Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com | Torakhong.org | GameRoom


    เด็กชายก้อนหิน กับ เด็กหญิงเศษดาว

    กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.......
    นานเสียจนไม่มีผู้ไดจำได้เนื่องจากไม่มีผู้ใดใส่ใจ

    ยังมีก้อนหินก้อนก้อนเล็กๆก้อนหนึ่งที่แยกตัวออกมาจากภูผาอันแข็งแกร่งตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้าผู้เป็นแม่ของมัน

    เจ้าก้อนหินก้อนเล็กๆนี้ออกเดินทางไปเรื่อยเพื่อค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่มันคิดว่าสำคัญทีสุดในชีวิต
    และมันก็ยอมเอาชีวิตเข้าแลกหากจะได้สิ่งนั้นมา แล้ว "สิ่งนั้น"
    ที่เจ้าก้อนหินน้อยตามหาคืออะไรกันเล่า?
    ดังนั้นมันจึงเดินทางไปเรื่อยๆอย่างไมมีจุดหมายเพื่อ "ค้นหา" คำตอบให้กับตัวเอง

    วันหนึ่งในขณะที่มันกำลังเดินทางมาถึงทุ่งหญ้าโล่งเตียนแห่งหนึ่ง
    มันรู้สักเหนื่อยและเริ่มท้อแท้กับการค้นหาสิ่งที่มันไม่รู้ เด็กชายก้อนหินล้มตัวลงนอนกลางทุ่งหญ้าและหลับใหลไปท่ามกลางอ้อมแขนของราตรีกาล มันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของใครบางคน เด็กชายก้อนหินเหลียวซ้าย เหลียวขวา หามีผู้ใดไม่ มันจึงแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า และมันก็ได้พบกับดาวดวงหนึ่งที่มีแสงเพียงริบหรี่ แต่เจ้าก้อนหินกลับมองเห็นได้ชัดและสัมผัสได้ถึงความรู้สึก
    “เจ้าร้องไห้ทำไมหรือ” เด็กชายก้อนหินร้องตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้า

    เด็กหญิงเศษดาวสะดุ้งกับเสียงทักทายของผู้ลึกลับ นานแล้วที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นแสงอันริบหรี่ของมัน ไม่มีผู้ใดทักทายหรือชื่นชมมันเหมือนกับดาวดวงอื่นที่สวยงามและสว่างกว่ามัน
    “นี่เจ้ามองเห็นข้าด้วยหรือ” เด็กหญิงเศษดาวเอ่ยถามเจ้าของเสียงลึกลับ
    “ใช่ ข้ามองเห็นเจ้า และเราจะมองเห็นกันและกันเมื่อเจ้ามองลงมาข้างล่างนี้” เด็กชายก้อนหินร้องตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยหัวใจพองโตและมีความหวังว่าผู้ที่อยู่แสนไกลจะได้เห็นมันบ้าง
    “เจ้าเห็นข้าหรือไม่” เด็กชายก้อนหินตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง
    “เห็นสิ ข้าเห็นเจ้า” เด็กหญิงเศษดาวตะโกนตอบกลับไป น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจได้เหือดหาย แหลือเอาไว้เพียงความสุขลึกๆที่ยากกว่าการอธิบาย มากกว่ารอยยิ้มที่ระบายบนแก้ม มากกว่าการบรรยาย
    “เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้” เด็กชายก้อนหินร้องถาม
    “เพราะข้าเป็นเพียงดาวดวงเล็กๆ ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครชื่นชมหรือสนทนากับข้า ไม่เหมือนกับดาวดวงอื่นๆที่ใหญ่และสว่างกว่าข้า พวกเขาไม่มีใครมองเห็นข้า” เด็กหญิงเศษดาวตอบ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง
    “แต่ข้ามองเห็นเจ้า ข้าจะคุยเป็นเพื่อนเจ้าทุกคืนเอง” เด็กชายก้อนหินเอ่ย
    “เจ้าพูดจริงๆหรือ”
    “ใช่ ข้าจะเป็นเพื่อนเจ้าตลอดไป”

    หลังจากนั้นทุกคืน เมื่อราตรีกาลเข้าโอบล้อม เสียงพูดคุยของสิ่งสองสิ่งที่อยู่ไกลกันข้ามขอบฟ้าได้นำพาความสุขในใจลึกๆที่ยากบรรยายมาให้กับหัวใจที่เคยเหนื่อยอ่อน
    ‘นี่คือสิ่งที่เราตามหามาตลอดสินะ มันเป็นความรู้สึกเป็นสุขเช่นนี้นี่เอง’
    เด็กชายก้อนหินพูดกับตัวเองในใจ

    วันเวลาผ่านไปจากวัน เป็นเดือน จากเดือน เป็นปี ความสัมพันธ์ของเด็กชายก้อนหินกับเด็กหญิงเศษดาวลึกซึ้งมากกว่าคำว่า ’เพื่อน’

    เมื่อหัวใจของทั้งสองสิ่งสื่อถึงกันจึงเกิดเป็น ‘สายใยฟ้า’ ถักทอจากพื้นดินขึ้นไปบนท้องฟ้า
    “เจ้ารอข้าได้หรือไม่ ข้าจะเดินไปตามสายใยฟ้า ขึ้นไปหาเจ้า” เด็กชายก้อนหินร้องตะโกนถามอีกคนหนึ่งที่อยู่สูงขึ้นไปในคืนหนึ่งที่ไร้ซึ่งแสงจันทร์
    “ได้สิ ข้าจะรอเจ้า ที่นี่...ที่เดิม” เด็กหญิงเศษดาวร้องตะโกนตอบกลับไปด้วยความปีติ บัดนี้มันไม่รู้สึกน้อยใจอีกแล้วที่ไม่มีใครมองเห็น ขอเพียงมีบางสิ่ง สิ่งเดียวเท่านั้นที่มองเห็นมัน มันก็มีความสุขแล้ว

    5 ปีผ่านไป เด็กชายก้อนหินยังคงเดินไปตามสายใยฟ้าที่ทองดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา บัดนี้มันได้เติบโตเป็นก้อนหินหนุ่มที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยความฝันและกำลังใจ

    เด็กหญิงเศษดาวก็เช่นกัน บัดนี้มันได้เติบโตเป็นดวงดาวที่สวยงาม หากแต่เพียงแสงยังคงริบหรี่อยู่เช่นเดิม แต่เศษดาวหาได้ใส่ใจไม่ในเมื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดของมันกำลังเดินทางกำลังเดินทางมาหามัน

    เวลาเดินทางผ่านไปเรื่อยๆ จาก1 ปี เป็น 10ปี จาก10มีเป็น20ปี จาก20 ปีเป็น30 ปี จนบัดนี้ก้อนหินหนุ่มได้เดินทางเข้าใกล้กับเศษดาวทุกที...ทุกที เหลืออีกเพียง 1ปีแสง มันก็จะได้พบกับผู้ที่เป็นที่รักของมัน

    สองหนุ่มสาวต่างรอคอยวันที่จะได้พบกันทุกลมหายใจ

    วันหนึ่ง เศษดาวเหลือบไปเห็นดาวหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังโคจรเข้ามาใกล้มันทุกที...ทุกที มันเริ่มหลงรักแสงสว่างในตัวของผู้มาเยือน
    ‘ถ้าเราได้เป็นส่วนหนึ่งของดาวดวงนั้นก็คงดีสินะ’ เศษดาวคิด

    ในที่สุดดาวหนุ่มผู้มีแสงสว่างในตัวเอง สวยงามจับตา ก็โคจรมาหาเศษดาวในวันหนึ่ง

    บัดนี้เศษดาวได้ลืมก้อนหินหนุ่มไปหมดสิ้นแล้ว

    “เศษดาวน้อย...ผู้น่ารัก เจ้าอยากเป็นส่วนหนึ่งของข้าหรือไม่” ผู้โคจรมาเยือนเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร
    “อยากสิ ข้าอยากเป็นส่วนหนึ่งของท่าน ท่านช่างมีแสงว่าที่งดงามเหลือเกิน”
    “ถ้าเช่นนั้น จับมือข้าสิ และหลอมรวมกับข้า”

    เศษดาวค่อยๆยื่นมือออกไปพร้อมกับทำตามคำพูดของผู้มาเยือน เศษดาวเริ่มสูญสลายไปเป็นส่วนหนึ่งของดาวดวงใหญ่ หายไปพร้อมกับสายใยฟ้าที่จากหายไปเพราะใจสองใจไม่สื่อถึงกัน

    ก้อนหินหนุ่มไร้ซึ่งที่ยึดเหนี่ยว มันเห็นสายใยฟ้าค่อยๆจางหายไปพร้อมกับผู้ที่เป็นดวงใจของมัน

    เหลือเอาไว้เพียงก้อนหินที่ตกลงสู่พื้นโลกกลายเป็นเพียงทรายที่ไร้ความรู้สึก


    เป็นนิทานเรื่องแรกในชีวิตค่ะ ช่วยติชมด้วย นะค่ะ จะขอบคุณอย่างมากค่ะ

    จากคุณ : แอมาแนง - [ 12 ม.ค. 51 15:59:05 A:124.157.167.48 X: ]

 
 


ข้อความหรือรูปภาพที่ปรากฏในกระทู้ที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการตั้งกระทู้และถูกส่งขึ้นกระดานข่าวโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่ง PANTIP.COM มิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านพบเห็นข้อความ หรือรูปภาพในกระทู้ที่ไม่เหมาะสม กรุณาแจ้งทีมงานทราบ เพื่อดำเนินการต่อไป



Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com | Torakhong.org | GameRoom