++++[มาเล่าเรื่องพ่อกันครับ] วันที่ผมได้้ป้อนพ่อครั้งสุดท้ายT________T++++
|
 |
วันที่24มิถุนายน พ.ศ.2539 หลังจากพ่อผมเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลได้ประมาณเดือนเศษ...
คืนนี้ก็เช่นเคย ผมมานอนเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล คอยป้อนข้าว พาพ่อเข้าห้องน้ำ เช็ดตัวพ่อ..
เป็นเวลาเดือนกว่าๆเช่นกัน ที่ผมมีโอกาสมามานอนข้างๆพ่อทุกคืน...
หลังเลิกงาน ผมจะกลับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วรีบขับรถมาที่โรงพยาบาล
เนื่องจากที่บ้าน พี่ชายและน้องชายต่างก็ทำงานต่างจังหวัดกันหมด...
เหลือผมกับแม่ที่อยู่ที่บ้าน ผมให้แม่พักผ่อนอยู่ที่บ้าน เพราะท่านเหนื่อยจากที่ทำงานแล้วกลัวแม่จะทรุดตามพ่อไปด้วย...
ผมไม่ได้มีโอกาสทำให้พ่อ ตอนที่พ่อยังแข็งแรงอยู่ ผมจึงพยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลท่าน
คืนนั้น...พ่อลืมตาขึ้น หลังจากหลับไปประมาณ 5 ชม.สีหน้าพ่อดูดีขึ้นอย่างประหลาด มีสติและสามารถคุยกับผมได้
พ่อ :" อาร์ท ...มานานแล้วรึลูก แล้วแม่ล่ะ?"พ่อถามประมาณนั้น พ่อมักจะถามหาแม่ก่อนเสมอเมื่อรู้สึกตัว
ไม้ไผ่โย่ง :" แม่เพิ่งกลับไปตอนทุ่มกว่าๆแล้วพ่อ.. พ่อหิวรึยัง เดี๋ยวอาร์ทป้อนข้าวให้นะพ่อ แล้วจะได้กินยา"
พ่อ :"พ่ออยากกินบะหมี่เกี๊ยว อาร์ทออกไปหาซื้อให้พ่อหน่อยสิ พ่อไม่ชอบอาหารโรงพยาบาล มันจืดๆกินไม่ลง " พ่อบอกยิ้มๆ
ไม้ไผ่โย่ง :" ได้ครับ เดี่ยวพ่อรอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวอาร์ทไปซื้อเจ้าอร่อยๆแถวไนท์มาให้พ่อนะ" ผมบอก
แล้วก็รีบออกไปซื้อบะหมี่เกี๊ยวมาให้พ่อ..
คืนนั้น พ่อกินได้มากว่าปรกติ จนผมอดแซวไม่ได้
ไม้ไผ่โย่ง :"ถ้าพ่อกินได้อย่างนี้ทุกวัน อีก2-3วัน อาร์ทว่าพ่อกลับบ้านได้แล้วหล่ะ" ผมพูดยิ้มๆ
หลังป้อนยา ผมเช็ดตัวให้พ่อ ทาแป้งเย็น(พ่อชอบทาแป้งเย็นหลังอาบน้ำ) แล้วให้พ่อนอนพักผ่อนเช่นเคย...
ผมลากโซฟายาวมาใกล้ๆเตียงพ่อแล้วนอนเช่นทุกคืน.....
เช้าตรู่คืนวันที่ 25 มิถุนา 2539....
แม่มาแต่เช้าเช่นทุกวัน แม่บอกผมให้รีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน
เดี๋ยวแม่จะป้อนข้าวพ่อเอง
ผมลุกขึ้น ชำเลืองมองพ่อ พ่อยังไม่ตื่น ผมเลยลาแม่แล้วกลับบ้านมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน..
สายๆของวันนั้นเอง แม่โทรมาที่ทำงานผม บอกให้รีบมาที่โรงพยาบาลด่วน อาการพ่อทรุดลง
ผมรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาล
เมื่อไปถึง ผมเห็นพ่อหายใจแรงและถี่มาก เสียงหายใจพ่อดังจนถึงหน้าประตูห้องก่อนผมจะเปิดเข้ามา
แม่ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงพ่อ หมอและพยาบาลกำลังง่วนอยุ่กับการเช็คอาการพ่อ ..
ผมยืนน้ำตาซึม จับมือแม่ ปลอบแม่ไว้ แม่บีบมือผมแน่น...
แม่:" แม่โทรตามอุ๊ โอม อํ๋นแล้วทุกคนกำลังมา อีกเดี๋ยวก็คงถึง " แม่พูดพลางร้องไห้สะอื้น..
ราว บ่าย 3โมง พี่และน้องๆทุกคนของผมมาถึงโรงพยาบาล
แม่บอกว่า หมอบอกให้ทุกคนทำใจแล้ว พ่อคงอยู่ไม่เกินเย็นนี้ แล้วแม่ก็ร้องไห้
พวกเราลูกชายทั้งสี่คน ได้แต่ปลอบแม่และกอดแม่ไว้ แต่แม่ก็ยังเข้มแข็ง ฝืนยิ้มให้พวกเราทั้งน้ำตา..
25 มิถุนายน 2539 เวลา 17.04น.พ่อก็จากพวกเราไปอย่างสงบ....
พ่อครับ ผมรักพ่อครับ ....
       
       
แก้ไขเมื่อ 05 ธ.ค. 53 11:04:25
จากคุณ |
:
ไม้ไผ่โย่ง
|
เขียนเมื่อ |
:
วันพ่อแห่งชาติ 53 11:01:43
|
|
|
|