เห็นมีคนท้อแท้ เหนื่อย และ เจออะไรไม่ดี
เลยแต่งกลอนมาให้ อยากให้มีกำลังใจสู้ต่อกันนะ
...ถ้าเธอท้อ หมดหวัง หมดพลัง.....แม้เธอยัง ไม่รู้ สู้ได้ไหม
ฤทัยโดน แผดเผา ดั่งลนไฟ.....ทางเดินไกล ไม่เห็นแม้ แค่เสี้ยวทาง
...ถ้าเธอทุกข์ รักจาง เพื่อนก็ร้าง.....แสนเลือนราง อนาคต ไม่สดใส
ใจดวงน้อย หวาดกลัว กว่าหนใด.....ทั้งอาลัย คนที่จาก ที่พรากกัน
.....ถ้าเธอโศก ในโลกมืด ดั่งคืนสงัด.....เหมือนโดนรัด ไว้ด้วยเชือก แห่งความเหงา
ดิ้นไม่หลุด ไม่มีทาง จะทุเลา.....แสนซึมเซา เงียบเหงา เศร้าโศกตรม
...ขอให้รู้ ส่วนหนึ่งของชีวิต คือความขม.....ไม่มีใคร สดใสได้ ทุกอารมณ์
ชีวิตดั่งเชือก มีเรียบ ย่อมมีปม.....แต่เพราะปม ชีวิตจึงเกิด การพัฒนา
...ขอให้รู้ เธอมิได้ เศร้าคนเดียวดอกหนา.....เพื่อนพ้องมา ปลอบโยน ให้หายเศร้า
เพื่อนบอกให้รู้ ทุกสิ่ง เกิดจากตัวของเรา.....อยากเปลี่ยนโลก ต้องเริ่ม จากตัวเอง
...ยามหมดแรง นึกถึงตัว เป็นที่ตั้ง.....ทุกพลัง เกิดที่จิต คิดกุศล
ชีวิตนี้ ที่พึ่งได้ คือตัวตน.....เกิดเป็นคน อย่าหมดหวัง สร้างสรรค์เอย
แก้ไขเมื่อ 09 ส.ค. 46 12:48:34
จากคุณ :
ทายาท
- [
9 ส.ค. 46 10:05:15
]