหญ่ท่านนั้นออกมาจากซุ้มน้ำเป็นคนสุดท้ายและตีเป็นคนสุดท้าย พวกเรารวมทั้งแค้ดดี้จะยืนรอท่าน อยู่ข้างแท่นทียกเว้นแค้ดดี้คู่ใจของท่านที่ยังยืนอยู่บนแท่นที พวกเราก็ลุ้นอยู่เอาใจช่วย ภาวนาในใจขอให้ท่านอย่าตกน้ำเลย ไม่อย่างนั้นแกจะเดินบ่นอุบอิบๆ ไปตลอดทาง
ท่านบอกเด็กแค้ดดี้(ประจำกาย)ว่าจะใช้เหล็ก 5 แค้ดดี้ส่งไม้ให้โดยดี ท่านปักที สวิงลมสองที จรดลูกแล้วสวิง ....เพี๊ยะ... เสียงหน้าไม้ปะทะลูกดังแสบแก้วหู ทุกคนมองตามลูกที่พุ่งตรงไปที่กรีนอย่างสวยงาม ผมเองก็ดีใจเป็นพิเศษเพราะท่านน่ะเป็นพาร์ทเนอร์ของผม ส่วนแค้ดดี้ส่วนตัวของท่านอุทานออกมาดังลั่นด้วยความดีใจว่า "ท่านขา...ลูกนี้เจ๋งเลยค่ะ ตรงเป๊ะเลย" สายตาของเธอนั้นจับไปที่ลูกไม่วางตา
ครู่สั้นๆ ต่อมาพวกเราทุกคนต้องตกใจ แค้ดดี้ของเธอน่ะใจหายวาบ หน้าซีด ปากสั่นเพราะเสียงดังโครมใหญ่เบื้องหน้า น้ำในสระกระจายเป็นฝอย พวกเรามองหาตัวท่านไม่รู้หายตัวไปไหน เราเลยเฮโลไปที่หน้าแท่นทีเห็นต้นเหตุของเสียงน้ำดังโครมนั้นก็คือตัวท่านผู้ใหญ่ท่านนั้นกำลังตะกายอยู่ในน้ำ มือหนึ่งยังถือไม้กอล์ฟอยู่
ท่านหัวเราะร่าเริง ส่งมือให้พวกเราช่วยกันฉุดท่านขึ้นมาจากน้ำ เนื้อตัวเปียกมะล่อกมะแล่กไปหมด แค้ดดี้ช่วยเอาผ้าเช็ดหน้าช่วยเช็ดเนื้อตัวให้ ท่านบอกว่า " ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตูมีความสุขที่สุด วันนี้ลูกไม่ตกน้ำ ขึ้นกรีนแฮะ แต่ตัวตกน้ำแทน 5555" ท่านหัวเราะอย่างพึงใจที่สุด เราก็เลยหัวเราะตาม ผมแอบถามท่านว่า "ทำไมถึงตกน้ำได้ล่ะท่าน?" ท่านตอบว่า "มันเผลอน่ะน้อง ไม่เคยคิดว่าจะตีขึ้นกรีนได้ เผลอตัวมองตามลูกโดยไม่ทันมองทาง รู้ตัวอีกทีก็ลอยละลิ่วลงน้ำไปแล้ว 555" ท่านหัวเราะต่อ และหัวเราะไม่ยอมหยุดด้วยความภูมิใจ
ตอนแรกนึกว่าจะต้องเลิกกลางครัน แต่ท่านไม่ยอมเลิก เล่นไปต่ออีกห้าหลุมทั้งๆ ที่ตัวเปียกๆ นั่นแหละ พอจบหลุม 18 ตัวก็แห้งพอดี
เราอาบน้ำเสร็จมานั่งทานอาหารกัน ท่านก็เอาเรื่องมาเล่าต่อประกอบท่าทางตอนที่จบสวิง สายตามองลูก เดินไปไม่มองทางแล้วร่วงหล่นลงน้ำอย่างสวยงาม......
ยังไม่หมดมีอีกเดี๋ยวเล่าต่อ......
จากคุณ :
thongprakai
- [
6 ส.ค. 47 22:50:18
]