ความคิดเห็นที่ 1   ไม่นานหลังจากนั้น ภูวนารทก็มาถึง ชายหนุ่มจอดรถนอกรั้วบ้านแล้วเปิดประตูเล็กเดินเข้ามาบอกกับทุกคนด้วยสีหน้าไม่สบายใจนักว่า “น้องฝันใจแข็งมากครับ ทำยังไงก็ไม่ยอมกลับมา” “ตายจริง แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี โอ่ง” “ปล่อยแกไปซักพักเถอะ ไหม” คุณธยาน์จำเป็นต้องพูดคำเดิม เพราะพูดอะไรไม่ได้มากกว่านั้น “ปล่อยแกไปก่อน...” “ผมขอไปตามน้องได้มั้ยครับ คุณลุง” พิพรรธน์อาสาอีกครั้งด้วยใจที่ร้อนรุ่ม “โอ๊ะ อย่านะ” ภูวนารทร้องห้ามเสียงหลงจนทุกคนต้องหันมามองเขาเป็นตาเดียว “เอ่อ คือ น้องฝันขู่ว่า ถ้าใครตามไปอีก จะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย” “ถ้าอย่างนั้นอย่าเพิ่งเลยนะ พรรธน์ ปล่อยน้องไปก่อนอย่างที่ลุงโอ่งว่าแหละ” คุณพิสมัยพยักหน้าให้ลูกชาย “ขอบใจนารทมาก ที่ช่วยลุง” คุณธยาน์เอื้อมมือมาตบไหล่ผู้อ่อนวัยกว่าเบาๆ ด้วยความซึ้งใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะขอตัวกลับบ้านไป และสวนกับภาวรัตน์ที่กำลังเดินเข้าบ้านมา หญิงสาวมองท่าทางรีบๆ ของพี่ชายด้วยความแปลกใจ แต่ก็ปากหนัก ไม่ได้ถามอะไรออกไป เพราะอาชีพตำรวจทำให้เขาต้องรีบออกจากบ้านอย่างนี้เสมอ จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 05:52:31

ความคิดเห็นที่ 2   เมื่อเดินเข้ามาถึงข้างในและเห็นสีหน้าของทุกคนในที่นั้น ตอนนี้แหละที่หล่อนชักเอะใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือคะ คุณแม่ ทำไมทุกคนมีสีหน้าไม่ค่อยดีเลย” “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ...ว่าแต่อ่อนเถอะ ไปทานข้าวกับเพื่อนๆ มา เป็นยังไงบ้างจ๊ะ” “ก็ดีค่ะ แม่ อ่อนเจอครูยุด้วยนะคะ...” แล้วหล่อนก็ส่งยิ้มเหยียดๆ ไปให้พี่ชายคนรองที่หน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ไม่ต่างจากคุณพิสมัยนัก “เจอก็ไม่แปลกนี่จ๊ะ ลูก อำเภอเราแคบจะตายไป ใครไปใครมาก็เห็นกันหมด” “อุ๊ย แม่พูดเหมือนครูยุเลยค่ะ ครูบอกว่า สังคมแคบๆ แค่นี้ ใครทำอะไร ยังไง ชาวบ้านชาวช่องเขาก็รู้ก็เห็นกันหมด อย่าคิดว่าจะปิดใครได้นะคะ” “พวกที่รู้เรื่องคนอื่นเยอะๆ นี่ ก็เพราะวันๆ เอาแต่จับผิด เอาแต่จ้องหาเรื่องคนอื่นน่ะสิ พวกนี้น่ารังเกียจและไร้สาระจะตายไป” พิพรรธน์บ่นเสียงหงุดหงิด ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป ภาวรัตน์ยักไหล่อย่างไม่สนใจ แล้วจึงหันมาเหลียวหาใครซักคน “พี่เมฆอยู่ไหนคะ” “เอ๊ะ เมฆมาเหรอจ๊ะ” คุณพิสมัยมีสีหน้าแปลกใจ จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 05:53:36

ความคิดเห็นที่ 3   “ก็เมื่อกี้ อ่อนเห็นรถจอดอยู่หน้าบ้านนี่คะ เอ หรือพี่นารทเอารถมาใช้มังคะ” “คงงั้นล่ะจ้ะ ลูก เมื่อกี้พี่นารทขับรถตามพี่ฝันไป อาจต้องใช้รถที่แรงสักหน่อย รถนายตำรวจแก่แย่แล้ว” “ตามพี่ฝัน? ตามไปไหนคะ” “เอ่อ...คือ...พอดีพี่ฝันเขากลับกรุงเทพด่วนน่ะค่ะ หนูอ่อน” คราวนี้คนตอบคือคุณรติรส “อ้าว ทำไมรีบกลับ มีงานด่วนหรือไงคะ” “เอ่อ ใช่ๆ จ้ะ พี่เขามีงานด่วน ไม่มีอะไรหรอก พอรีบก็เลยลืมของ พี่นารทเลยตามเอาไปให้ เดี๋ยวพรุ่งนี้มะรืนนี้พี่เค้าก็จะกลับมารับคุณลุงแล้ว” คุณพิสมัยรีบเออออกับคำพูดของหล่อน แล้วบอกว่า “อ่อนมาเหนื่อยๆ ไปพักก่อนดีมั้ยลูก แม่มีเรื่องจะคุยกับคุณลุงคุณน้าซักหน่อย” รถคันนั้นยังแล่นตะบึงไปตามถนนสายคดเคี้ยว ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยแมกไม้ใบเขียว มีภูเขาที่ซ้อนเหลี่ยมกันเป็นฉากหลัง ฟ้าครึ้มเมฆ บรรยากาศภายในรถก็เลยพลอยเย็นๆ ใจ สดชื่น อบอุ่นไปด้วย เสียงเพลงรักที่เปิดคลอช่วยเติมเต็มความอ่อนหวานลงไป แม้คนหนึ่งจะนอนหลับตาและอีกคนที่เอาแต่จ้องถนนเบื้องหน้าอย่างเอาใจใส่ก็ตาม ดวงตาปิดใช่ว่าหัวใจจะปิด ตาไม่มองก็ใช่ว่าจะไม่แลเห็น เป็นครู่ใหญ่นั่นละ ถึงมีบทสนทนาระหว่างกัน เพราะฝั่งฝันอดรนทนไม่ไหวจริงๆ กับข้อสงสัยในใจ ตอนนี้เรื่องน้อยใจของตัวเองเก็บไว้ก่อน เอาไว้น้อยใจตอนหลังอีกก็ได้ ความอยากรู้เรื่องของคนข้างๆ มีมากกว่า “เอ่อ ตกลงจะไปกรุงเทพจริงๆ เหรอคะ ไหนพี่บอกว่าพรุ่งนี้ต้องเก็บผลไม้ไง” “เรื่องเก็บผลไม้ คนงานเขาเก็บกันมาตลอดชีวิตแล้ว เขารู้หรอกว่าควรจะเก็บต้นไหน อะไรยังไง ทำไมเหรอ นี่คิดว่าที่พี่ตามมาก็เพื่อรั้งเราไว้ไม่ให้ไปหรือไง” ชายหนุ่มทำเสียงขำๆ “ไม่กล้าคิดหรอกค่ะ ฝันไม่ได้มีค่ามีความหมายกับใครขนาดนั้นหรอก” เสียงนั้นสะบัดและขึ้นจมูก ตาที่ยังมองจ้องถนนเบื้องหน้าปรากฏน้ำใสๆ ไหลคลอคลองอีกครั้ง เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ นี่เป็นช่วงเวลาที่หล่อนไม่อยากให้มีน้ำตามากที่สุด แต่ทำไมมันไหลง่ายนักก็ไม่รู้ ทำไมฟังแล้วมันน้อยใจอะไรได้ขนาดนี้นะ ไม่เข้าใจเลย “อ้าว ร้องไห้อีกแล้ว” หล่อนได้ยินเสียงเขาอุทาน แต่ไม่ได้หันไปมองเขาหรอก เพราะยังต้องเบิ่งตาจ้องถนนอยู่ ตอนนี้ตาพร่าพรายเต็มที “อย่างนี้อันตรายแน่ๆ จอดรถครับ เดี๋ยวพี่ขับเอง” “ไม่เป็นไรค่ะ” “ไม่เป็นไรไม่ได้ ชีวิตพี่ยังมีค่าต่อผืนแผ่นดิน ต่อมวลมนุษยชาติ ยังไม่อยากตายตอนนี้ เร้ว จอดรถ” เขาเลียนแบบคำพูดหล่อนเกือบทุกเม็ด หญิงสาวหันไปค้อนให้เขาวงหนึ่งแล้วก็ยอมจอดรถแต่โดยดี และลายเมฆก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยของตนออก ก้าวลงไปแล้ววิ่งอ้อมมาทางด้านคนขับ แต่ครั้นเปิดประตูก็พบว่า หญิงสาวยังนั่งอยู่ที่เดิมและกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ป้อยๆ เห็นดังนั้น เขาจึงก้มลงเพื่อยื่นมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยของหล่อนออกให้ แล้วเอ่ยเหมือนกระซิบว่า “พี่แค่มาตามทวงสัญญาเท่านั้นเอง เย็นนี้มีคนรับปากว่าจะไปทานข้าวกับพี่น่ะ” ฝั่งฝันเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ...โรแมนติกเป็นพระเอกเกาหลีมากเกินไปหรือเปล่า แต่ก็นะ พอได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกเหมือนว่าใจมันพองๆ ฟูๆ คับอกอย่างไรพิกล ยิ่งใบหน้าเขามาอยู่ใกล้ๆ จนแทบจะสัมผัสลมหายใจกันได้อย่างนี้ หายใจหายคอไม่ค่อยคล่องเลยจริงๆ จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 05:57:10

ความคิดเห็นที่ 4   “ก็ได้...” หล่อนพยายามทำเสียงให้ห้วน “ก็ไม่อยากจะเป็นคนผิดสัญญาเหมือนกันแหละ” รถแล่นมาได้สักครู่ใหญ่ๆ ฝั่งฝันก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ “เอ๊ะ ทางนี้ไม่ใช่ทางเข้ากรุงเทพนี่คะ พี่เมฆ” “ทำไมจะไม่ใช่ล่ะฮะ” “เอ แยกนี้ต้องเลี้ยวซ้ายไม่ใช่หรือคะ เพราะตอนฝันมา พอมาถึงแยก ฝันเลี้ยวขวานะ” หญิงสาวหันไปมองทางแยกด้านหลังด้วยความมั่นใจในความจำของตัวเอง “เชื่อเจ้าถิ่นได้มั้ย แถวนี้ พี่แทบจะหลับตาขับได้แล้ว” ชายหนุ่มหันมาดุ หล่อนเลยจำเป็นต้องเงียบ แต่สักครู่ก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงอุทานของเขา “เอ๊ะ ผิดทางจริงๆ ด้วย” “นั่นไง” ได้ทีหล่อนโวยวายเสียงสูงทีเดียว “แหม ไหนล่ะ เจ้าถิ่น แทบจะหลับตาขับได้ ชิ” ลายเมฆหัวเราะในลำคอ และยังตะบึงรถไปเบื้องหน้าต่อไป ไม่มีท่าทีว่าจะเลี้ยวกลับแต่อย่างใด “อ้าว มันผิดทางไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เลี้ยวกลับล่ะคะ จะไปต่อทำไม” “หึหึหึ” แทนคำตอบ เขากลับหัวเราะและเร่งความเร็วของรถขึ้นอีก   “นี่พี่จะทำอะไร จะพาฝันไปไหน” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแปลกใจและตกใจ “เลี้ยวรถกลับค่ะ” แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่อนาทรร้อนใจ เขาทำเหมือนไม่ได้ยินหล่อนอย่างนั้นละ และมันก็ไปปลุกความโกรธในใจอีกคนให้ยิ่งพลุ่งพล่าน “พี่เมฆ จอดรถเดี๋ยวนี้ค่ะ” “เดี๋ยวค่อยจอดก็ได้ ใจเย็นๆ สิ” “ไม่ พี่ต้องจอดเดี๋ยวนี้ ฝันจะกลับบ้าน” หล่อนตะโกนลั่นรถและทำท่าจะกระโจนเข้าไปแย่งพวงมาลัยเขาอีกต่างหาก แต่โชคดีที่ชายหนุ่มชะลอรถลงเสียก่อน และทันทีที่รถจอดสนิท หล่อนก็หันสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจมาทางเขา   “ฝันจะขับเองค่ะ” “เชิญฮะ” เขาพยักหน้าให้หล่อน ฝั่งฝันสะบัดหน้าพรืด และเปิดปิดประตูด้วยท่าทีกระแทกกระทั้น จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 05:58:49

ความคิดเห็นที่ 5   ระหว่างเดินอ้อมเพื่อเข้าประจำที่คนขับ สายตาของหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นทุ่งดอกหญ้ากว้างสุดสายตากำลังล้อลมอยู่ไหวๆ ต้นและใบสีเขียวสดของมันกับลำแสงสีทองจากดวงอาทิตย์ขับเน้นดอกสีขาวนวลให้กลายเป็นสีทองลออตา หล่อนถึงกับชะงักไปด้วยความชื่นชมและพิศวงต่อความงามตรงหน้า “จะลงไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะฮะ” เสียงห้าวทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นใกล้ๆ “หลายครั้ง เวลามีเรื่องไม่สบายใจ พี่จะพบตัวเองมานั่งมองดอกหญ้าเหล่านี้เสมอ...หลายครั้งที่พวกมันเป็นแรงบันดาลใจที่ดีให้พี่ได้” “โหย เว่อร์แล้ว” ฝั่งฝันร้องค้าน “ท่าทางพี่จะดูละครเยอะนะเนี่ย เลยจำคำพูดเท่ๆ มาพูดกะให้ดูดีล่ะสิ แหม ทุ่งดอกหญ้านี่ อยู่ห่างบ้านตั้งไกล เป็นฝันนะ หมดอารมณ์ก่อนจะมาถึงที่นี่แน่ๆ เออ ถ้าบอกว่า ได้แรงบันดาลใจจากเงาะ จากทุเรียนก็ว่าไปอย่าง เพราะมองไปทางไหนก็เห็น” “ฝันอย่าดูถูกสิ่งเล็กๆ พวกนี้นะฮะ...” สีหน้าและน้ำเสียงยังคงจริงจัง จนฝั่งฝันหมดอารมณ์จะเล่นมุกต่อ “ว่าไงฮะ จะลงไปด้วยกันหรือเปล่า” ตอนท้ายเขาหันมาทางหล่อน หญิงสาวอ้าปากจะปฏิเสธ แต่สายตาเหลือบไปเห็นกุญแจรถในมือเขาเสียก่อน จึงได้แต่ตวัดสายตาขึ้นมองค้อนวงเบ้อเร่อ “ทำเป็นถาม” คราวนี้ ลายเมฆหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและสาวเท้านำหน้าหล่อนลงไปยังท้องทุ่งสีทองเบื้องหน้า ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฝั่งฝันจำเป็นต้องเดินทำเสียงฮึดฮัดๆ ตามหลังเขาไป แล้วเขาก็ใช้ช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นบอกเล่าเรื่องราวบางส่วนในชีวิตเขาให้หล่อนฟัง เรื่องราวที่ทำให้หล่อนได้รู้จักเขามากขึ้น...สายตาที่หล่อนมองเขาจึงชัดเจนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจคนถูกมองพองคับอก “โอ๊ย ตายจริง พี่เมฆ มัวแต่พาฝันเถลไถล ดูสิ เย็นมากแล้วอ่ะ ถึงกรุงเทพดึกแน่ๆ เลย” หญิงสาวโวยวายเมื่อนึกได้ แหม มันน่าเขกกะโหลกตัวเองจริงๆ มาปล่อยใจให้เคลิบเคลิ้มตามเขาไปเสียได้ “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไป กลับบ้านแม่ไหมด้วยกันนะฮะ” “ไม่ค่ะ จะกลับกรุงเทพ” หญิงสาวเน้นเสียงหนักแน่น “อ๋อ รู้แล้ว ที่ตามฝันมาเนี่ย ไม่ได้จะไปกรุงเทพจริงๆ ใช่มั้ย แต่จะตามมากล่อมว่างั้น?...งั้นดีเลย เข้ากรุงเทพกันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” พูดจบหล่อนหมุนตัวเดินนำเขาขึ้นมาบนไหล่ทางก่อนด้วยความรู้สึกสะใจเล็กๆ ที่จะได้แกล้งคนบางคนกลับบ้าง แต่ครั้นขึ้นมานั่งบนรถ ก็ดูเหมือนลายเมฆจะนึกอะไรได้ เขาหันมาทางหล่อนด้วยดวงตาเป็นประกาย “จริงสิ เมื่อตอนเราต่อเพลงกัน พี่ชนะ และสัญญาระหว่างเราก็คือ ผู้ชนะจะสั่งให้คนแพ้ทำอะไรก็ได้...ฉะนั้น พี่ขอสั่งให้ฝันกลับบ้านแม่ไหมด้วยกัน” ฝั่งฝันเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง “เฮ้ย พี่ แต่ว่า...” “ไม่มีสิทธิ์ต่อรองหรืออุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น” พูดจบเขาก็พารถเคลื่อนออกจากตรงนั้น ฝั่งฝันก็เลยได้แต่ส่งค้อนขวับๆ ไปให้ แหม ทำไมถึงรีบใช้สิทธิ์นี้จังเลยนะ นึกว่าจะสั่งให้ทำอะไรๆ ที่มัน...เอ้อ โรแมนติกๆ เสียอีก เฮ้อ...หล่อนจะสามารถอุทธรณ์ที่ไหนได้บ้างเนี่ย! จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 06:01:17

ความคิดเห็นที่ 6   และก่อนจะเข้าบ้าน เขายังทวงสัญญาเรื่องมื้อค่ำจากหล่อนอีกต่างหาก ฝั่งฝันจึงจำต้องยอมให้เขาขับรถพาไปนั่งทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารเล็กๆ ในตัวอำเภอ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากจุดที่หล่อนกับเขายืนอยู่มากนัก และดินเนอร์ค่ำนั้น แม้สถานที่จะไม่ใช่วิมานเมฆ แม้อาหารจะไม่ได้ปรุงจากรสมือของเขา แต่ใครจะไปสนล่ะ ในเมื่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี้มันดีและสวยงามจะตายไป แถมในใจของหล่อนก็รู้สึกเต็มตื้นอย่างบอกไม่ถูกอีกด้วย   ภายในร้านซึ่งมีเพลงรักอบอุ่นอ่อนหวานคลอตลอดเวลา ขณะนี้มีลูกค้าเพียงสองโต๊ะ คือกลุ่มเด็กหนุ่มสาววัยรุ่นห้าหกคนที่กำลังคุยกันเสียงดังขรม กับโต๊ะของชายหนุ่มผิวคร้ามคมกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยผิวขาวผ่องเท่านั้น “ทำไมฝันถึงชื่อฝั่งฝันนะฮะ พี่ไม่เคยได้ยินใครชื่อนี้มาก่อนเลย” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างต้องการชวนคุยระหว่างทานอาหาร “อ๊ะ อย่างฝันจะเหมือนใครได้ยังไงล่ะ...” หญิงสาวทำหน้าเชิดๆ เริดๆ ก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า “คืออย่างนี้ค่ะ พ่อเขาอกหักจากแม่ไหมแล้วก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลยเป็นสิบปี จนมาเจอแม่ที่อายุห่างกันเป็นรอบ ก็เลยกลายเป็นว่าพ่อแต่งงานช้า แม่เองก็สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนัก ก็คิดว่า อาจจะมีลูกไม่ได้ แต่ทีนี้ วันดีคืนดี นางฟ้าก็ได้ฤกษ์จุติ อิอิ พ่อก็เลยเหมือนถึงฝั่งฝันซักที”   “มิน่าล่ะ พี่ดูว่า คุณพ่อคุณแม่ฝันถึงรักฝันมาก” หญิงสาวชะงักและมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจนัก “ถ้าคิดจะกล่อมให้ฝันหายโกรธพ่อกับแม่ล่ะก็ ไม่ต้องนะ ยังไม่หายโกรธง่ายๆ หรอก” “เปล่าเลย พี่ไม่รู้สักหน่อยว่า ฝันงอนพ่อกับแม่ ที่ถามที่มาของชื่อ ก็แค่อยากให้ฝันถามกลับเท่านั้นเองแหละ แต่ไม่ยักถาม โน่น กลับไปบ่นอะไรก็ไม่รู้” คราวนี้ฝั่งฝันหัวเราะเสียงดังด้วยความขำ งานนี้ขอเสียงดังแข่งกับเด็กโต๊ะข้างๆ หน่อยเถอะ “อ๊ะๆ ก็ได้ ถามหน่อยก็ได้...ทำไมคุณถึงชื่อลายเมฆคะ” ไม่ถามเปล่า หล่อนยังใช้ช้อนต่างไมโครโฟนยื่นไปตรงหน้าเขาอีกต่างหาก “ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ตอนพี่คลอด ที่อื่นนะ มีฝนฟ้าคะนองเกือบทั่วไป กับมีฝนตกหนักและลมกระโชกแรงบางแห่ง แต่ตรงบ้านพี่ ท้องฟ้ากลับปลอดโปร่งและมีเมฆมาก”   มาเป็นพยากรณ์อากาศกันเลยทีเดียว... จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 06:02:56

ความคิดเห็นที่ 7   ขณะนั้นเอง ทำนองเพลงเพลงหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับที่สาวๆ จากโต๊ะข้างๆ ก็กรี๊ดกันลั่นจนทั้งคู่สะดุ้งตกใจนึกว่ามีเรื่องกัน เปล่าเลย พวกเจ้าหล่อนกรี๊ดเพลงต่างหาก “โอ๊ย เพลงนี้ ชีวิตฉันตอนนี้เลย กรี๊ด” สาวนางหนึ่งส่งเสียงแหลม “ฮิ้ว” เพื่อนที่เหลือช่วยเป็นลูกคู่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงแซวเรื่องความรักกันยกใหญ่   สองหนุ่มสาวโต๊ะนี้ เลยอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟังเพลงนั้นด้วย *ฉันคิดว่ารักมันคือความผูกพัน คิดว่ารักแท้ต้องเดินผ่านวันและเวลา ยิ่งเนิ่นนาน นานไปเท่าไร ความรักยิ่งมีค่า ที่ฉันรู้ที่เคยฝัน รักที่ฉันเคยเข้าใจ ไม่คิดไม่ฝันเมื่อเธอผ่านเข้ามา เหมือนว่าสายตาฉันเองมองไม่เห็นใครๆ หยุดที่เธอแค่เพียงสบตา และวินาทีนั้น โลกทั้งโลกหยุดเคลื่อนไหว ท้องฟ้ากลับสดใส ลมหายใจ เหมือนหยุดไปในห้วงนาทีนี้ เช่นหัวใจ ลอยหลุดไปทันทีที่สบตา เธอหยุดยั้งวันเวลา แค่เราได้พบกันในวันนี้ แค่พบเจอกับเธอ.. จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 06:06:54

ความคิดเห็นที่ 8   ถ้อยคำผ่านทำนองอ่อนหวานนั้น ทำให้อดใจไม่ได้ที่จะหันมาสบตากันโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ต่างคนต่างเมินออกเพื่อมองไปยังความมืดเบื้องนอก พร้อมปล่อยใจให้ลอยกลับไปถึงวันที่ได้เจอกันครั้งแรก ตอนแรก ฝั่งฝันไม่รู้หรอกว่า เขาก็กำลังคิดเหมือนหล่อน แต่จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “จำวันแรกที่พบกันได้มั้ยฮะ ตลกดี ตอนนั้นฝันเหมือนป้าแก่ๆ คนหนึ่งมากๆ” “ไม่ป้าอย่างเดียว บ้าด้วยใช่มั้ยล่ะ ฝันจำได้นะ พี่เมฆทำหน้าเหมือนชีวิตนี้ซวยมากๆ ที่เจอฝัน แถมตอนที่ฝันโดนเจ้าบ้านั่นพยายามจะลากไปขืนใจ พี่เมฆยังบอกว่าฝันเป็นคนบ้าแก่ๆ ด้วยอ่ะ จำได้ไม่ลืมนะ” คราวนี้ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังด้วยความขบขัน “โธ่ ถ้าไม่พูดอย่างนั้นฝันจะรอดเงื้อมมือมันรึ ไม่เห็นเหรอว่ามันจ้องตั้งแต่อยู่บนรถทัวร์แล้ว” “เห็น...” หล่อนลากเสียงยาว “แต่ไม่คิดว่าจะมีอารมณ์ขนาดนั้น เพราะตอนนั้น ฝันมีเสื้อตัวใหญ่ๆ ของใครก็ไม่รู้สวมทับอยู่” มาถึงตรงนี้ ฝั่งฝันมองสบตาเขาอีกครั้งเพื่อถ่ายทอดความประทับใจและความตื้นตันในใจตน ฉันเพิ่งเข้าใจว่ารักเป็นอย่างนี้ ฉันเพิ่งเข้าใจเมื่อได้มาเจอด้วยตัวเอง เสี้ยวนาทีก็มีความหมาย เปลี่ยนโลกได้ทั้งใบ ฉันเพิ่งรู้ในวันนี้ รักไม่ต้องการเวลา ลมหายใจ เหมือนหยุดไปในห้วงนาทีนี้ เช่นหัวใจ ลอยหลุดไปทันทีที่สบตา เธอหยุดยั้งวันเวลา แค่เราได้พบกันในวันนี้ แค่พบเจอกับเธอ ก็รักเธอ.. ฉันรักเธอ.. พอออกจากร้านอาหาร ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปยังรถซึ่งจอดอยู่อีกฟากหนึ่งของถนน ก็มีเสียงทักทายชายหนุ่มดังขึ้น “พี่เมฆ สวัสดีค่ะ” เจ้าของเสียงซึ่งเป็นหญิงสาววัยยี่สิบตอนปลาย ร่างระหง ผิวค่อนข้างคล้ำ มัดผมรวบตึงและแต่งตัวเรียบร้อย เดินตรงเข้ามาหา “อ้าว ครูยุ สวัสดีครับ” ลายเมฆหันไปส่งยิ้มกว้างให้ “มาทำอะไรครับนี่” “ยุมาเยี่ยมผู้ปกครองเด็กแถวๆ นี้น่ะค่ะ แล้วก็เลยว่าจะมาหาข้าวทานสักหน่อย” “ยังเป็นครูที่เปี่ยมอุดมการณ์อยู่เหมือนเดิมเลยนะครับ” น้ำเสียงชายหนุ่มเต็มไปด้วยความชื่นชม “อย่างนี้เหนื่อยแย่เลยนะ” “ยุยอมเหนื่อยค่ะ ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย...” แล้วสาวตาหญิงสาวก็มองเลยไปยังหญิงสาวอีกคนอย่างสนใจ เห็นดังนั้นลายเมฆก็รีบแนะนำให้รู้จักกัน “นี่ คุณฝัน เอ้อ เพื่อนยายเก้าน่ะ ฝันฮะ นี่ครูยุ ครูสาวเจ้าอุดมการณ์ของอำเภอเรา” “สวัสดีค่ะ พี่ฝัน” เห็นว่าตัวเองอ่อนอาวุโสกว่า ครูสาวจึงยกมือไหว้ก่อน พร้อมรอยยิ้มเปี่ยมไมตรี “สวัสดีค่ะ” ฝั่งฝันรับไหว้พร้อมรอยยิ้มเช่นกัน พร้อมกันนั้นก็ดูนึกออกว่า หล่อนเคยได้ยินชื่อ ครูยุ ออกจากปากของภาวรัตน์อย่างมีนัยยะพิเศษสองสามครั้ง...จะใช่คนเดียวกันหรือเปล่านะ “พี่เมฆจะเก็บทุเรียนรุ่นแรกพรุ่งนี้ใช่มั้ยคะ ได้คนพอหรือยังคะ” “ก็ได้พอสมควรแล้วครับ แต่ถ้าได้มาเพิ่มอีกก็จะช่วยให้เก็บได้เร็วขึ้น” “ถ้าอย่างนั้นดีเลยค่ะ พอดีพ่อแม่เด็กคนหนึ่งกำลังว่างงานน่ะค่ะ เดี๋ยวยุจะพาไปช่วยนะคะ...พี่ฝันเคยลองเก็บทุเรียนมาก่อนหรือเปล่าคะ” ตอนท้ายหันมาถามสาวชาวกรุงยิ้มๆ “ไม่เคยค่ะ เคยแต่กิน” ดวงตาโตเป็นประกายด้วยความอยากลอง เห็นดังนั้นยุพาลักษณ์ก็ยิ้มกว้าง “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้มาลองดูมั้ยคะ ดูหน่อยว่า ชาวสวนลำบากแค่ไหน กว่าจะเก็บทุเรียนแต่ละลูกได้” “ตกลงค่ะ” “เอ่อ ฝัน มันไม่สนุกนักหรอกนะ” ลายเมฆรีบปราม เพราะดูท่าแล้ว น่าจะสร้างความวุ่นวายเสียมากกว่า “แต่ฝันว่าสนุกนะ ตกลงค่ะ ครูยุ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” หล่อนหันไปนัดแนะกับครูสาวด้วยตัวเองหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินข้ามฟากไปขึ้นรถรอ “เอ่อ พี่ไปก่อนนะ ยุ แล้วเจอกัน” ลายเมฆโบกมือเชิงอำลา แล้วรีบก้าวตามฝั่งฝันไป ปล่อยให้ยุพาลักษณ์มองตามด้วยสายตาไม่แน่ใจและครุ่นคิด แต่สักพักหล่อนก็ปัดความคิดทิ้ง หมุนตัวเดินไปตามจุดหมายที่ตั้งใจไว้แต่เดิม   (จบบทที่ ๑๖ ค่ะ) ลิงก์บทเก่า บทที่ 1 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/06/W6667611/W6667611.html บทที่ 2 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/06/W6679100/W6679100.html บทที่ 3 http://www.jj-book.com/jjstory2/view.php?qs_qno=330 บทที่ 4 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/07/W6758882/W6758882.html บทที่ 5 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/07/W6778323/W6778323.html บทที่ 6 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/07/W6845743/W6845743.html บทที่ 7 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/09/W7029538/W7029538.html บทที่ 8 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/10/W7053817/W7053817.html บทที่ 9 http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/2008/10/W7067304/W7067304.html บทที่ 10 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W7828532/W7828532.html บทที่ 11 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W7858584/W7858584.html บทที่ 12 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W7918619/W7918619.html บทที่ 13 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W7955051/W7955051.html บทที่ 14 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W7992741/W7992741.html บทที่ 15 http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W8021675/W8021675.html จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 06:14:02

ความคิดเห็นที่ 9   ~ทักท้าย~ จองพื้นที่ไว้ตอบเมนท์บทที่แล้วนะคะ ตอนนี้ตอบไม่ทันแล้วค่ะ แต่แอบมาบอกนิดหนึ่งว่า ตอนหน้าเริ่มดราม่าแล้วนะคะ ฮี่ๆ จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 06:15:37

ความคิดเห็นที่ 10 ยังนึกตอนแรกที่ขึ้นรถทัวร์ออก อิอิ จากคุณ : scottie เขียนเมื่อ : 21 ก.ค. 52 22:35:38

ความคิดเห็นที่ 11 :) จากคุณ : xyz (xyzjung) เขียนเมื่อ : 22 ก.ค. 52 10:37:54

ความคิดเห็นที่ 12 ไปเก็บทุเรียนด้วยคนสิ^^ จากคุณ : mimny (mimny) เขียนเมื่อ : 24 ก.ค. 52 15:58:02

ความคิดเห็นที่ 13 แบบว่า พี่เมฆน่ารักมากกกกกกกกกก แล้วตกลงฝันจะไปอุทธรณ์กับใครล่ะเนี่ย โฮะๆๆๆ จากคุณ : คุณพีทคุง (พิธันดร) เขียนเมื่อ : 25 ก.ค. 52 12:47:46