Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com  


 
++++[มาเล่าเรื่องพ่อกันครับ] วันที่ผมได้้ป้อนพ่อครั้งสุดท้ายT________T++++ ติดต่อทีมงาน

วันที่24มิถุนายน พ.ศ.2539 หลังจากพ่อผมเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลได้ประมาณเดือนเศษ...

คืนนี้ก็เช่นเคย  ผมมานอนเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล คอยป้อนข้าว พาพ่อเข้าห้องน้ำ เช็ดตัวพ่อ..

เป็นเวลาเดือนกว่าๆเช่นกัน ที่ผมมีโอกาสมามานอนข้างๆพ่อทุกคืน...

หลังเลิกงาน ผมจะกลับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  แล้วรีบขับรถมาที่โรงพยาบาล

เนื่องจากที่บ้าน  พี่ชายและน้องชายต่างก็ทำงานต่างจังหวัดกันหมด...

เหลือผมกับแม่ที่อยู่ที่บ้าน  ผมให้แม่พักผ่อนอยู่ที่บ้าน เพราะท่านเหนื่อยจากที่ทำงานแล้วกลัวแม่จะทรุดตามพ่อไปด้วย...

ผมไม่ได้มีโอกาสทำให้พ่อ ตอนที่พ่อยังแข็งแรงอยู่ ผมจึงพยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลท่าน



คืนนั้น...พ่อลืมตาขึ้น หลังจากหลับไปประมาณ 5 ชม.สีหน้าพ่อดูดีขึ้นอย่างประหลาด มีสติและสามารถคุยกับผมได้

พ่อ  :" อาร์ท ...มานานแล้วรึลูก  แล้วแม่ล่ะ?"พ่อถามประมาณนั้น พ่อมักจะถามหาแม่ก่อนเสมอเมื่อรู้สึกตัว

ไม้ไผ่โย่ง :" แม่เพิ่งกลับไปตอนทุ่มกว่าๆแล้วพ่อ.. พ่อหิวรึยัง เดี๋ยวอาร์ทป้อนข้าวให้นะพ่อ  แล้วจะได้กินยา"

พ่อ  :"พ่ออยากกินบะหมี่เกี๊ยว   อาร์ทออกไปหาซื้อให้พ่อหน่อยสิ  พ่อไม่ชอบอาหารโรงพยาบาล  มันจืดๆกินไม่ลง " พ่อบอกยิ้มๆ

ไม้ไผ่โย่ง :" ได้ครับ  เดี่ยวพ่อรอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวอาร์ทไปซื้อเจ้าอร่อยๆแถวไนท์มาให้พ่อนะ"  ผมบอก

แล้วก็รีบออกไปซื้อบะหมี่เกี๊ยวมาให้พ่อ..

คืนนั้น  พ่อกินได้มากว่าปรกติ  จนผมอดแซวไม่ได้

ไม้ไผ่โย่ง :"ถ้าพ่อกินได้อย่างนี้ทุกวัน  อีก2-3วัน  อาร์ทว่าพ่อกลับบ้านได้แล้วหล่ะ"  ผมพูดยิ้มๆ

หลังป้อนยา  ผมเช็ดตัวให้พ่อ ทาแป้งเย็น(พ่อชอบทาแป้งเย็นหลังอาบน้ำ) แล้วให้พ่อนอนพักผ่อนเช่นเคย...

ผมลากโซฟายาวมาใกล้ๆเตียงพ่อแล้วนอนเช่นทุกคืน.....





เช้าตรู่คืนวันที่ 25 มิถุนา 2539....

แม่มาแต่เช้าเช่นทุกวัน  แม่บอกผมให้รีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน

เดี๋ยวแม่จะป้อนข้าวพ่อเอง  

ผมลุกขึ้น ชำเลืองมองพ่อ  พ่อยังไม่ตื่น  ผมเลยลาแม่แล้วกลับบ้านมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน..


สายๆของวันนั้นเอง  แม่โทรมาที่ทำงานผม  บอกให้รีบมาที่โรงพยาบาลด่วน  อาการพ่อทรุดลง

ผมรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาล  

เมื่อไปถึง  ผมเห็นพ่อหายใจแรงและถี่มาก  เสียงหายใจพ่อดังจนถึงหน้าประตูห้องก่อนผมจะเปิดเข้ามา  

แม่ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงพ่อ  หมอและพยาบาลกำลังง่วนอยุ่กับการเช็คอาการพ่อ ..

ผมยืนน้ำตาซึม  จับมือแม่  ปลอบแม่ไว้  แม่บีบมือผมแน่น...

แม่:" แม่โทรตามอุ๊ โอม อํ๋นแล้วทุกคนกำลังมา อีกเดี๋ยวก็คงถึง " แม่พูดพลางร้องไห้สะอื้น..

ราว บ่าย 3โมง  พี่และน้องๆทุกคนของผมมาถึงโรงพยาบาล

แม่บอกว่า หมอบอกให้ทุกคนทำใจแล้ว  พ่อคงอยู่ไม่เกินเย็นนี้ แล้วแม่ก็ร้องไห้

พวกเราลูกชายทั้งสี่คน  ได้แต่ปลอบแม่และกอดแม่ไว้ แต่แม่ก็ยังเข้มแข็ง ฝืนยิ้มให้พวกเราทั้งน้ำตา..


25 มิถุนายน 2539 เวลา 17.04น.พ่อก็จากพวกเราไปอย่างสงบ....





พ่อครับ ผมรักพ่อครับ  ....













ดอกไม้ดอกไม้ดอกไม้ดอกไม้ดอกไม้ดอกไม้ดอกไม้ดอกไม้

เทียนเทียนเทียนเทียนเทียนเทียนเทียนเทียนเทียน

แก้ไขเมื่อ 05 ธ.ค. 53 11:04:25

จากคุณ : ไม้ไผ่โย่ง
เขียนเมื่อ : วันพ่อแห่งชาติ 53 11:01:43




ข้อความหรือรูปภาพที่ปรากฏในกระทู้ที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการตั้งกระทู้และถูกส่งขึ้นกระดานข่าวโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่ง PANTIP.COM มิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านพบเห็นข้อความ หรือรูปภาพในกระทู้ที่ไม่เหมาะสม กรุณาแจ้งทีมงานทราบ เพื่อดำเนินการต่อไป



Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com