~/~/~/~/~ .....สายฝนกับความเหงาและความไม่เข้าใจ.... ~/~/~/~/~/~ [บทกวีในความเรียง]

                                         ‘,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’,’
                                       “,’,”,’,”,’  ฝนตก  ”,’,”,’,”,’  
                               ~’,~’,~’,~’,~   เหงา    ~’,~’,~’,~’,~

    ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ .. ทำไมเราถึงเหงา !
    ทุกครั้งที่ฝนตก   ต้องรู้สึกเหงาขึ้นจับจิต..

    ฟ้าร้องครืนครั่น  แสงจ้าฟาดผ่านเมฆดำทะมึนลงมาสู่พสุธาเบื้องล่าง
    ลมพัดแรง  หอบเอาเม็ดฝนโหมซัดเข้ามา ..
    ผนังห้องด้านหนึ่งเป็นกระจกใส  เม็ดฝนกระทบอยู่กราวๆ ..  
    ข้างนอกกระจกเป็นระเบียงเล็กๆ ..
    ต้นไม้ที่ปลูกไว้พริ้วไหวตามแรงลมอย่างเริงร่า  ..
    แต่คนก็ยังเหงา …

    สืบเท้าไปยังชุดรับแขกที่ตั้งชิดผนังกระจก
    เลื่อนกระจกให้แง้มออกนิดหนึ่ง … เอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอนลงบนเก้าอี้ตัวยาว  ..
    ละอองฝนสาดเข้ามาตามช่องที่แง้มไว้   โดนใบหน้าจนเปียกชื้น
    มองฝ่าสายฝนออกไปยังฟ้าไกล  ..
    แต่ใจกลับหวนคิดย้อนไปยังอดีต ..

    คิดถึงเสียงของสายฝนกระทบกับสังกะสี ..ไพเราะยิ่งกว่าเพลงบทไหนในโลก
    เรียงร้อยเป็นลำนำขับกล่อมให้นอนหลับได้อย่างสนิท ..

    คิดถึงความเย็นชุ่มฉ่ำของสายน้ำธรรมชาติที่ร่วงลงมาจากสวรรค์
    กระทบร่างกายที่ปราศจากอาภรณ์  เปลือยเท้าวิ่งบนลานหญ้า..

    คิดถึงสายรุ้งที่ทาบทับจากขอบฟ้า  สู่ขอบฟ้า ..

    คิดถึงเสียงกบเขียดร่ำร้อง  ปลาในลำห้วยกระโดดโผงผาง ..

    อดีตยิ่งมีความสุข  .. ปัจจุบันยิ่งเหงา ..

    ………
    ………

    ร่างหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ …..
    ทรุดกายลงขัดนั่งสมาธิบนพื้น …
    ยิ้มให้เรา  … ชี้ออกไปข้างนอกพลางมองเหม่อออกไป ..

    เป็นคนงานที่โรงงาน .. พิการหูหนวกและเป็นใบ้
    เป็นเด็กฉลาดเรียนจบถึงมอสาม ..และกำลังจะเรียนต่อโรงเรียนวิชาชีพคนพิการ
    ด้วยความฉลาดแต่พิการเลยไม่ค่อยรู้กาละเทศะ..มักถูกเพื่อนๆที่โรงงานรุมแกล้ง …
    พวกเราจึงเอามาอยู่ด้วย .. ตอนเย็นหลังเลิกงานคนขับรถก็เอามาส่งที่นี่
    ทำหน้าที่สะสางความสกปรกและความเรี่ยราดที่พวกเราทำทิ้งไว้ ..

    วันนี้เป็นวันแรงงาน .. โรงงานหยุด…เจ้าใบ้ไม่ต้องไปทำงาน ..
    มันรู้ว่าเป็นวันหยุด .. แต่คงไม่รู้จักวันแรงงานหรอก ..
    มันอาจจะรู้ก็ได้ .. แต่ก็ไม่รู้จะถามมันได้อย่างไร ว่ามันรู้ไหม ..

    ชำเลืองมองมันนิดหนึ่งแล้วเราก็หันไปนับเม็ดฝนเหงาต่อ ..
    มันสะกิดมาที่ปลายเท้า  ยิ้มแฉ่งมาให้..

    นี่คือตัวอย่างหนึ่งของความไม่รู้กาละเทศะของมัน ..
    คนกำลังเหงานอนปล่อยอารมณ์ดันมาสะกิดยิ้มให้ ..
    แต่ก็ไม่รู้จะพรรณนาให้มันรู้ได้อย่างไร.. แค่คิดจะอธิบายคำว่า ”เหงา” เราก็มึนแล้ว

    ต่างก็เงียบกันไป .. สักครู่เราก็ชำเลืองไปมองเจ้าใบ้ ..
    เห็นมันยังยิ้มแป้นมองผ่านกระจกออกไปยังขอบฟ้า .. ท่าทางมีความสุขเหลือล้ำ
    มันไม่รู้หรือว่าเราเหงา .. ทำไมมันมาทำลายบรรยากาศ ..
    อยากจะบอกมันใจจะขาด .. แต่จะบอกอย่างไรดี ..  

    พอมันรู้ว่าเรามองมัน  มันก็ชี้ออกไปข้านอกแล้วก็หัวเราะ ..
    ………..
    ……….

    ทำไมมันไม่เหงา ?……

    จะถามมันอย่างไรดี…. ทำไมมันไม่เหงา ? ….

    คงจะคาใจเราไปอีกนาน………………………………………

    ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
    ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
    ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~






    จากคุณ : คนหล่อที่สาวๆในถนนฯหลงรักกำลัง - [วันแรงงาน 17:23:41]