Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com  


 
+ + + + + เพรงรัก บทที่ ๑ โดย วิรัตต์ยา + + + + + +  

สวัสดีค่ะ ห่างหายจากถนนนักเขียนไปนานมากกกกกกก กลับมาวันนี้ มาพร้อมนิยายเรื่องใหม่ค่ะ

เพรงรัก

(เพรง มีความหมายว่า เก่า ก่อน)

เรื่องนี้แตกต่างไปจากนิยายเรื่องอื่นๆ ที่ผ่านมาค่ะ เพราะนี่เป็นนิยายแนวผี เรื่องแรก แต่ไม่ต้องกลัวนะคะ เป็นผีที่ไม่น่ากลัว(เท่าไร)หรอกค่ะ

แรงบันดาลใจของเรื่องนี้ เกิดขึ้นจากการสังเกตตัวเองว่า เวลามีอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นกับตัวเอง วันนั้นมักจะได้รับข่าวดีบางอย่างตามมาติดๆ เป็นบ่อยครั้ง เป็นตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

ก็เลยคิดว่า เออ คนเรามันก็ต้องแลกเนาะ ไม่มีใครได้อะไรมาโดยไม่เสียอะไรไปหรอก

เลยจับความคิดเหล่านี้มาแตกพล็อต จะเป็นอย่างไร เมื่อคนหนึ่งต้องการชื่อเสียง เงินทอง ในขณะที่อีก(วิญญาณ)คน ต้องการอยู่ใกล้ชายอันเป็นที่รัก ข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างจึงเกิดขึ้น

อย่างที่ทุกท่านจะได้เสพดังต่อไปนี้ ^___^

+ + + + + + + + + +  

บทที่ ๑

เพลงพิณชะงักเท้าเมื่อพบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนถนนเส้นเดิม ถนนซึ่งขนาบข้างด้วยดอกดาวกระจายสีส้มสดพราวตา ถนนซึ่งจะพาเธอไปพบใครบางคน ‘ใคร’ ที่เธอไม่อยากพบ  

หญิงสาวตั้งใจว่าจะยืนชมความงามของธรรมชาติตรงนี้ ซึ่งสามารถมองเห็นทุ่งดอกหญ้าสีชมพูที่กำลังพลิ้วตัวตามแรงลม สักพักก็จะกลับ หากแต่อะไรบางอย่างก็เรียกร้องให้เธอขยับตัวและก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ จนสุดถนนสายนั้น

บ้านตึกสองชั้น ทาสีขาวทั้งหลัง ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้า บริเวณรอบๆ ดูสะอาดสะอ้านอย่างได้รับการดูแลสม่ำเสมอ ด้านหน้ามีสระบัวน้ำเต็มที่ขณะนี้ดอกบัวสีชมพูกำลังชูดอกสล้างอวดกลิ่นหอมอ่อนๆ

คลับคล้ายมีการเคลื่อนไหวบางอย่างอยู่ทางหางตา และทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าจะได้เจออะไร แต่เพลงพิณก็ห้ามสัญชาตญาณตัวเองไม่ได้ จำต้องหันไปมอง และที่นั่น...ใครคนนั้นก็รอเธออยู่แล้ว ร่างบางๆ ในชุดผ้าไหมเข้ารูปสีกลีบบัว ปล่อยผมยาวสยาย

“พาพี่ไปอยู่ด้วยนะคะ ช่วยพี่ด้วย” ใครคนนั้นเริ่มต้นอ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือที่เพลงพิณจำได้ขึ้นใจ ก่อนจะเคลื่อนกายช้าๆ เข้ามาใกล้ให้ได้เห็นใบหน้านั้นชัด ว่าเป็นหญิงสาววัยสามสิบต้นๆ ซึ่งมีเครื่องหน้าเหมาะเจาะลงตัวไปเสียทุกส่วน ไล่ตั้งแต่ดวงตากลมโตสีดำสนิท จมูกโด่งเรียวและริมฝีปากเต็มอิ่ม เสียแต่แววตาคู่นั้นเศร้าเหลือเกิน เศร้าเสียจนเพลงพิณรู้สึกหนาวเยือกในอกบอกไม่ถูกและเธอก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ด้วยเกรงว่าอาจจะเผลอใจอ่อนเข้าสักนาทีใดนาทีหนึ่ง

“น้องเพลง...ขอพี่ไปอยู่ด้วยเถอะนะคะ” หญิงสาวคนนั้นอ้อนวอนขึ้นอีกด้วยประโยคเดิมๆ “พี่สัญญา พี่จะให้ทุกอย่างที่น้องเพลงต้องการ ขอแค่น้องเพลงมีน้ำใจกับพี่บ้าง”

และเพลงพิณก็จำต้องเอ่ยกลับไปด้วยประโยคยาวๆ เดิมๆ ของตนเช่นกัน

“ไม่ได้หรอกค่ะ เราไม่รู้จักกัน จะให้ไปอยู่ด้วยได้ยังไง แล้วตกลงพี่เป็นใครกันแน่ บ้านหลังนี้ของพี่หรือเปล่า ทำไมไม่อยู่ล่ะคะ จะขออยู่กับคนอื่นทำไม แล้วนี่พี่รู้จักเพลงได้ยังไง”

“อยู่คนเดียว หนาว เหงาและทรมานเหลือเกิน พี่ไม่มี ไม่เหลือใครแล้ว พี่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจ” คล้ายไม่ได้ฟังคำถามจากเธอ และตอบกลับมาในสิ่งที่ตัวเองอยากพูดเท่านั้น “พี่ขอแค่นี้เอง น้องเพลงให้พี่ไม่ได้เลยหรือ” น้ำตาเริ่มไหลยาวลงเปื้อนพวงแก้มที่ซีดเผือดขึ้นเรื่อยๆ

“ให้ไม่ได้หรอกค่ะ เพลงกลับละ” พูดจบเพลงพิณก็หมุนตัวเพื่อก้าวออกจากตรงนั้น

“น้องเพลง เดี๋ยวก่อน ขอพี่ไปอยู่ด้วย พี่จะช่วยน้องเพลง...”

“นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธ ธัสสะ” เพลงพิณหันหลังจากมาและเริ่มต้นท่องบทสวดเบาๆ โดยมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังตามหลังมาตลอดเวลา ก่อนจะค่อยๆ ห่างและหายไปในที่สุด

ในที่สุด เพลงพิณก็เรียกตัวเองออกมาได้สำเร็จ หญิงสาวลืมตาโพลงในความสลัวราง สักพักก็ถอนลมหายใจหนักๆด้วยความโล่งใจเมื่อมองเห็นเพดานห้องที่คุ้นตา

“อะไรกันนักหนานะ ทำไมยังฝันอยู่อีกล่ะเนี่ย..ไปทำบุญให้ก็แล้ว ทำไมไม่ไปเสียที ต้องการอะไรกันแน่” คราวนี้ลมหายใจถูกพ่นออกมาด้วยความหงุดหงิด แล้วก็นิ่งงันไปเมื่อนึกถึงแววตาเศร้าๆ และเจ็บปวดคู่นั้น

จากคุณ : บราวนี่รสเสน่หา
เขียนเมื่อ : 8 ก.ย. 53 01:46:38




ข้อความหรือรูปภาพที่ปรากฏในกระทู้ที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการตั้งกระทู้และถูกส่งขึ้นกระดานข่าวโดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่ง PANTIP.COM มิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น หากท่านพบเห็นข้อความ หรือรูปภาพในกระทู้ที่ไม่เหมาะสม กรุณาแจ้งทีมงานทราบ เพื่อดำเนินการต่อไป



Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Chat | PanTown.com | BlogGang.com