ต่อเนื่องจากหัวเรื่องhttp://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X4214506/X4214506.html
เป็นเรื่องสมัยที่เรียนที่ สถาบันการศึกษาแห่งหนึ่งที่เชียงใหม่ค่ะ
เจฉ่ายกลับจากสถาบันมาถึง ที่พักซึ่งเหนื่อยมากๆๆ...... ในวันนั้น ทั้งต้อง Present งาน ที่ได้รับมาจากอาจารย์ งานที่ต้อง Present มีจำนวน สามชิ้นด้วยกัน
หมดแรงเลยค่ะ กลับมาถึง คอนโด ก็ ง่วงเพลียเสียเหลือเกิน
เหลือบไปเห็นเปลผ้าร่มที่ผูกไว้กับขอบระเบียงห้อง (เปลนั้นเป็นแบบของทหาร ) เป็นเปลที่เอามาจากบ้านคุณพ่อ
ด้วยความง่วงและเพลียมากๆ จึงหลับไปตอนไหนไม่รู้ และ เริ่มรู้สึกตัวอีกทีเมื่อ มีมืออุ่นๆมาลูบบริเวณก้นของดิฉัน
ในเวลานั้น มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน... เหมือนกับตอนเด็กๆ ที่แม่ได้กล่อมนอน แล้วไกวเปลให้เรา โยกไป โยกมา..... มันเพลินมากๆ พร้อมกับมีสายลมอ่อนๆมากระทบผิวกาย เฮ้อ... อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ..... เปลก็ไหวไกวอยู่อย่างนั้น
ในเวลานั้น ดิฉันไม่รู้เลยว่า กี่โมงกี่ยามกันแล้วที่หลับไป แต่ที่รู้ก็คือ ไม่อยากตื่นเลยค่ะ เพลินมากรู้สึกผ่อนคลายออย่างบอกไม่ถูก
อืม... ในใจคิดว่า ขอบคุณนะคะ...พี่โปร่ง แฟนหนุ่มของดิฉัน ช่างดีเหลือเกินที่กล่อมเราให้หลับเวลาที่เราอ่อนเพลียอย่างนี้มันผ่อนคลายมากๆ เวลานั้นมันผ่านไป ...ผ่านไป
จนเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า เอ้...ความรู้สึกผ่อนคลายเราน่ะจะสิ้นสุดลงได้แล้ว เพราะเราก็ต้องตื่นมา ทำงาน Package ต้องส่ง สัปดาห์หน้านี้แล้ว เอาละพอละ ตื่นได้แล้ว นอนนานไปแล้ว...
ในความรู้สึกนั้น.... ตื่นแล้ว แต่ ร่างกายเราทำไมขยับไม่ได้และลุกออกจากเปลไม่ได้ล่ะ....
ในเวลานั้น....เองมือ ที่ลูบ....บริเวรก้นนั้นมันเลื่อนขึ้นมาที่บริเวณเอว มาที่แขน... ผ่านไหล่...มาที่ลำคอ แล้วต้องสะดุ้งสุดแรง เมื่อมือนั้น มาจักกะจี๋ ที่คอ ของดิฉัน...
ในใจตอนนั้น โกรธ..... แฟนหนุ่มมากๆ ทำไมเล่นแบบนี้ล่ะ... แต่
สิ่งที่ต้องตะลึง กับความคิดอีกครั้ง..... คือ เสียงที่แว่วมาจาก เบื้องล่างคือเสียงของ แฟนหนุ่มของเรา กับเพื่อนๆที่หัวเราะกันอย่างสนุกสนานใต้คอนโดฯ (ห้องพักของดิฉันอยู่ชั้นสาม )เพื่อนหลายคน หัวเราะดังรั่นอย่างสนุกสนาน
เสียงหัวเราะดังรั่น...นั้นทำให้เราต้องกลั้นใจตื่น.... ต้องตื่นค่ะ..... แต่ให้ตายสิ มันตื่นไม่ได้.....เลย
ตายล่ะ แล้ว.... มือใครล่ะเนี่ยะ...ที่กล่อมเราหลับ.... ในใจตอนนั้นนึกได้ อย่างเดียวว่า.... ใช้แน่เลย... ผี.. ค่ะ... ผีแน่ๆ... เพราะเสียงพี่โปร่งอยู่ข้างล่างนี่นา แล้ว นี่มันเป็นมือใคร.....
หนึ่ง..สอง สาม.. ดิฉันพยายามลืมตาแต่ ให้ตายสิ มันลืมตาไม่ได้ ทำไมเราลืมตาไม่ได้ ช่วยด้วยพี่โปร่ง... ร้องก็ร้องไม่ได้ เสียงก็ไม่มี เราเป็นอะไร ....
ในเวลานั้น เราทำอะไรไม่ได้เลย ... คิดได้แว๊บนึง... แม่น้องขา ช่วยด้วย.....เท่านั้นแหละดิฉันก็ดิ้นเต็มแรง ได้ผลค่ะ....อุ้ย มืดตึ๊ดตื่อ เลย ตายล่ะ กี่โมงละเนี่ยะ.... รีบลุกขึ้นและเข้ามาในห้อง รีบปิดประตูเลื่อน ที่เป็นมุ้งลวด รีบเปิดไฟทันที
โห... นี่จะ ทุ่มแล้วเหรอ ให้ตายสิหว่า เราหลับไปตอนกี่โมงกันล่ะ หันไปดูเปลที่ระเบียงห้อง... มันก็ยังไกวอยู่อย่างนั้น...
เฮ้ย...ลมมั้งดิฉันคิดในใจคงเป็นลมแหละ....... จึงชะโงกดูหน้าต่างห้อง ต้นไม้ใบไม้ยังไม่กระดิก...แล้วนั่น มันเป็นอะไรล่ะ....โอ้พระเจ้าช่วย พี่โปร่งผีหลอก....ก...ก
แก้ไขเมื่อ 16 เม.ย. 49 00:28:57
จากคุณ :
เจฉ่าย
- [
วันเถลิงศก (15) 17:30:08
]